ഓഫീസിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാന് നേരം,ഫേയ്സ്ബുക്കിലെ സ്റ്ററ്റാസ് അവന് ഇങ്ങനെ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തു.
Heading To Office.Hope To Have A Great Day There.
ഒട്ടും താമസിയാതെ അവന്റെ വാളില് ഇങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
Project Manager and Team Lead Like This.
പോകുന്ന വഴിയ്ക്ക് അവന്റെ ബൈക്കിനു ഒരാള് വട്ടം ചാടി.ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടു പോകുന്ന നേരം അവന്റെ സ്റ്റാറ്റസ് ഇങ്ങനെ മാറി
Met With An Accident.Heading To Hospital
ലൈക്കുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്നതിനിടെ ഒരാള് ഇങ്ങനെ കമന്റ് ചെയ്തു
Met P.M.Heading To The Meeting Room.You meant this right?
അകന്നു പോകുന്ന ജീവനെ പിടിച്ചു നിര്ത്താന് ഡോക്ടര്മാര് പരിശ്രമിക്കുന്ന നേരം,വീണ്ടും അവനെ എഫ്.ബിയിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
I'm Dying..
ഒരു ലൈക്ക്
Yamraj Likes This
ഒരു കമന്റ്
Time's Up.Welcome Home
Sunday, April 15, 2012
Friday, October 28, 2011
ദേവാസുര കഥയ്ക്കൊരു പിന്കുറിപ്പ്
"ജാനകി,കാര്ത്തികേയനോട് ഒന്നിവിടെ വരെ വരാന് പറയണം.എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും."
അവള് മറുപടി പറയുന്നതിനു മുന്പ് ഞാന് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു.അയാള് വരില്ല എന്നവള് പറഞ്ഞാല് ഇന്നത്തെ രാത്രിയും ഉറങ്ങാന് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്ലോ.ഇതിപ്പോള് അയാള് വന്നേക്കും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ട് അടുത്ത ഫോണ് കോള് വരെ,അതു മതി.ഒന്നു സംസാരിക്കണം കാര്ത്തികേയനോട്,ഇനി അതും കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളു.അയാളെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ നാളുകളാകുന്നു.ഞാനുള്ളതു കൊണ്ടാകും ഭാര്യവീടായിട്ടും മുണ്ടയ്ക്കലേയ്ക്ക് അയാള് അധികം വരാത്തത്.തെറ്റു പറയാന് പറ്റില്ല അയാളേയും.ഒരു രീതിയില് അയാളുടെ കണ്ണില് സ്വന്തം അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും മരണത്തിനു കാരണക്കാരന് ഞാനണല്ലോ.അവസാനം തമ്മില് കണ്ടത് വാര്യര് മരിച്ചപ്പ്പ്പോള് മംഗലശ്ശേരിയില് വച്ചാണെന്നു തോന്നുന്നു.വാര്യരോടും ഒന്നും സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു,പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല.
വാതില് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണു മയക്കത്തില് നിന്നുണര്ന്നത്.വാതില്ക്കല് അയാളാണു,കാര്ത്തികേയന്.എഴുന്നേല്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടായിരിക്കണം,അയാള് അടുത്തു വന്നിരുന്നു.
"തന്റെ തിരക്കിനിടയില് ബുദ്ധിമുട്ടായല്ലേ ?" .എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നറിയാതിരുന്നതു കൊണ്ടാണു ഒരു ചോദ്യം അങ്ങോട്ടേയ്കെറിഞ്ഞത്.ആയെന്നും ഇല്ലെന്നും അയാള് പറഞ്ഞില്ല,ഒരു ചിരിയില് ഒതുക്കി ഉത്തരം.
"തനിക്കെന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടെന്നറിയാം.പരാതിയില്ലടോ,എല്ലാവരും എപ്പോഴും സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാന് പാകത്തിനുള്ളതൊന്നും അല്ലല്ലോ ഞാന് ചെയ്തിട്ടുള്ളത് അല്ലേ? തന്നോട് ഇത്രടം വരെ ഒന്നു വരാന് പറഞ്ഞത് ഒരു കാര്യം പറയനാണു.ഇനിയെത്ര നാളുണ്ടെന്നറിയില്ല,പറയാനുള്ളതും ചെയ്യാനുള്ളതും ചെയ്തു തീര്ക്കാന് ഇനി അധികം സമയമുണ്ടാകില്ല."
"ഏയ്,അങ്ങനെയൊന്നും കരുതണ്ടാ.വയ്യായ്ക എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ?" ഏറെ നാളുകള്ക്കു ശേഷം അയാള് എന്നോട് സംസാരിച്ചു.അച്ഛന്റെ അതേ ശബ്ദം.
"അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലടോ,സമയാമായി എന്നൊരു തോന്നല്.പോകാന് മടിയുമില്ല,പേടിയുമില്ല.ഇരുവട്ടം ദാനം കിട്ടിയതല്ലേ,ഇത്രയുമൊക്കെ പോയില്ലേ.പിന്നെ ഒരു കടം ബാക്കിയുണ്ടെന്നൊരു തോന്നല്.തനോടൊരു മാപ്പും കൂടി പറഞ്ഞാല്,അത് ഇയാള് സ്വീകരിച്ചാല്,പിന്നെ സ്വസ്ഥം."
"മാപ്പ്,എന്നോട്..എന്തിനു?" അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലും മുഖത്തും നിറയെ സംശയങ്ങള്.
"ഭാനുമതി,തന്റെ അമ്മ,ഞാനും നീലനും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഇടയ്ക്ക് ഒരുപാട് തവണ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട് ആ പാവത്തിനെ.നീലനെ കിട്ടാന് അമ്പലത്തിലെ പടക്കപുരയില് കെട്ടിയിട്ടു ആദ്യം.പിന്നെ ചികിത്സ തേടി വന്നപ്പോള് ആശുപത്രിയില് നിന്നിറക്കി വിട്ടു.ചെയ്യാന് പാടില്ലായിരുന്നു രണ്ടും.പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാമത്തേത്.ഒരു രീതിയില് ഞാന് കൊന്നതു പോലെ ആയില്ലേ.തെറ്റു പറ്റിയെടോ എനിക്ക്.ഒരു പക്ഷേ അന്നു അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില് തനിക്ക് തന്റെ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നു,നീലനു അവന്റെ ഭാനുവിനേയും.പൊറുക്കണം താന്,ക്ഷമിക്കണം.മനസ്സു കൊണ്ട് ഒരായിരം തവണം ക്ഷമ ചോദിച്ചു ഞാന് നീലനോടും ഭാനുമതിയോടും.പക്ഷേ തന്നോട് ഒന്നു സംസാരിക്കാതെ,താന് ക്ഷമിക്കാതെ മാറില്ലെടോ ഈ വിങ്ങല്" . മനസ്സില് പലതവണ പറഞ്ഞു പഠിച്ചിരുന്നിട്ടും,വാക്കുകള് കിട്ടാതെ വരുന്നു,കണ്ണില് ഒരു നനവ് പടരുന്നു.
"ഏയ്,അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളല്ലേ ? കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു അന്നൊക്കെ,കൊല്ലാന് വേണ്ടി തന്നെയാണു അന്നു ആശുപത്രി തകര്ത്തതും മറ്റും.പക്ഷേ,അച്ഛന് തടഞ്ഞു.ചെയ്യുന്നതിനൊന്നും അമ്മയെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാന് കഴിയില്ല എന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകള് കെടുത്തി മനസ്സിലെ പകയെ,ദേഷ്യത്തെ.ഞാന് മറന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എല്ലാം,ഓര്ക്കാനുള്ള താത്പര്യവും നഷ്ടപ്പെടു.ഇനി ഒരു മാപ്പു പറച്ചിലും ഒന്നും വേണ്ട,മറക്കണം എല്ലാം,സമധാനമായി ഇരിക്കണം." സംസാരിക്കുന്നതു നീലനാണെന്നൊരു നിമിഷം ഓര്ത്തു പോയി,അതേ ഭാവം,അതേ രീതി.ഒരേ തൂലികത്തുമ്പില് നിന്നു പിറന്നു വീഴുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള് പോലെ.
