Monday, October 12, 2015

മൊയ്തീനാകാന്‍ കഴിയാത്ത,പെരുമ്പറമ്പിലെ അപ്പു

ഇന്നും കണ്ടു അപ്പു ആ സ്വപ്നം.സ്വപ്നത്തിന്റെ അവസാനം പതിവു പോലെ വളരെ ശാന്തമായി,കണ്‍കോണുകളില്‍ ചെറിയ നനവോടെ,തീരാത്ത രാത്രിയുടെ ഏതോ ഒരു യാമത്തിലേയ്ക്ക് അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റു.തലയ്ക്കല്‍ വച്ചിരുന്ന ഒരുപാട് പഴയ എച്ച്.എം.ടി വാച്ചിന്റെ സമയസൂചികള്‍ പതിയെ നീങ്ങുന്ന സൂക്ഷമമായ സ്വരം അയാള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അയാള്‍ സമയം നോക്കിയില്ല, സമയത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍ അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു താളില്‍ വച്ച് നിലച്ച് പോയിരുന്നു.പകലും,രാത്രിയും - ഈ രണ്ടിനുമപ്പുറം സമയത്തിന്റെ മറ്റു വേഷപ്പകര്‍ച്ചങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്താറില്ല.ജനാലയുടെ ശീലയ്ക്കരികിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി വരുന്ന നിറഞ്ഞ നിലാവെട്ടത്തില്‍ നിന്നും അയാള്‍ക്ക് ഒന്നു മാത്രം മനസ്സില്ലായി,ഈ രാത്രിയില്‍ നിന്നും അടുത്ത പകലിലേയ്ക്കെത്താന്‍ ദൂരം ഇനിയും ബാക്കിയാണു.ഇനി ഉറങ്ങില്ല എന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു,മറക്കുന്തോറും വീണ്ടും വന്നു ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ച് കുത്തി നോവിക്കുന്ന അതേ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഇനിയും മറക്കാത്ത ദ്ദൃശ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക്.

പക്ഷേ ഇക്കുറി അപ്പുവിന്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകളുടെ പിന്നില്‍ തെളിഞ്ഞത് ,പാതി ഉറക്കത്തില്‍ അയാളെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിക്കാറുള്ള,മഴക്കാറു നിറഞ്ഞ ഒരാകാശത്തിനു കീഴെ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന ഇരുവഴഞ്ഞിപ്പുഴയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ തെളിയുന്ന സ്ഥിരം കാഴച്ചയായിരുന്നില്ല.പകരം മഴവെള്ളം ഇരുവശങ്ങളിലൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകുന്ന ഒരു മണ്‍വഴിയാണു.മഴ നിര്‍ത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു,പക്ഷേ അയാള്‍ നനഞ്ഞില്ല.മഴനൂലുകള്‍ തിരശ്ശീല ചാര്‍ത്തി അവ്യക്തമാക്കിയ അയാളുടെ കാഴച്ചയില്‍ അയാള്‍ കണ്ടത് രണ്ടു പേരെയാണു.അതില്‍ ഒരാളുടെ വേഷം മഞ്ഞച്ച് തുടങ്ങിയ വെള്ളഷര്‍ട്ടും,ഒറ്റുമുണ്ടും.താന്‍ പഠിച്ച മുക്കം ഹൈസ്കൂളിന്റെ യൂണിഫോമായിരുന്നു അതെന്നു അയാളോര്‍ത്തു,ഒപ്പം അതിട്ടിരുന്ന ആള്‍ടെ മുഖവും.കാരണം അത് അയാള്‍ തന്നെയായിരുന്നു,പെരുമ്പറമ്പിലെ ആ പഴയ പഴുതാരമീശക്കാരന്‍.ഒരു കൈയ്യില്‍ കുട പിടിച്ച്,മറുകൈ കൊണ്ട് പുസ്തകക്കെട്ട് നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത്, അപ്പുവിന്റെ അല്പം പുറകില്‍ അവളുണ്ടായിരുന്നു.കൗമാരത്തിന്റെ രാസമാറ്റങ്ങളില്‍ എപ്പോഴോ,അപ്പുവിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളമായി മാറിയ,അവന്റെ മുറപ്പെണ്ണ് - കാഞ്ചന എന്ന കൊറ്റാട്ടിലെ കാഞ്ചനമാല.മറവിയുടെ താളുകളിലെവിടെയോ നിന്ന് ആ ദൃശ്യം ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ അപ്പു ശ്രമിച്ചു.