"മതിയെടോ കാര്ത്തികേയാ,അത്രയും കേട്ടാല് മതി.ഒരിക്കല് തന്റെ അച്ചനോട് ഞാന് പണ്ടു പറഞ്ഞതു പോലെ,മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന് എന്ന പേര് മായ്ച്ചു കളയാന് സമയമായി.നേരം വൈകി,ജാനകി ആശുപത്രിയില് നിന്നെത്തി കാണില്ലേ,താന് ഇറങ്ങിക്കോ" .ഒന്നും പറയാതെ അയാള് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.ജപിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് ഉറങ്ങാനയി കട്ടിലിലേയ്ക്കും
അനായസേന മരണം
വിനാ ദൈന്യേന ജീവിതം
ദേഹിമ കൃപയാ ശംഭോ
ത്വയി ഭക്തിം അചഞ്ചലം
ജപം കേട്ടിട്ടാവണം വാതില്ക്കല് എത്തിയ അയാള് തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി.
"നോക്കണ്ട,തന്റെ അച്ചന് പഠിപ്പിച്ചതു തന്നെ,ഇങ്ങനെ പ്രാര്ത്ഥിക്കേണ്ട സമയമായി എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള് കേട്ടില്ല.ഇന്നിപ്പോള് ഇതു മാത്രമേ ഉള്ളു ഒരു പ്രാര്ത്ഥന"
മയക്കം തെളിയുമ്പോള് ഞാന് ഏതോ ആശുപ്രതിയിലാണു.പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങള് ഒന്നും കാണുന്നില്ല.മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നതിനിടയില് ഇടത്തു വശത്തെ ബെഞ്ചില് ഒരു സ്ത്രീ രൂപം.സാരിതലപ്പു കൊണ്ടു മൂടിയാണു ഇരിക്കുന്നതെങ്കിലും മുഖത്ത് ഒരു തേജസുണ്ട്,ഒരു ഐശ്വര്യം.എവിടെ നിന്നോ അടിച്ചു കയറിയ കാറ്റില് ആ തലപ്പ് മുഖത്തു നിന്നു മാറി.അതവളായിരുന്നു ഭാനുമതി,നീലന്റെ നെറുകയില് വീണ പുണ്യം.ഒരു നിറഞ്ഞ ചിരിയാണു ഭാനുമതി എനിക്കു നല്കിയത്.
"ഞാന് ശേഖരനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.കാര്ത്തികേയനെ കണ്ടുവല്ലേ.നന്നായി.പക്ഷേ മാപ്പൊന്നും പറയേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു.അച്ചനെ പോലെയാണു അവനു ശേഖരന്.അവന് അങ്ങനെയേ കാണൂ.എന്റെ കാര്യമോര്ത്തു ഒരു വിഷമം വേണ്ട.എന്റെ സമയം എത്തിയിരുന്നു.അന്നവിടെ ചികിത്സിച്ചിരുന്നെങ്കിലും,ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ യാത്ര കഴിഞ്ഞിരുന്നേനെ.മംഗലശ്ശേരിയില് വച്ചു അവസാനിക്കണം എന്നതായിരുന്നിരിക്കണം വിധി,അതിനുള്ള നിയോഗമായി ശേഖരന് എന്നു മാത്രം.ശേഖരനെ കണ്ടിതു പറയാന് വേണ്രി മാത്രമാണു ഈക്കാലം മുഴുവന് ഞാനിവിടെ ഇരുന്നത്.ഇനി പോകണം,അതിനുള്ള സമയമായി."
ഒന്നു കണ്ണടച്ചു തുറന്നപ്പോഴേക്കും ഭാനുവിനെ കണ്ടില്ല.കണ്മുന്നില് തെളിഞ്ഞത് വിഭ്രാന്തിയുടെ ഭ്രമകല്പനകളാണോ,യഥാര്ത്ഥമായ ഒരു കണ്ടുമുട്ടല് തന്നെയാണോ എന്ന് ശങ്കിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു ഞാനതു ശ്രദ്ധിച്ചത്.ഇപ്പോള് നില്ക്കുന്നതു ആശുപത്രിയിലല്ല,ഒരു റോഡരികിലാണു.വഴിവിളക്കുകള് ഇല്ലാത്ത ചുറ്റില്ലും ഇരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു വഴിയരികില്.ഇതു എങ്ങോടേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണു,യാത്ര ചെയ്യേണ്ടത് എങ്ങോട്ടാണു.ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഏതോ ഒരു വശത്തേയ്ക്കു ഞാന് നടന്നു.കുറച്ചു നീങ്ങി കഴിഞ്ഞാണതു കണ്ടത്,അല്പം മാറി തീ ആളിക്കത്തുന്നു,അതും വഴിയുടെ നടുവില് തന്നെ.ഞാന് അല്പം വേഗത്തില് അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് നടന്നു.കത്തുന്നത് ഒരു കാറാണെന്നു ഇപ്പോള് വ്യക്തമാണു.ആരോ ഇങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ഒാടി വരുന്നുണ്ട്.അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണു കണ്ടത്,അതെന്റെ അനന്തിരവനാണു.
"രാജേന്ദ്രാ.."
വിളിയ്ക്കു മറുപടി നല്കാതെ അവന് എന്റെ അരികിലൂടെ ഒാടി മറഞ്ഞു.കത്തുന്ന കാറിന്റെ അരികില് ഒരാള് നില്ക്കുന്നുണ്ട്.തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നതു കൊണ്ടു ആരാണെന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന എന്റെ കാലൊച്ചകള് കേട്ടിട്ടാവണം അയാള് എന്റെ നേര്ക്ക് തിരിഞ്ഞു.പ്രായം കൈയ്യൊപ്പു ചാര്ത്തിയ ആ മുഖത്ത് പക്ഷേ തെളിഞ്ഞു നിന്നത് ദേവന്റെ തേജസ്സാണു,കണ്ണുകളില് നിറഞ്ഞു നിന്നത് അസുരന്റെ വീര്യവും.ഓര്മ്മ വച്ച നാള് മുതല് കാണുന്ന ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ തിരിച്ചറിയാന് അധികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠന്,എന്നെ ജയിക്കാന് വേണ്ടി മാത്രം ജനിച്ചവന്.
എഴുതി തയ്യറാക്കിയ ഒരു തിരക്കഥയിലെന്ന പോലെ അവനെന്ന നായകന് വളര്ന്നത്,മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന് എന്ന ഈ വില്ലന്റെ തോല് വികളിലൂടെയായിരുന്നു.അവന് വളരുകയും ഞാന് തളരുകയും ചെയ്യണമെന്നത് കാണാമറയത്തിരുന്ന് തൂലിക ചലിപ്പിക്കുന്നവന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നു.അതിനിടയില് എന്നും തോറ്റുകൊണ്ടിരുന്നവന്റെ മനസ്സിന്റെ വ്യഥകള്ക്കെന്തു വില.
"നീ എത്തിയൊ ശേഖരാ.." നീലകണ്ഠന്റെ ഉറച്ച ശബ്ദമാണു ചിന്തകളില് നിന്നുണര്ത്തിയത്.
"കണ്ടില്ലേ,നിന്റെ അനന്തിരവന് ചെറുക്കന്റെ ഒരു വികൃതി.നീയാണല്ലോ വിളിച്ചത് എന്നു കരുതി ഇറങ്ങിയതാ ഞാന്,എന്നിട്ട് എന്റെ കാര്ത്തികേയനൊന്നു കാണാന് കൂടി ബാക്കി വച്ചില്ല രാജേന്ദ്രന്.എനിക്കു പോരാന് തോന്നിയത് നന്നായി,അല്ലെങ്കില് എന്റെ കാര്ത്തികേയന്.." കത്തി തീരുന്ന ഒരു തുണികഷ്ണത്തെ നോക്കി നീലകണ്ഠന് പറഞ്ഞു നിര്ത്തി.
"വിളിച്ചതു ഞാന് തന്നെയാ നീലാ.കാര്ത്തികേയനെ വരുത്തണം,എല്ലാം സംസാരിച്ചു ഒത്തുതീര്പ്പാക്കാം എന്നു രാജേന്ദ്രന് പറഞ്ഞപ്പോള്,ഞാനും ഓര്ത്തു,തീരുന്നെങ്കില് തീരട്ടെ,കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ എന്നു.പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സില് ഇതായിരുന്നു പദ്ധതി എന്നു എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.അറിഞ്ഞാല് സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു നീലാ ഞാന്.മംഗലശ്ശേരിയില് നീലകണ്ഠനുണ്ടെങ്കില് അല്ലെടോ,മുണ്ടയ്ക്കലേ ശേഖരനു നിലനില്പ്പുള്ളു.താന് പോയതോടെ മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന്റെ കാലവും അവസാനിച്ചു.പിന്നീട് നാളിതു വരെ, ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമായ എല്ലാറ്റിനും പരിഹാരം ചെയ്യാന് ശ്രമിച്കു കൊണ്ടൊരു ജീവിതം.ഇന്നു കാര്ത്തികേയനെ കണ്ടു സംസാരിച്ചതോടെ ഇനി ഇവിടെ ചെയ്യാന് ബാക്കിയൊന്നുമില്ല.ഒരു സ്വപ്നം പോലെ,തന്റെ ഭാനുമതിയും വന്നു കണ്മുന്നില്,ഇപ്പോള് താനും."
"അറിയാമയിരുന്നെടോ ,താന് അറിഞ്ഞല്ല ഇതു ചെയ്തെന്നു.ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങനെ കരുതിയിട്ടില്ല എന്നു തന്നോട് പറയാന് വേണ്ടിയാണു ഞാനിവിടെ കാത്തു നിന്നത്.എനിക്കെന്റെ യാത്ര തുടരണം ഇനി,ഭാനുവും വാര്യരുമൊക്കെ കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടാകുമെടോ." നീലന് പതിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു തുടങ്ങി.
"അധികം താമസമില്ല,എന്റെ യാത്ര അവസാനിക്കാന്" ഞാന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"അവസാനിക്കാന് അല്ലെടോ,യാത്ര തുടങ്ങാന്.വഴിയില് ഇതു പോലെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും,പലര്ക്കും വേണ്ടി,പലരോടും പലതും പറയാന് വേണ്ടി,ഞാനും ഭാനുമതിയും തന്നെ കാത്തിരുന്നതു പോലെ"
കാര്ത്തികേയനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു മയങ്ങിയ ഞാന് ഇനി അവിടെ ഉണരുന്നില്ല.ആരൊ എന്നെ തേടി വരുന്നത് കാത്തു ഞാന് ഇവിടെ ഉണര്ന്നിരിക്കുന്നു.അതു കാര്ത്തികേയനോ,ജാനകിയോ,ശ്രീനിവാസന് നമ്പ്യാരോ..കാലം വെളിപ്പെടുത്തട്ടെ.
അവള് മറുപടി പറയുന്നതിനു മുന്പ് ഞാന് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു.അയാള് വരില്ല എന്നവള് പറഞ്ഞാല് ഇന്നത്തെ രാത്രിയും ഉറങ്ങാന് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്ലോ.ഇതിപ്പോള് അയാള് വന്നേക്കും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ട് അടുത്ത ഫോണ് കോള് വരെ,അതു മതി.ഒന്നു സംസാരിക്കണം കാര്ത്തികേയനോട്,ഇനി അതും കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളു.അയാളെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ നാളുകളാകുന്നു.ഞാനുള്ളതു കൊണ്ടാകും ഭാര്യവീടായിട്ടും മുണ്ടയ്ക്കലേയ്ക്ക് അയാള് അധികം വരാത്തത്.തെറ്റു പറയാന് പറ്റില്ല അയാളേയും.ഒരു രീതിയില് അയാളുടെ കണ്ണില് സ്വന്തം അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും മരണത്തിനു കാരണക്കാരന് ഞാനണല്ലോ.അവസാനം തമ്മില് കണ്ടത് വാര്യര് മരിച്ചപ്പ്പ്പോള് മംഗലശ്ശേരിയില് വച്ചാണെന്നു തോന്നുന്നു.വാര്യരോടും ഒന്നും സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു,പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല.
വാതില് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണു മയക്കത്തില് നിന്നുണര്ന്നത്.വാതില്ക്കല് അയാളാണു,കാര്ത്തികേയന്.എഴുന്നേല്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടായിരിക്കണം,അയാള് അടുത്തു വന്നിരുന്നു.
"തന്റെ തിരക്കിനിടയില് ബുദ്ധിമുട്ടായല്ലേ ?" .എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നറിയാതിരുന്നതു കൊണ്ടാണു ഒരു ചോദ്യം അങ്ങോട്ടേയ്കെറിഞ്ഞത്.ആയെന്നും ഇല്ലെന്നും അയാള് പറഞ്ഞില്ല,ഒരു ചിരിയില് ഒതുക്കി ഉത്തരം.
"തനിക്കെന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടെന്നറിയാം.പരാതിയില്ലടോ,എല്ലാവരും എപ്പോഴും സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാന് പാകത്തിനുള്ളതൊന്നും അല്ലല്ലോ ഞാന് ചെയ്തിട്ടുള്ളത് അല്ലേ? തന്നോട് ഇത്രടം വരെ ഒന്നു വരാന് പറഞ്ഞത് ഒരു കാര്യം പറയനാണു.ഇനിയെത്ര നാളുണ്ടെന്നറിയില്ല,പറയാനുള്ളതും ചെയ്യാനുള്ളതും ചെയ്തു തീര്ക്കാന് ഇനി അധികം സമയമുണ്ടാകില്ല."
"ഏയ്,അങ്ങനെയൊന്നും കരുതണ്ടാ.വയ്യായ്ക എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ?" ഏറെ നാളുകള്ക്കു ശേഷം അയാള് എന്നോട് സംസാരിച്ചു.അച്ഛന്റെ അതേ ശബ്ദം.
"അങ്ങനെയൊന്നുമില്ലടോ,സമയാമായി എന്നൊരു തോന്നല്.പോകാന് മടിയുമില്ല,പേടിയുമില്ല.ഇരുവട്ടം ദാനം കിട്ടിയതല്ലേ,ഇത്രയുമൊക്കെ പോയില്ലേ.പിന്നെ ഒരു കടം ബാക്കിയുണ്ടെന്നൊരു തോന്നല്.തനോടൊരു മാപ്പും കൂടി പറഞ്ഞാല്,അത് ഇയാള് സ്വീകരിച്ചാല്,പിന്നെ സ്വസ്ഥം."
"മാപ്പ്,എന്നോട്..എന്തിനു?" അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലും മുഖത്തും നിറയെ സംശയങ്ങള്.
"ഭാനുമതി,തന്റെ അമ്മ,ഞാനും നീലനും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളുടെ ഇടയ്ക്ക് ഒരുപാട് തവണ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട് ആ പാവത്തിനെ.നീലനെ കിട്ടാന് അമ്പലത്തിലെ പടക്കപുരയില് കെട്ടിയിട്ടു ആദ്യം.പിന്നെ ചികിത്സ തേടി വന്നപ്പോള് ആശുപത്രിയില് നിന്നിറക്കി വിട്ടു.ചെയ്യാന് പാടില്ലായിരുന്നു രണ്ടും.പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാമത്തേത്.ഒരു രീതിയില് ഞാന് കൊന്നതു പോലെ ആയില്ലേ.തെറ്റു പറ്റിയെടോ എനിക്ക്.ഒരു പക്ഷേ അന്നു അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില് തനിക്ക് തന്റെ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നു,നീലനു അവന്റെ ഭാനുവിനേയും.പൊറുക്കണം താന്,ക്ഷമിക്കണം.മനസ്സു കൊണ്ട് ഒരായിരം തവണം ക്ഷമ ചോദിച്ചു ഞാന് നീലനോടും ഭാനുമതിയോടും.പക്ഷേ തന്നോട് ഒന്നു സംസാരിക്കാതെ,താന് ക്ഷമിക്കാതെ മാറില്ലെടോ ഈ വിങ്ങല്" . മനസ്സില് പലതവണ പറഞ്ഞു പഠിച്ചിരുന്നിട്ടും,വാക്കുകള് കിട്ടാതെ വരുന്നു,കണ്ണില് ഒരു നനവ് പടരുന്നു.
"ഏയ്,അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളല്ലേ ? കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു അന്നൊക്കെ,കൊല്ലാന് വേണ്ടി തന്നെയാണു അന്നു ആശുപത്രി തകര്ത്തതും മറ്റും.പക്ഷേ,അച്ഛന് തടഞ്ഞു.ചെയ്യുന്നതിനൊന്നും അമ്മയെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാന് കഴിയില്ല എന്ന അച്ഛന്റെ വാക്കുകള് കെടുത്തി മനസ്സിലെ പകയെ,ദേഷ്യത്തെ.ഞാന് മറന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എല്ലാം,ഓര്ക്കാനുള്ള താത്പര്യവും നഷ്ടപ്പെടു.ഇനി ഒരു മാപ്പു പറച്ചിലും ഒന്നും വേണ്ട,മറക്കണം എല്ലാം,സമധാനമായി ഇരിക്കണം." സംസാരിക്കുന്നതു നീലനാണെന്നൊരു നിമിഷം ഓര്ത്തു പോയി,അതേ ഭാവം,അതേ രീതി.ഒരേ തൂലികത്തുമ്പില് നിന്നു പിറന്നു വീഴുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള് പോലെ.