"അപ്പ്വേട്ടാ..ഒരു നിമിഷം" . ചങ്കു കൊണ്ട് അവന്‍ കേട്ടിരുന്ന ആ ശബ്ദം തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയുടെ കോലഹലങ്ങള്‍ക്കിടയിലും അപ്പുവിനു വ്യക്തമായിരുന്നു.

"ഒരു സഹായം ചെയ്യുവോ ?".ആദ്യ വിളിയ്ക്കുളള മറുപടി എത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് കാഞ്ചന ചോദിച്ചു.

"എന്താ കാഞ്ചനേ ?" .ആ മറുചോദ്യത്തില്‍ അപ്പുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നുവോ.അതോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

"ഈ നോട്ട് ബുക്ക് അപ്പ്വേട്ടന്റെ ചങ്ങാതിയ്ക്കൊന്നു കൊടുക്കുവോ,ഉണ്ണിമൊയ്തീന്‍ സാഹിബിന്റെ അവ്ടത്തെ മൊയ്ദീനു.കടത്ത് പോവറായേ,ആളെയൊട്ട് കണ്ടുവില്ല.ഏട്ടന്‍ പോണ വഴിയ്ക്ക് ആള്‍ടെ വീട്ടിലൊന്നു കേറിയാ മതി."

മറുചോദ്യത്തിലെ വിറയല്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും,അവള്‍ നീട്ടിയ എഴുതി പകുതിയായ ആ നോട്ട് ബുക്ക് വാങ്ങുമ്പോള്‍ കൈ വിറച്ചിരുന്നുവെന്നും,ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം ഒരുപാട് കൂടിയിരുന്നുവെന്നും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല.മുക്കത്തെ ഒരുപാട് സുന്ദരികളെ പോലെ കാഞ്ചനയുടെ മനസ്സും എപ്പോഴോക്കെയോ മൊയ്തീന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം തുടിച്ച് തുടങ്ങിയെന്നവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ കൗമാരത്തിന്റെ ചാപല്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ജീവിതത്തിന്റെ നേര്‍ക്കാഴച്ചകളിലെക്കെത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നതും സ്വീകരിക്കുന്നതും,ഇനിയും അവളോട് പറയാത്ത തന്റെ പ്രണയമായിരിക്കുമെന്നവന്‍ സ്വയം ആശ്വസിച്ചിച്ചു,പലപ്പോഴും.

"കാഞ്ചനമാലേ,കടത്ത് പോകാറായി".അവളെ പിന്നിലാക്കി മുന്നോട്ട് പോയ കൂട്ടുകാരികളിലൊരാളുടെ ഉറക്കെയുള്ള വിളി കേട്ട് അവള്‍ ഓടി.മറക്കലേ അപ്പ്വേട്ടാ എന്നോര്‍മിപ്പിക്കാന്‍ ആ തിരക്കിലും അവള്‍ മറന്നില്ല.