"മതിയെടോ കാര്ത്തികേയാ,അത്രയും കേട്ടാല് മതി.ഒരിക്കല് തന്റെ അച്ചനോട് ഞാന് പണ്ടു പറഞ്ഞതു പോലെ,മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന് എന്ന പേര് മായ്ച്ചു കളയാന് സമയമായി.നേരം വൈകി,ജാനകി ആശുപത്രിയില് നിന്നെത്തി കാണില്ലേ,താന് ഇറങ്ങിക്കോ" .ഒന്നും പറയാതെ അയാള് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.ജപിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് ഉറങ്ങാനയി കട്ടിലിലേയ്ക്കും
അനായസേന മരണം
വിനാ ദൈന്യേന ജീവിതം
ദേഹിമ കൃപയാ ശംഭോ
ത്വയി ഭക്തിം അചഞ്ചലം
ജപം കേട്ടിട്ടാവണം വാതില്ക്കല് എത്തിയ അയാള് തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി.
"നോക്കണ്ട,തന്റെ അച്ചന് പഠിപ്പിച്ചതു തന്നെ,ഇങ്ങനെ പ്രാര്ത്ഥിക്കേണ്ട സമയമായി എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള് കേട്ടില്ല.ഇന്നിപ്പോള് ഇതു മാത്രമേ ഉള്ളു ഒരു പ്രാര്ത്ഥന"
മയക്കം തെളിയുമ്പോള് ഞാന് ഏതോ ആശുപ്രതിയിലാണു.പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങള് ഒന്നും കാണുന്നില്ല.മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നതിനിടയില് ഇടത്തു വശത്തെ ബെഞ്ചില് ഒരു സ്ത്രീ രൂപം.സാരിതലപ്പു കൊണ്ടു മൂടിയാണു ഇരിക്കുന്നതെങ്കിലും മുഖത്ത് ഒരു തേജസുണ്ട്,ഒരു ഐശ്വര്യം.എവിടെ നിന്നോ അടിച്ചു കയറിയ കാറ്റില് ആ തലപ്പ് മുഖത്തു നിന്നു മാറി.അതവളായിരുന്നു ഭാനുമതി,നീലന്റെ നെറുകയില് വീണ പുണ്യം.ഒരു നിറഞ്ഞ ചിരിയാണു ഭാനുമതി എനിക്കു നല്കിയത്.
"ഞാന് ശേഖരനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.കാര്ത്തികേയനെ കണ്ടുവല്ലേ.നന്നായി.പക്ഷേ മാപ്പൊന്നും പറയേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു.അച്ചനെ പോലെയാണു അവനു ശേഖരന്.അവന് അങ്ങനെയേ കാണൂ.എന്റെ കാര്യമോര്ത്തു ഒരു വിഷമം വേണ്ട.എന്റെ സമയം എത്തിയിരുന്നു.അന്നവിടെ ചികിത്സിച്ചിരുന്നെങ്കിലും,ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ യാത്ര കഴിഞ്ഞിരുന്നേനെ.മംഗലശ്ശേരിയില് വച്ചു അവസാനിക്കണം എന്നതായിരുന്നിരിക്കണം വിധി,അതിനുള്ള നിയോഗമായി ശേഖരന് എന്നു മാത്രം.ശേഖരനെ കണ്ടിതു പറയാന് വേണ്രി മാത്രമാണു ഈക്കാലം മുഴുവന് ഞാനിവിടെ ഇരുന്നത്.ഇനി പോകണം,അതിനുള്ള സമയമായി."
ഒന്നു കണ്ണടച്ചു തുറന്നപ്പോഴേക്കും ഭാനുവിനെ കണ്ടില്ല.കണ്മുന്നില് തെളിഞ്ഞത് വിഭ്രാന്തിയുടെ ഭ്രമകല്പനകളാണോ,യഥാര്ത്ഥമായ ഒരു കണ്ടുമുട്ടല് തന്നെയാണോ എന്ന് ശങ്കിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു ഞാനതു ശ്രദ്ധിച്ചത്.ഇപ്പോള് നില്ക്കുന്നതു ആശുപത്രിയിലല്ല,ഒരു റോഡരികിലാണു.വഴിവിളക്കുകള് ഇല്ലാത്ത ചുറ്റില്ലും ഇരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു വഴിയരികില്.ഇതു എങ്ങോടേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണു,യാത്ര ചെയ്യേണ്ടത് എങ്ങോട്ടാണു.ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഏതോ ഒരു വശത്തേയ്ക്കു ഞാന് നടന്നു.കുറച്ചു നീങ്ങി കഴിഞ്ഞാണതു കണ്ടത്,അല്പം മാറി തീ ആളിക്കത്തുന്നു,അതും വഴിയുടെ നടുവില് തന്നെ.ഞാന് അല്പം വേഗത്തില് അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് നടന്നു.കത്തുന്നത് ഒരു കാറാണെന്നു ഇപ്പോള് വ്യക്തമാണു.ആരോ ഇങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ഒാടി വരുന്നുണ്ട്.അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണു കണ്ടത്,അതെന്റെ അനന്തിരവനാണു.
"രാജേന്ദ്രാ.."
വിളിയ്ക്കു മറുപടി നല്കാതെ അവന് എന്റെ അരികിലൂടെ ഒാടി മറഞ്ഞു.കത്തുന്ന കാറിന്റെ അരികില് ഒരാള് നില്ക്കുന്നുണ്ട്.തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നതു കൊണ്ടു ആരാണെന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന എന്റെ കാലൊച്ചകള് കേട്ടിട്ടാവണം അയാള് എന്റെ നേര്ക്ക് തിരിഞ്ഞു.പ്രായം കൈയ്യൊപ്പു ചാര്ത്തിയ ആ മുഖത്ത് പക്ഷേ തെളിഞ്ഞു നിന്നത് ദേവന്റെ തേജസ്സാണു,കണ്ണുകളില് നിറഞ്ഞു നിന്നത് അസുരന്റെ വീര്യവും.ഓര്മ്മ വച്ച നാള് മുതല് കാണുന്ന ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ തിരിച്ചറിയാന് അധികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠന്,എന്നെ ജയിക്കാന് വേണ്ടി മാത്രം ജനിച്ചവന്.
എഴുതി തയ്യറാക്കിയ ഒരു തിരക്കഥയിലെന്ന പോലെ അവനെന്ന നായകന് വളര്ന്നത്,മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന് എന്ന ഈ വില്ലന്റെ തോല് വികളിലൂടെയായിരുന്നു.അവന് വളരുകയും ഞാന് തളരുകയും ചെയ്യണമെന്നത് കാണാമറയത്തിരുന്ന് തൂലിക ചലിപ്പിക്കുന്നവന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നു.അതിനിടയില് എന്നും തോറ്റുകൊണ്ടിരുന്നവന്റെ മനസ്സിന്റെ വ്യഥകള്ക്കെന്തു വില.
"നീ എത്തിയൊ ശേഖരാ.." നീലകണ്ഠന്റെ ഉറച്ച ശബ്ദമാണു ചിന്തകളില് നിന്നുണര്ത്തിയത്.
"കണ്ടില്ലേ,നിന്റെ അനന്തിരവന് ചെറുക്കന്റെ ഒരു വികൃതി.നീയാണല്ലോ വിളിച്ചത് എന്നു കരുതി ഇറങ്ങിയതാ ഞാന്,എന്നിട്ട് എന്റെ കാര്ത്തികേയനൊന്നു കാണാന് കൂടി ബാക്കി വച്ചില്ല രാജേന്ദ്രന്.എനിക്കു പോരാന് തോന്നിയത് നന്നായി,അല്ലെങ്കില് എന്റെ കാര്ത്തികേയന്.." കത്തി തീരുന്ന ഒരു തുണികഷ്ണത്തെ നോക്കി നീലകണ്ഠന് പറഞ്ഞു നിര്ത്തി.
"വിളിച്ചതു ഞാന് തന്നെയാ നീലാ.കാര്ത്തികേയനെ വരുത്തണം,എല്ലാം സംസാരിച്ചു ഒത്തുതീര്പ്പാക്കാം എന്നു രാജേന്ദ്രന് പറഞ്ഞപ്പോള്,ഞാനും ഓര്ത്തു,തീരുന്നെങ്കില് തീരട്ടെ,കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ എന്നു.പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സില് ഇതായിരുന്നു പദ്ധതി എന്നു എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.അറിഞ്ഞാല് സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു നീലാ ഞാന്.മംഗലശ്ശേരിയില് നീലകണ്ഠനുണ്ടെങ്കില് അല്ലെടോ,മുണ്ടയ്ക്കലേ ശേഖരനു നിലനില്പ്പുള്ളു.താന് പോയതോടെ മുണ്ടയ്ക്കല് ശേഖരന്റെ കാലവും അവസാനിച്ചു.പിന്നീട് നാളിതു വരെ, ചെയ്തതും പറഞ്ഞതുമായ എല്ലാറ്റിനും പരിഹാരം ചെയ്യാന് ശ്രമിച്കു കൊണ്ടൊരു ജീവിതം.ഇന്നു കാര്ത്തികേയനെ കണ്ടു സംസാരിച്ചതോടെ ഇനി ഇവിടെ ചെയ്യാന് ബാക്കിയൊന്നുമില്ല.ഒരു സ്വപ്നം പോലെ,തന്റെ ഭാനുമതിയും വന്നു കണ്മുന്നില്,ഇപ്പോള് താനും."
"അറിയാമയിരുന്നെടോ ,താന് അറിഞ്ഞല്ല ഇതു ചെയ്തെന്നു.ഞാനൊരിക്കലും അങ്ങനെ കരുതിയിട്ടില്ല എന്നു തന്നോട് പറയാന് വേണ്ടിയാണു ഞാനിവിടെ കാത്തു നിന്നത്.എനിക്കെന്റെ യാത്ര തുടരണം ഇനി,ഭാനുവും വാര്യരുമൊക്കെ കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടാകുമെടോ." നീലന് പതിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു തുടങ്ങി.
"അധികം താമസമില്ല,എന്റെ യാത്ര അവസാനിക്കാന്" ഞാന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"അവസാനിക്കാന് അല്ലെടോ,യാത്ര തുടങ്ങാന്.വഴിയില് ഇതു പോലെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും,പലര്ക്കും വേണ്ടി,പലരോടും പലതും പറയാന് വേണ്ടി,ഞാനും ഭാനുമതിയും തന്നെ കാത്തിരുന്നതു പോലെ"
കാര്ത്തികേയനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു മയങ്ങിയ ഞാന് ഇനി അവിടെ ഉണരുന്നില്ല.ആരൊ എന്നെ തേടി വരുന്നത് കാത്തു ഞാന് ഇവിടെ ഉണര്ന്നിരിക്കുന്നു.അതു കാര്ത്തികേയനോ,ജാനകിയോ,ശ്രീനിവാസന് നമ്പ്യാരോ..കാലം വെളിപ്പെടുത്തട്ടെ.
Monday, July 18, 2011
എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്...
കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച്ചയായി കാര്യങ്ങളൊന്നും ശരിയല്ല.ജീവിത ക്രമം തന്നെ മാറിയിരിക്കുന്നു.രാത്രികള് പകലാകുന്നു,പകലുകള് രാത്രികളും.മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല,ജോലി ഇപ്പോള് നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിലാണു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ഹൈസ്ക്കൂളിലെ ബയോളജി പാഠ പുസ്തകത്തില് പഠിച്ച ബയോളജിക്കല് ക്ലോക്ക് എന്താണു എന്നത് ഇപ്പോഴാണു മനസ്സില്ലാക്കുന്നത്.വീണു കിട്ടുന്ന രാത്രികളില് വേണമെന്നു വിചാരിച്ചാല് കൂടി ഉറങ്ങാന് പറ്റുന്നില്ല,കിഴക്കു വെള്ള കീറിയാല് പിന്നെ കണ്പോളകള് നിവര്ന്നു നില്ക്കുന്നില്ല,ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് രാത്രി ഒരു നേരം മാത്രമായിരിക്കുന്നു.ഇങ്ങനെ സാധാരണ ജീവിതം അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് കീഴ്മേല് മറിഞ്ഞ അവസ്ഥ.ഈ പറഞ്ഞ ക്ലോക്കിനു മനസ്സിന്റെ മേലും ഒരു നിയന്ത്രണം ഉണ്ടെന്നു പക്ഷേ ആദ്യമായി പഠിക്കുന്നത് ഇപ്പോഴാണു.മനസ്സും മാറിയിരിക്കുന്നു ഒരുപാട്.സുഹൃത്തുകളെ കാണുന്നില്ല,അവരെ വിളിക്കുന്നില്ല,വരുന്ന മെസേജിനും മെയിലിനും ഒന്നും മറുപടി അയക്കുന്നില്ല അഥവാ എന്തെങ്കിലും ടൈപ്പ് ചെയ്തു തുടങ്ങിയാല് സ്ക്രീനില് തെളിയുന്ന അക്ഷരങ്ങള് select * from,insert into,update table,cd /var/opt/app എന്നൊക്കെയാണു.എന്തിനേറെ,എ.ടി.എം മെഷിനില് പിന് ചോദിച്ചപ്പോള്,ഓഫീസ് പിസിയുടെ പാസ്സ് വേര്ഡാണു ആദ്യം ടൈപ്പ് ചെയ്തത്.മനസ്സ്,അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടെങ്കില്,അതിന്റെ താളക്രമവും തെറ്റിയിരിക്കുന്നു.അതോ എന്റെ മനസ്സ് എന്നെ മടുത്ത്,എന്നില് നിന്നു ഇറങ്ങി പോയിരിക്കുന്നതോ.മുഖത്തെ ചിരി വരെ മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു.എന്റെ മാത്രമല്ല,എനിക്കൊപ്പം ഉള്ള ഒരുപാട് പേരുടെയും.
"സാര്,ഓഫീസെത്തി".ചിന്തകളില് നിന്നുണര്ന്നത് ക്യാബ് ഡ്രൈവറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണു.വളരെ പെട്ടന്ന് എത്തിയതു പോലെ,ഒരുപക്ഷേ പലതും ചിന്തിരിച്ചിരുന്നിരുന്നതു കൊണ്ടാകണം.ഓഫീസ് പരിസരം വിജനമാണു.ശനിയാഴ്ച്ച അവധിയായ സ്ഥാപനത്തില്,അന്നേ ദിവസം രാത്രി ഒന്പതു മണിക്ക് ഒരു ആള്ക്കൂട്ടത്തെ കാണേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്മാരൊട് ഒരു നമസ്കാരം പറഞ്ഞു,ഞാന് മൂന്നാം നിലയിലെ എന്റെ ക്യുബിക്കളിലേയ്ക്ക് നടന്നു.ഇന്നത്തെ രാത്രിയ്ക്കു ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.ഇന്നെനിക്ക് കൂട്ട് ഞാനും എന്റെ സിസ്റ്റവും എനിക്കുള്ള ജോലികളും മാത്രമാണു.ഇന്നു രാത്രി വരേണ്ട സഹപ്രവര്ത്തകനു സുഖമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് വരില്ല എന്നു മാനേജര് വിളിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു.സിസ്റ്റം ഓണ് ചെയ്ത്,ഞാന് എന്റെ മെയില് ബോക്സ് തുറന്നു.ഓഫീഷ്യല് അല്ലാതെയുള്ളവയെല്ലാം പേര്സണല് എന്ന ഫോള്ഡറിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയിട്ടു,പിന്നീട് വായിച്ചു മറുപടി കൊടുക്കാന്.കുറച്ചു നാളുകളായി ഇങ്ങനെയാണു.എന്നും ഒരുപാട് പേര്ക്കൊപ്പമായിരിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച ഞാന്,ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് ഒരേ സമയം ചെയ്യാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്,എന്റെ ക്യുബിക്കളിലേയ്ക്ക്,എന്റെ സിസ്റ്റത്തിലേയ്ക്ക്,എന്റെ ജോലിയിലേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു,എല്ലാറ്റിലും നിന്നും ഒഴിവാകാന് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഒരുപക്ഷേ ഇതിനെയാകും വിദ്യാര്ത്ഥിയില് നിന്നും ഉദ്യോഗസ്ഥനിലേയ്ക്കുള്ള വേഷപ്പകര്ച്ച എന്നു പറയുന്നത് അല്ലെങ്കില് ടെക്നിക്കല് ഭാഷയില് Human Being 1.0ല് നിന്ന്,Techie 2.0 ലേയ്ക്കുള്ള Upgrade Project.
ഒഫീഷ്യല് മെയിലുകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു.ആത്യന്തികമായി എല്ലാറ്റിലും ഉള്ളത് ഒരേ കാര്യങ്ങള്.ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വാക്കുകളും,പ്രയോഗങ്ങളും എല്ലാം ഒന്നു തന്നെ,അയച്ചിരിക്കുന്ന ആളിലും,ഘടനയിലും മാത്രമാണു വത്യാസം.രാത്രി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഏകദേശ ധാരണ കിട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള് തന്നെ മണിക്കൂറൊന്നു പോയി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഞാന് പെട്ടന്ന് തന്നെ ജോലികള് ആരംഭിച്ചു.മൂന്നു മണിക്കൂറിലൊന്നു എന്ന കണക്കില് ആണു Status Update അയക്കണ്ടത്.അര്ദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയ്ക്കു ആദ്യത്തേത് അയച്ചു കഴിഞ്ഞാണു സ്ക്രീനില് നിന്നു പിന്നെ കണ്ണേടുക്കുന്നത്.ഏകദേശം അതേ സമയത്ത് തന്നെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്മാരില് ഒരാള് Night Stay Register ഒപ്പീടിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി വന്നു.അതില് നോക്കിയപ്പോള് പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ ഒന്പതു മണിക്കും പന്ത്രണ്ടു മണിയ്ക്കും എന്റെ പേരു മാത്രം.