കടവത്തേയ്ക്കു ഓടി പോകുന്ന കാഞ്ചനമാലയെ കണ്ണില്‍ നിന്നു മറയുന്നത് വരെ ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് നടന്ന ആ പതിനഞ്ചുകാരന്റെ പിറകെ അപ്പു നടന്നു.കാഞ്ചന നല്‍കിയ നോട്ട് ബുക്ക് അവന്റെ ഷര്‍ട്ടിന്റെയുള്ളില്‍ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടുപറ്റി വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.മുക്കത്തെ ഉണ്ണി മൊയ്തീന്‍ സാഹിബിന്റെ ആ വലിയ മാളികയുടെ പടിയ്ക്കല്‍ അവന്‍ നില്‍ക്കുന്നതാണു ,ശക്തി കൂട്ടി പെയ്തു മഴ, തന്റെ കാഴച്ചയെ മറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് അപ്പു അവസാനം കണ്ടത്.പാതിയില്‍ വച്ച് മുറിഞ്ഞ ആ കാഴച്ചയില്‍ നിന്നു അപ്പു കണ്ണു തുറന്നത് അയാളുടെ കിടപ്പുമുറിയില്‍ നിലാവെട്ടം തീര്‍ത്തിരുന്ന അവ്യക്തമായ നിഴല്‍ചിത്രങ്ങളിലേയ്ക്കാണു.

രാത്രി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.അയാളുടെ അരികില്‍ അവള്‍ കിടക്കുന്നുണ്ട്.പകരക്കാരിയാണെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നു വന്നവള്‍.അതില്‍ പരാതിയോ പരിഭവമോ പറയാതെ തനിക്കും മകനും വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാധു.

"ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചത്, ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊറ്റാട്ടിലെ കാഞ്ചനമാലയെയാണ്‌."
 ക്രൂരമാണെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ,ആദ്യം കണ്ട കാഴച്ചയില്‍ അവളോട് പറഞ്ഞതാണിത്.

"അറിയാം." എന്ന ഒറ്റവാക്കില്‍ ഒതുക്കിയ നിസംഗമായ മറുപടി കൊണ്ടാണു അപ്പുവിനെ അവള്‍ തോല്പിച്ചത്.

അരികില്‍ കിടന്നിരുന്ന അവളെ ഉണര്‍ത്താതെ അപ്പു എഴുന്നേറ്റു.അലമാരിയുടെ അരികില്‍ വച്ചിരുന്ന പൊടി പിടിച്ച ട്രങ്ക് പെട്ടിയില്‍ നിന്നും അതിലേറെ പൊടി പിടിച്ച ഒരു നോട്ട് ബുക്ക് പുറത്തെടുത്തു.ഉണ്ണി മൊയ്തീന്‍ സാഹിബിന്റെ മാളികയുടെ പടിക്കല്‍ നിന്നു ഒരുപാട് നേരം അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ച ആ പുസ്തകം.ഒരു പക്ഷേ അന്നതു മൊയ്തീനു കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍, താന്‍ ഇത്രയേറെ ഭ്രാന്തമായി കാഞ്ചനമാലയെ സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നോ എന്ന്‍ അയാള്‍ സംശയിച്ചു.കാരണം അപ്പു കാഞ്ചനയെ സ്നേഹിച്ചത്,അവളോട് കഥകള്‍ പറഞ്ഞത്,അവള്‍ക്ക് വേണ്ടി കരഞ്ഞത്,അവളോടൊപ്പം ചിരിച്ചത്,എല്ലാം ആ പഴയ നോട്ട്ബുക്കിലൂടെയായിരുന്നു.അതിന്റെ താളുകളില്‍ പലയിടത്തും അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുനീര്‍ പടര്‍ത്തിയ കാഞ്ചനയുടെ അക്ഷരങ്ങളുണ്ട്.മൊയ്തീനു കൊടുക്കാതെ ആ പുസ്തകവുമായി വീട്ടിലെത്തിയ ആ രാത്രി ഇതേ മുറിയില്‍ അപ്പു ഇരുന്നിരുന്നു.താളുകള്‍ക്കിടയിലെവിടെയോ സ്ഥാനം പിടിച്ച ഒരു മയില്പ്പീലിത്തുണ്ടിനൊപ്പം,കാഞ്ചനയെഴുതിയ-ഇന്നും അയാള്‍ വായിക്കാത്ത-ഒരു കൂട്ടം അക്ഷരങ്ങളിലൂടെയും,കാഞ്ചനയുടെ ഒരു ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ് ചിത്രത്തിലൂടെയും കൈകളോടിച്ച്.

ഒരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഇന്നാണു അപ്പു ആ താളുകളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നത്.പേജുകള്‍ പലതും പൊടിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയെങ്കിലും അതിലൂടെ കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയിരുന്ന നിറവിനു മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ല.ആകാശം കണാതെ അതിനിടയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന മയില്പ്പീലി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറവും ഒറ്റയായി തന്നെയിരിക്കുന്നു.അപ്പു കാഞ്ചനയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിലും ആയിരം മടങ്ങ് കാഞ്ചന മൊയ്തിനേയും,അതിലും പതിനായിരം മടങ്ങ് മൊയ്തീന്‍ കാഞ്ചനയും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നു കാഞ്ചന വിധിച്ച ദിവസം മടക്കിയതാണു അപ്പു ഈ പുസ്തകം.സംഖ്യങ്ങളുടെ ഗുണനങ്ങള്‍ക്കും പെരുക്കങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറത്തെവിടെയോയാണു എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അളവെന്നു പറയണമെന്നു അപ്പുവിനുണ്ടായിരുന്നു,പക്ഷേ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വിട്ട് കൊടുക്കാനും,ആഗ്രഹിച്ചതിനും സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടതിനും മാപ്പു പറയാനുമാണു അപ്പുവിനു അന്നു തോന്നിയത്.അയാള്‍ക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യാനെ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു.കാരണം പെരുമ്പറമ്പിലെ അപ്പു ഒരിക്കലും കാണികളെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന നായകനായിരുന്നില്ല,ജീവിതത്തിലും നേതാജി ഫുട്ബോള്‍ ക്ലബിന്റെ ജേഴ്സിയിട്ടറങ്ങിയ മൈതാനത്തിലും.

"കാഞ്ചനേട്ടത്തീടെയാ ?" .ഉറക്കം വിട്ടു മാറാത്ത അവളുടെ ശബ്ദമാണു അപ്പുവിനെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നു മടക്കി കൊണ്ടു വന്നത്.

"ഉറക്കം ശരിയായില്ലാല്ലേ.ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു ഇടയ്ക്ക് കണ്ണു തുറക്കുന്നതൊക്കെ.നേരം വെളുക്കാറാവുന്നേയുള്ളു,കാപ്പി ഇട്ട് തരട്ടെ ?".മറുപടിയ്ക്ക് കാത്തു നില്‍ക്കാതെ അവള്‍ തുടര്‍ന്നു.

"തിരിച്ച് കിട്ടില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും നീയെന്തിനാ പെണ്ണേ എന്നെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് ?" നാവിന്‍ തുമ്പത്തെത്തിയ ഈ ചോദ്യം പക്ഷേ അപ്പു വിഴുങ്ങി,കാപ്പി വേണ്ടന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു.
അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിശബ്ദത അവരുടെ ഇടയില്‍ നിറഞ്ഞു,പതിവ് പോലെ.

"നീ കിടന്നോ.." നിശബ്ദതയെ മുറിച്ച് കൊണ്ട് അപ്പു പറഞ്ഞു.

"അപ്പ്വേട്ടനും വാ, ഉറക്കമിളക്കണ്ട.കുറച്ച് നേരം കിടക്ക്." പരിഭവത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ലാത്ത ആ അവശ്യം കേട്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.വീണ്ടും കിടന്നെങ്കിലും ആ നാലു കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു തന്നെയിരുന്നു.

"നിനക്കെന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടില്ലേ, ഇത്രയൊക്കെ സ്നേഹിച്ചിട്ടും തിരിച്ച് സ്നേഹിക്കാതെ ഒരു പകരക്കാരിയാണെന്നു ഞാനോര്‍മിപ്പിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നതില്‍ ?" ഇരുട്ട് നല്‍കിയ മറയില്‍ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ,ചിതലിച്ച് തുടങ്ങിയ മച്ചില്‍ കണ്ണുറപ്പിച്ചാണു അയാളാ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്.

"തിരിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നില്ലാന്നു ആരാ പറഞ്ഞെ ?" . ഒരു പതര്‍ച്ചയുമില്ലാത്ത ഒരു മറുചോദ്യം.അതിനു അപ്പുവിനു ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

"കാഞ്ചനേട്ടത്തീം മൊയ്തീനും കാത്തിരുന്നത് എന്നെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് ഒരുമിക്കാം എന്നുറപ്പില്‍ അല്ലേ,അതു പരസ്പരം അറിഞ്ഞോണ്ടല്ലേ.അപ്പ്വേട്ടനോ,ഒന്നും അറിയിക്കാതെ,ഒരുറപ്പൂം ഇല്ലാതെ.ആ വലിയ സ്നേഹമുണ്ടായ മനസ്സുണ്ടല്ലോ.അതിന്റെ ഏതേലും ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഞാനുണ്ടെന്നു എനിക്കറിയാം.അതു മതി അപ്പ്വേട്ടാ" . പറഞ്ഞവസാനിച്ചപ്പോ ആ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു തേങ്ങലുണ്ടായിരുന്നോ എന്നു മനസ്സില്ലാക്കാന്‍ അപ്പുവിനു കഴിഞ്ഞില്ല.

"ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോ രണ്ടു നഷ്ടങ്ങള്‍ എന്നെയിങ്ങനെ കൊത്തിപറിക്കുവാ, ജീവന്റെ ഒരോ അണു കൊണ്ടും ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ച കാഞ്ചനയെ എനിക്ക് കിട്ടീല്ല,എന്നെ ഇപ്പോ അതിനേക്കാളുമൊക്കെ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാന്‍ പറ്റണില്ല.എന്തോരു ജീവിതാമാടോ ഇത്.." .ഇതു പറയുമ്പോള്‍ അപ്പു കരഞ്ഞിരുന്നു,കാഞ്ചനയുടെ മുന്‍പില്‍ കൈകള്‍ കൂപ്പി നിന്ന ദിവസം കരഞ്ഞതു പോലെ.

"ഇപ്പോ എന്തിനാ അപ്പ്വേട്ടാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഓര്‍ക്കണെ.എനിക്ക് സന്തോഷേയുള്ളു അപ്പ്വേട്ടന്റെ ഒപ്പം ജീവിക്കാന്‍ പറ്റിയതില്‍.കണ്ണടച്ച് കിടന്നോ,ഒന്നും ഓര്‍ക്കില്ല" ..അപ്പുവിന്റെ തലമുടിയിലൂടെ കൈകള്‍ ഓടിച്ചു കൊണ്ടാണു അവളിതു പറഞ്ഞത്.

എല്ലാം വീണ്ടും ഓര്‍ക്കുമെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അപ്പു കണ്ണുകളടച്ചു.ഉറങ്ങിയതെപ്പോഴാണെന്നറിയില്ല,അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നത് എന്നും കാണുന്ന ആ സ്വപനത്തിലേയ്ക്കാണു.

കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിന്റെ താഴെ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന ഇരുവഴിഞ്ഞി പുഴ.നടുവിലൂടെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം നീങ്ങുന്ന ഒരു തോണിയില്‍ രണ്ടു പേര്‍.ഒന്നു പെരുമ്പറമ്പിലെ അപ്പു,അയാള്‍ക്ക് എതിരെയിരുന്ന് ചെറുപുഞ്ചിരിയോടേ അയാളെ നോക്കുന്ന അപ്പുവിന്റെ ചങ്ങാതി ബി.പി മൊയ്തീന്‍.