തുടര്ച്ചയായി ഉറക്കമിളക്കുന്നതിന്റെയാകണം,നല്ല തലവേദനയും ക്ഷീണവും തോന്നുന്നുണ്ട്.ഒരു ചെറിയ ടീ ബ്രേക്കിനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു.ക്യുബിക്കളില് നിന്നിറങ്ങി ഞാന് നാലാം നിലയിലെ പാന്റ്രിയിലേക്കു നടന്നു,വെന്ഡിംഗ് മെഷിനില് നിന്നു ഒരു ചായയും എടുത്ത് ഞാന് ബാല്ക്കണിയില് പോയി നിന്നു,ഓഫീസിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന ഹൈവേ വിജനമാണു,സുന്ദരമായ കാഴച്ചകളൊന്നും പുറത്തു കാണുന്നില്ല,നക്ഷത്രങ്ങള് നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിനു പോലും ഒരു സൗ ന്ദര്യ കുറവുണ്ട്.ഒരുപക്ഷേ ഈ കാഴച്ചകള് എനിക്കു സുന്ദരമായി തോന്നാത്തതും ആകാം.ചായ തീര്ന്നു,തിരിച്ചു ക്യൂബിക്കളിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴാണു ശ്രദ്ധിച്ചത്,നാലാം നിലയിലെ ഒരു വിംഗില് വെളിച്ചം.Night stay register ല് വേറെ ആരുടെയും പേരു കാണാത്ത സ്ഥിതിയ്ക്ക് വേറെ അവിടെ ഉണ്ടാകണ്ടതല്ല.ഇനി ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റാഫ് മറ്റോ ആണൊ എന്ന എന്റെ സംശയത്തിനു അധികം നേരം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായില്ല,കാരണം വെളിച്ചം മാത്രമല്ല കീബോര്ഡില് കൈവിരലുകള് ആഞ്ഞു പതിയുന്ന ശബ്ദവും കേള്ക്കുന്നുണ്ട്.ഈ രാത്രിയില് ഞാനറിയാതെ എനിക്കൊപ്പമുള്ളത് ആരാണെന്നു അറിയാനുള്ള കൗതുകത്തില് ഞാന് ആ വിംഗിലേയ്ക്ക് കയറി ചെന്നു.അവിടെ വലതു വശത്തു മൂന്നാമത്തെ ക്യുബിക്കളില് ഒരാള് സ്ക്രീനിലേയ്ക്ക് തന്നെ കണ്ണും നട്ട്,കീബോര്ഡില് അതി വേഗത്തില് ടൈപ്പ് ചെയ്തു ഇരിക്കുന്നു.അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നപ്പോഴാണു മനസ്സില്ലായത് അത് സോളമന് ആണെന്നു.മനസ്സില്ലാക്കാന് കുറച്ചു പാടുപെട്ടു എന്നതാണു സത്യം.രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ഞാന് ആ ഓഫീസില് ജോയിന് ചെയ്യുമ്പോള് അവിടുത്തെ താരമായിരുന്നു സോളമന്.പ്രോജക്ടിലെയും,ഓഫീസിലെയും ഒക്കെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും മുന്പന്തിയില് നിന്നിരുന്ന ആള്,കള്ച്ചറല് കമിറ്റിയിലേയും സ്പോര്ട്ട്സ് ടീമിലെയും ഒക്കെ നിറസാന്നിദ്ധ്യം.ആരാധനയോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് ആദ്യ കാലങ്ങളില്,പിന്നീട് എപ്പോഴോ പരിചയപ്പെട്ടു,സുഹൃത്തുകളായി.പക്ഷേ പിന്നീടെപ്പോഴോ സോളമന് മാറാന് തുടങ്ങി.ജോലിയുടെ തിരക്കുകള്,സമ്മര്ദ്ദങ്ങള് അവനെയും മാറ്റി എന്നതാണു ശരി.പിന്നീട് സോളമനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അവന് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.ഒരു വര്ഷം മുന്പ് വിവാഹിതനായി എന്നു ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു,പക്ഷേ അവിടെയും എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടെന്നും,ഡിവോഴ്സിന്റെ വക്കിലാണെന്നുമൊക്കെയാണു കേള്ക്കുന്നത്.ഞാന് ക്യുബിക്കളിലെത്തിയത് അവന് അറിഞ്ഞില്ല എന്നു തോന്നുന്നു.ശ്രദ്ധ മുഴുവന് സ്ക്രീനില് തന്നെയാണു.
"സോളമന്" .ഞാന് വിളിച്ചു.പക്ഷേ അവന് കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല.ഞാന് തോളത്തു തട്ടി ഒരിക്കല് കൂടി വിളിച്ചു.ഇക്കുറി അവന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പക്ഷേ ഭാവമാറ്റങ്ങള് ഒന്നുമുണ്ടായില്ല മരവിച്ച ആ മുഖത്ത്.
"എന്താ,നൈറ്റ് ഷിഫിറ്റില് ആണോ?" .വീണ്ടും മറുപടി മൗനമായിരുന്നു.
"സോളമാ,എന്താ പറ്റിയത്,What Happened?".അവന്റെ ചുണ്ടുകള് എന്തോ പറയാന് ശ്രമിച്ചു,പെട്ടന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകള് നിറയാന് തുടങ്ങി.സാവധാനം അതൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി.അതിന്റെ അവസാനം അവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു
"ഞാന് സോളമനല്ല,അവന് എന്നോ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച അവന്റെ മനസ്സാണു ഞാന്." .
കേട്ടതെല്ലാം അപ്പോള് ശരിയാണു.ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ച ദുരന്തങ്ങള് അവന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.അവിടെ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനാണു പെട്ടന്നു തോന്നിയത്.പക്ഷേ പണ്ടു ഒരുമിച്ച് ചിലവഴിച്ച സൗഹ്രദത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള് എന്നെ അതിനു അനുവദിച്ചില്ല.
"Its Ok Soloman,എല്ലാം ശരിയാകും.നിനക്കു ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല".ഞാന് പറഞ്ഞു
"എന്നെ ഒന്നു വിശ്വസിക്കൂ,നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ സമനില തെറ്റിയ സോളമന് അല്ല ഞാന്.ഞാന് അവന്റെ മനസ്സാണു.ഇവിടെ നിന്നു അവന്റെ ശരീരം പോയാലും,അവനെ എന്നെ ഇവിടെ ഇട്ടിരിക്കുകയാണു.ആരെങ്കിലും അവനെ അതൊന്നു പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കൂ.ഞാനില്ലാതെ അവനില്ല.അവന്റെ ഭാര്യ,സുഹൃത്തുകള്,ബന്ധുകള് എല്ലാവരും അവനെ ഇന്നു വെറുക്കുന്നു,ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.കാരണം അവരെയൊക്കെ തിരിച്ചറിയാന്,അവരെ സ്നേഹിക്കാന് അവനു സാധിച്ചിരുന്നത് എന്നിലൂടെയാണു.എന്നെ ഇവിടെ തളച്ചിട്ട അന്നു മുതല് അവന് തലച്ചോറു കൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം മാത്രമാണു,ചിന്തയും വികാരങ്ങളും ഇല്ലാത്ത,Techie എന്നു നിങ്ങള് വിളിക്കുന്ന വെറുമൊരു യന്ത്രം.നിങ്ങള് ഒരു കാലത്ത് അവന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നില്ലെ? അവനെ ഒന്നു കാണൂ,സംസാരിക്കൂ,എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് അവനൊപ്പം കൊണ്ടു പോകാന് പറയൂ..പ്ലീസ്..പ്ലീസ്..ഹെല്പ് മീ !!!" . തരിച്ചിരുന്ന എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ആ രൂപം അലറി.പേടിച്ചരണ്ട ഞാന് കണ്ണുകള് ഇറുക്കിയടച്ചു.