"എന്നെ ഈ പുഴ കൊണ്ടു പോയപ്പോ,കാഞ്ചനയെ നിനക്ക് കൂട്ടായിരുന്നില്ലേ അപ്പൂ ?" . തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയിലാണു മൊയ്തീന്‍ ആ ചോദ്യം അപ്പുവിനിട്ട് കൊടുത്തത്.ഉത്തരത്തിനായി പരതുന്ന നേരത്താണു പതിവായി ഈ സ്വപ്നം അവസാനിക്കാറു.പക്ഷേ അന്നതുണ്ടായില്ല.അപ്പു മറുപടി പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് അപ്പുവാകാന്‍ അല്ലേ കഴിയൂ മൊയ്തിനേ, നീയാകാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.പെരുമ്പറമ്പിലെ അപ്പുവിനു കൊടുക്കാനേ അറിയൂ, അതു സ്നേഹമായാലും,ഗ്രൗണ്ടിലെ പാസാണെങ്കിലും.ഒന്നും പിടിച്ചും ചോദിച്ചും വാങ്ങാന്‍ എനിക്കറിയില്ല.ഇനിയതു പഠിക്കാനും വയ്യ,സമയം ഒരുപാട് വൈകി."

അപ്പു അന്നാണു ആ സ്വപ്നം അവസാനമായി കണ്ടത്.അന്നത് ഇടയ്ക്ക് വച്ച് മുറിഞ്ഞ് അയാളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയില്ല.അറബികടലിലേയ്ക്കൊഴുകുന്ന ഇരുവഴിഞ്ഞിക്കൊപ്പം ആ തോണി നീങ്ങി കൊണ്ടേയിരുന്നു,ഒഴുകിനൊപ്പം നിര്‍ത്താതെ.

പിന്‍കുറിപ്പ്:കഥാപാത്രങ്ങള്‍ സാങ്കല്പികമല്ല,പക്ഷേ സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ചിന്തകളും എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും സാങ്കല്പികമാണു.

Friday, July 17, 2015

മോളിക്കുട്ടീ..ഫുഡ്കോര്‍ട്ട് വിളിക്കുന്നു !

അനന്തപുരിയിലുണ്ടായിരുന്ന കാലം.

ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ക്യുബിക്കളില്‍ വന്നിരുന്നു സിസ്റ്റം ഓണ്‍ ചെയ്തു.ഓഫീസ് കമ്മ്യൂണിക്കേറ്ററില്‍ ഒരു മെസേജ് വന്നു കിടക്കുന്നു.പണിയാവരുതെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ വന്ന മെസേജില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തപ്പോള്‍ എന്റെ മറുപടിയ്ക്കായി കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഹായ് മാത്രം.പക്ഷേ അയച്ച ആളുടെ പേരു കണ്ടതും നെഞ്ചില്‍ ഒരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങി,നാടിഞരമ്പ് വലിഞ്ഞു മുറുകി,പേശികളാകെ ഉരുണ്ടു കയറി,ചങ്കിനകയ്ക്കത് തകിട തകിട താളമടിച്ചു,ഏ.സിയായിരുന്നിട്ടും നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പ് പൊടിഞ്ഞു.

ആ മെസേജ് അയച്ച ആളെ നമുക്ക് തത്കാലം മോളിക്കുട്ടി എന്നു വിളിക്കാം.കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഇന്റ്റോ ഫ്ലാഷ്ബാക്കിലാണു.അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു!