കണ്ണു തുറക്കുമ്പോള്,ഞാന് ആ വിംഗില് തന്നെയാണു.പക്ഷേ അവിടെ വെളിച്ചമില്ല,സോളമന്റെ രൂപവുമില്ല.എല്ലാം ഒരു തോന്നല് മാത്രമാണെന്നു സ്വയം ആശ്വസിച്ച്,ഞാന് എന്റെ വിംഗിലേയ്ക്ക് നടന്നു.തോന്നലാണെങ്കിലും ആ കേട്ടതില് ഒരു സത്യമില്ലേ എന്ന സംശയം എന്നെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.സോളമന്റെ ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളും ചേര്ത്തു വായിക്കുമ്പോള്..?? ഇങ്ങനെ പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് എന്റെ വിംഗിന്റെ വാതില് തുറന്നു അകത്തേയ്ക്ക് ഹൃദയമിടിപ്പ് നിശ്ചലമായി പോകുന്ന മറ്റൊരു കാഴച്ച എന്നെ കാത്തു അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു,എന്റെ സീറ്റില്,എന്റെ മെഷിനിന്റെ മുന്നില് ഇരുന്ന് ജോലിയെടുക്കുന്ന മറ്റൊരു ഞാന് !!! എന്റെ മനസ്സിനെ ആ ക്യുബിക്കിളിന്റെ നാലു ചുവരുകള്ക്കുള്ളില് ഞാന് തളച്ചിട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യം ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഞെട്ടലോടെയാണു.ആ വിംഗിന്റെ പല കോണുകളിലും സ്ക്രീനിലേയ്ക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്ന അവ്യക്തമായ രൂപങ്ങള് തെളിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒരു ബ്ലാക്ക് ഔട്ട്.എല്ലാം പഴയതു പോലെ തന്നെ.വിജനമായ വിംഗില് ഞാന് മാത്രം,എന്റെ സീറ്റ് കാലിയാണ്.ഞാന് അവിടെ ചെന്നിരുന്നു,സ്ക്രീനില് ഒരു Reminder തെളിഞ്ഞു വന്നിരിക്കുന്നു.
3 Hour Status Update-Now
ഞാന് പുതിയ മെയില് തുറന്നു.അതില് ഇങ്ങനെയെഴുതി
I QUIT !!!
Send ബട്ടണില് ക്ലിക്ക് ചെയ്തപ്പോള് അന്നു വരെ അനുഭവിക്കാതെ ഒരു ശാന്തത. ഞാന് ഇറങ്ങി അവിടെ നിന്ന്,എന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക്,എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക്.ആ യാത്രയില് എനിക്കൊപ്പം എനിക്കു കൂട്ടായി,പ്രചോദനമായി,എന്റെ മനസ്സും...
"സാര്,ഓഫീസെത്തി".ചിന്തകളില് നിന്നുണര്ന്നത് ക്യാബ് ഡ്രൈവറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണു.വളരെ പെട്ടന്ന് എത്തിയതു പോലെ,ഒരുപക്ഷേ പലതും ചിന്തിരിച്ചിരുന്നിരുന്നതു കൊണ്ടാകണം.ഓഫീസ് പരിസരം വിജനമാണു.ശനിയാഴ്ച്ച അവധിയായ സ്ഥാപനത്തില്,അന്നേ ദിവസം രാത്രി ഒന്പതു മണിക്ക് ഒരു ആള്ക്കൂട്ടത്തെ കാണേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്മാരൊട് ഒരു നമസ്കാരം പറഞ്ഞു,ഞാന് മൂന്നാം നിലയിലെ എന്റെ ക്യുബിക്കളിലേയ്ക്ക് നടന്നു.ഇന്നത്തെ രാത്രിയ്ക്കു ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.ഇന്നെനിക്ക് കൂട്ട് ഞാനും എന്റെ സിസ്റ്റവും എനിക്കുള്ള ജോലികളും മാത്രമാണു.ഇന്നു രാത്രി വരേണ്ട സഹപ്രവര്ത്തകനു സുഖമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് വരില്ല എന്നു മാനേജര് വിളിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു.സിസ്റ്റം ഓണ് ചെയ്ത്,ഞാന് എന്റെ മെയില് ബോക്സ് തുറന്നു.ഓഫീഷ്യല് അല്ലാതെയുള്ളവയെല്ലാം പേര്സണല് എന്ന ഫോള്ഡറിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയിട്ടു,പിന്നീട് വായിച്ചു മറുപടി കൊടുക്കാന്.കുറച്ചു നാളുകളായി ഇങ്ങനെയാണു.എന്നും ഒരുപാട് പേര്ക്കൊപ്പമായിരിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച ഞാന്,ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള് ഒരേ സമയം ചെയ്യാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്,എന്റെ ക്യുബിക്കളിലേയ്ക്ക്,എന്റെ സിസ്റ്റത്തിലേയ്ക്ക്,എന്റെ ജോലിയിലേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു,എല്ലാറ്റിലും നിന്നും ഒഴിവാകാന് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഒരുപക്ഷേ ഇതിനെയാകും വിദ്യാര്ത്ഥിയില് നിന്നും ഉദ്യോഗസ്ഥനിലേയ്ക്കുള്ള വേഷപ്പകര്ച്ച എന്നു പറയുന്നത് അല്ലെങ്കില് ടെക്നിക്കല് ഭാഷയില് Human Being 1.0ല് നിന്ന്,Techie 2.0 ലേയ്ക്കുള്ള Upgrade Project.
ഒഫീഷ്യല് മെയിലുകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചു.ആത്യന്തികമായി എല്ലാറ്റിലും ഉള്ളത് ഒരേ കാര്യങ്ങള്.ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വാക്കുകളും,പ്രയോഗങ്ങളും എല്ലാം ഒന്നു തന്നെ,അയച്ചിരിക്കുന്ന ആളിലും,ഘടനയിലും മാത്രമാണു വത്യാസം.രാത്രി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഏകദേശ ധാരണ കിട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള് തന്നെ മണിക്കൂറൊന്നു പോയി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഞാന് പെട്ടന്ന് തന്നെ ജോലികള് ആരംഭിച്ചു.മൂന്നു മണിക്കൂറിലൊന്നു എന്ന കണക്കില് ആണു Status Update അയക്കണ്ടത്.അര്ദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയ്ക്കു ആദ്യത്തേത് അയച്ചു കഴിഞ്ഞാണു സ്ക്രീനില് നിന്നു പിന്നെ കണ്ണേടുക്കുന്നത്.ഏകദേശം അതേ സമയത്ത് തന്നെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്മാരില് ഒരാള് Night Stay Register ഒപ്പീടിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി വന്നു.അതില് നോക്കിയപ്പോള് പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ ഒന്പതു മണിക്കും പന്ത്രണ്ടു മണിയ്ക്കും എന്റെ പേരു മാത്രം.
തുടര്ച്ചയായി ഉറക്കമിളക്കുന്നതിന്റെയാകണം,നല്ല തലവേദനയും ക്ഷീണവും തോന്നുന്നുണ്ട്.ഒരു ചെറിയ ടീ ബ്രേക്കിനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു.ക്യുബിക്കളില് നിന്നിറങ്ങി ഞാന് നാലാം നിലയിലെ പാന്റ്രിയിലേക്കു നടന്നു,വെന്ഡിംഗ് മെഷിനില് നിന്നു ഒരു ചായയും എടുത്ത് ഞാന് ബാല്ക്കണിയില് പോയി നിന്നു,ഓഫീസിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന ഹൈവേ വിജനമാണു,സുന്ദരമായ കാഴച്ചകളൊന്നും പുറത്തു കാണുന്നില്ല,നക്ഷത്രങ്ങള് നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിനു പോലും ഒരു സൗ ന്ദര്യ കുറവുണ്ട്.ഒരുപക്ഷേ ഈ കാഴച്ചകള് എനിക്കു സുന്ദരമായി തോന്നാത്തതും ആകാം.ചായ തീര്ന്നു,തിരിച്ചു ക്യൂബിക്കളിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴാണു ശ്രദ്ധിച്ചത്,നാലാം നിലയിലെ ഒരു വിംഗില് വെളിച്ചം.Night stay register ല് വേറെ ആരുടെയും പേരു കാണാത്ത സ്ഥിതിയ്ക്ക് വേറെ അവിടെ ഉണ്ടാകണ്ടതല്ല.ഇനി ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റാഫ് മറ്റോ ആണൊ എന്ന എന്റെ സംശയത്തിനു അധികം നേരം ആയുസ്സ് ഉണ്ടായില്ല,കാരണം വെളിച്ചം മാത്രമല്ല കീബോര്ഡില് കൈവിരലുകള് ആഞ്ഞു പതിയുന്ന ശബ്ദവും കേള്ക്കുന്നുണ്ട്.ഈ രാത്രിയില് ഞാനറിയാതെ എനിക്കൊപ്പമുള്ളത് ആരാണെന്നു അറിയാനുള്ള കൗതുകത്തില് ഞാന് ആ വിംഗിലേയ്ക്ക് കയറി ചെന്നു.അവിടെ വലതു വശത്തു മൂന്നാമത്തെ ക്യുബിക്കളില് ഒരാള് സ്ക്രീനിലേയ്ക്ക് തന്നെ കണ്ണും നട്ട്,കീബോര്ഡില് അതി വേഗത്തില് ടൈപ്പ് ചെയ്തു ഇരിക്കുന്നു.അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നപ്പോഴാണു മനസ്സില്ലായത് അത് സോളമന് ആണെന്നു.മനസ്സില്ലാക്കാന് കുറച്ചു പാടുപെട്ടു എന്നതാണു സത്യം.രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ഞാന് ആ ഓഫീസില് ജോയിന് ചെയ്യുമ്പോള് അവിടുത്തെ താരമായിരുന്നു സോളമന്.പ്രോജക്ടിലെയും,ഓഫീസിലെയും ഒക്കെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും മുന്പന്തിയില് നിന്നിരുന്ന ആള്,കള്ച്ചറല് കമിറ്റിയിലേയും സ്പോര്ട്ട്സ് ടീമിലെയും ഒക്കെ നിറസാന്നിദ്ധ്യം.ആരാധനയോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് ആദ്യ കാലങ്ങളില്,പിന്നീട് എപ്പോഴോ പരിചയപ്പെട്ടു,സുഹൃത്തുകളായി.പക്ഷേ പിന്നീടെപ്പോഴോ സോളമന് മാറാന് തുടങ്ങി.ജോലിയുടെ തിരക്കുകള്,സമ്മര്ദ്ദങ്ങള് അവനെയും മാറ്റി എന്നതാണു ശരി.പിന്നീട് സോളമനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അവന് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.ഒരു വര്ഷം മുന്പ് വിവാഹിതനായി എന്നു ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു,പക്ഷേ അവിടെയും എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടെന്നും,ഡിവോഴ്സിന്റെ വക്കിലാണെന്നുമൊക്കെയാണു കേള്ക്കുന്നത്.ഞാന് ക്യുബിക്കളിലെത്തിയത് അവന് അറിഞ്ഞില്ല എന്നു തോന്നുന്നു.ശ്രദ്ധ മുഴുവന് സ്ക്രീനില് തന്നെയാണു.
"സോളമന്" .ഞാന് വിളിച്ചു.പക്ഷേ അവന് കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല.ഞാന് തോളത്തു തട്ടി ഒരിക്കല് കൂടി വിളിച്ചു.ഇക്കുറി അവന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പക്ഷേ ഭാവമാറ്റങ്ങള് ഒന്നുമുണ്ടായില്ല മരവിച്ച ആ മുഖത്ത്.
"എന്താ,നൈറ്റ് ഷിഫിറ്റില് ആണോ?" .വീണ്ടും മറുപടി മൗനമായിരുന്നു.
"സോളമാ,എന്താ പറ്റിയത്,What Happened?".അവന്റെ ചുണ്ടുകള് എന്തോ പറയാന് ശ്രമിച്ചു,പെട്ടന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകള് നിറയാന് തുടങ്ങി.സാവധാനം അതൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി.അതിന്റെ അവസാനം അവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു
"ഞാന് സോളമനല്ല,അവന് എന്നോ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച അവന്റെ മനസ്സാണു ഞാന്." .
കേട്ടതെല്ലാം അപ്പോള് ശരിയാണു.ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ച ദുരന്തങ്ങള് അവന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.അവിടെ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനാണു പെട്ടന്നു തോന്നിയത്.പക്ഷേ പണ്ടു ഒരുമിച്ച് ചിലവഴിച്ച സൗഹ്രദത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങള് എന്നെ അതിനു അനുവദിച്ചില്ല.
"Its Ok Soloman,എല്ലാം ശരിയാകും.നിനക്കു ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല".ഞാന് പറഞ്ഞു
"എന്നെ ഒന്നു വിശ്വസിക്കൂ,നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ സമനില തെറ്റിയ സോളമന് അല്ല ഞാന്.ഞാന് അവന്റെ മനസ്സാണു.ഇവിടെ നിന്നു അവന്റെ ശരീരം പോയാലും,അവനെ എന്നെ ഇവിടെ ഇട്ടിരിക്കുകയാണു.ആരെങ്കിലും അവനെ അതൊന്നു പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കൂ.ഞാനില്ലാതെ അവനില്ല.അവന്റെ ഭാര്യ,സുഹൃത്തുകള്,ബന്ധുകള് എല്ലാവരും അവനെ ഇന്നു വെറുക്കുന്നു,ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.കാരണം അവരെയൊക്കെ തിരിച്ചറിയാന്,അവരെ സ്നേഹിക്കാന് അവനു സാധിച്ചിരുന്നത് എന്നിലൂടെയാണു.എന്നെ ഇവിടെ തളച്ചിട്ട അന്നു മുതല് അവന് തലച്ചോറു കൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം മാത്രമാണു,ചിന്തയും വികാരങ്ങളും ഇല്ലാത്ത,Techie എന്നു നിങ്ങള് വിളിക്കുന്ന വെറുമൊരു യന്ത്രം.നിങ്ങള് ഒരു കാലത്ത് അവന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നില്ലെ? അവനെ ഒന്നു കാണൂ,സംസാരിക്കൂ,എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് അവനൊപ്പം കൊണ്ടു പോകാന് പറയൂ..പ്ലീസ്..പ്ലീസ്..ഹെല്പ് മീ !!!" . തരിച്ചിരുന്ന എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ആ രൂപം അലറി.പേടിച്ചരണ്ട ഞാന് കണ്ണുകള് ഇറുക്കിയടച്ചു.
കണ്ണു തുറക്കുമ്പോള്,ഞാന് ആ വിംഗില് തന്നെയാണു.പക്ഷേ അവിടെ വെളിച്ചമില്ല,സോളമന്റെ രൂപവുമില്ല.എല്ലാം ഒരു തോന്നല് മാത്രമാണെന്നു സ്വയം ആശ്വസിച്ച്,ഞാന് എന്റെ വിംഗിലേയ്ക്ക് നടന്നു.തോന്നലാണെങ്കിലും ആ കേട്ടതില് ഒരു സത്യമില്ലേ എന്ന സംശയം എന്നെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.സോളമന്റെ ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളും ചേര്ത്തു വായിക്കുമ്പോള്..?? ഇങ്ങനെ പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് എന്റെ വിംഗിന്റെ വാതില് തുറന്നു അകത്തേയ്ക്ക് ഹൃദയമിടിപ്പ് നിശ്ചലമായി പോകുന്ന മറ്റൊരു കാഴച്ച എന്നെ കാത്തു അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു,എന്റെ സീറ്റില്,എന്റെ മെഷിനിന്റെ മുന്നില് ഇരുന്ന് ജോലിയെടുക്കുന്ന മറ്റൊരു ഞാന് !!! എന്റെ മനസ്സിനെ ആ ക്യുബിക്കിളിന്റെ നാലു ചുവരുകള്ക്കുള്ളില് ഞാന് തളച്ചിട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യം ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഞെട്ടലോടെയാണു.ആ വിംഗിന്റെ പല കോണുകളിലും സ്ക്രീനിലേയ്ക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്ന അവ്യക്തമായ രൂപങ്ങള് തെളിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒരു ബ്ലാക്ക് ഔട്ട്.എല്ലാം പഴയതു പോലെ തന്നെ.വിജനമായ വിംഗില് ഞാന് മാത്രം,എന്റെ സീറ്റ് കാലിയാണ്.ഞാന് അവിടെ ചെന്നിരുന്നു,സ്ക്രീനില് ഒരു Reminder തെളിഞ്ഞു വന്നിരിക്കുന്നു.
3 Hour Status Update-Now
ഞാന് പുതിയ മെയില് തുറന്നു.അതില് ഇങ്ങനെയെഴുതി
I QUIT !!!
Send ബട്ടണില് ക്ലിക്ക് ചെയ്തപ്പോള് അന്നു വരെ അനുഭവിക്കാതെ ഒരു ശാന്തത. ഞാന് ഇറങ്ങി അവിടെ നിന്ന്,എന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക്,എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക്.ആ യാത്രയില് എനിക്കൊപ്പം എനിക്കു കൂട്ടായി,പ്രചോദനമായി,എന്റെ മനസ്സും...
Subscribe to:
Posts (Atom)