രണ്ടു മാസം മുന്‍പുളള അത്ര തണുപ്പില്ലാത്ത ഒരു വെളുപ്പാന്‍ കാലം.ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഫുഡ് കോര്‍ട്ട് കമിറ്റിയില്‍ ഉളളതിന്റെ ഒരു അധികാരത്തില്‍ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റിനു പോയ ഞാന്‍ അതിനകത്തൂടെ തേരാ പാരാ നടന്നു വെന്‍ഡേഴ്സിനോട് സൊറ ഒക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നു.സൊറ പറച്ചില്‍ കൂടിയത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ചോദിക്കാതെ തന്നെ ഫുഡ് കൂപ്പണ്‍ തന്നു മമ്മത കേറ്ററിംഗിലെ ഭായ് പയ്യെ സ്കൂട്ടായി.അതും കൊണ്ട് ഫുഡ് കൌണ്ടറിലേയ്ക്ക് നടക്കുന്ന വഴിയ്ക്ക്,പതിവുളള ഫേസ് സ്കാനിംഗിനിടെയാണു എന്റെ ടീം മേറ്റും നല്ലൊരു സുഹൃത്തുമായ ഒരു കുട്ടി - താത്കാലിക നാമം ഡുണ്ടുമോള്‍ -ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്.കണ്ട സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഒരു ഹായ് പറയാതിരിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ എന്നു കരുതി അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ഒന്നു ഫോക്കസ് ചെയ്തപ്പോഴാണു ഞാനാ കാഴച്ച കണ്ടത്.ഡുണ്ടുവിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ഒരാള്‍.വെളള സല്‍വാറില്‍ വലിയ കണ്ണുകളൊക്കെ ആയിട്ട്,കാണുമ്പോള്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷം തരുന്നൊരു മുഖം.ചില സിനിമേലൊക്കെ കാണുന്ന പോലെ ചുറ്റുമുളളതൊക്കെ ഒരു സ്ലോമോഷനില്‍ പതിയെ പതിയെ ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസിലേയ്ക്ക് പോയി,ഫോക്കസില്‍ മോളിക്കുട്ടി മാത്രം.മൊത്തത്തില്‍ ഒരു കിളി പോയ അവസ്ഥ.

മനസ്സില്‍ ഒരു ലഡു പൊട്ടി എന്നൊന്നു കണ്‍ഫേം ചെയ്ത വന്നുപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ കാലുകള്‍ ഫുഡ് കൗണ്ടറിലെത്തിയിരുന്നു.കൂപ്പണ്‍ ദീജിയേ സര്‍ എന്നു കൗണ്ടറിലെ ഭായി പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ ഊളചിരിയും ചിരിച്ച് ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നേനെ കുറേ നേരം കൂടി.മാന്യതയുടെ മൂടുപടം ഉളളത് കൊണ്ട് അവരിരിക്കുന്നതിനു എതിര്‍വശത്തുളള മേശയില്‍ പോയിരിക്കാതെ, കറക്റ്റ് വ്യൂവില്‍ മോളിക്കുട്ടിയുടെ മുഖം എനിക്ക് കാണാവുന്ന,എന്നെ അവര്‍ക്ക് കാണാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു സൈഡ് ടേബിളില്‍ പൂരിമസാല കഴിക്കുന്നു എന്ന വ്യാജേന ആ ചിരിയൊക്കെ കണ്ട് ഇങ്ങനെയിരുന്നു.

കട്ട് ട്ടു ക്യുബിക്കിള്‍ - ഞാന്‍ ഡുണ്ടു മോള്‍ടെ സീറ്റില്‍ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു.

"എന്താടി ഡുണ്ടുമോളേ, നിനക്കാകെ ക്ഷീണമാണല്ലോ.നീ നേരാം വണം ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ല കേട്ടോ.." . പറഞ്ഞു തീരണ്ട താമസം.

"പേര്‌ മോളിക്കുട്ടി,ഒരു കാഞ്ഞിരപ്പളളിക്കാരി അച്ചയാത്തിയാ"

കൂട്ടുകാരായാല്‍ ഇങ്ങനെ വേണം.കാള വാലു പൊക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ അവള്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.അച്ചായത്തിയാണെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും ഉറപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ആര്‍.സി ആണല്ലോ അല്ലേ ?

ആണെന്നു അവള്‍ പറഞ്ഞതും,പൊട്ടാന്‍ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു ലഡു കൂടി അമിട്ട് പൊട്ടണ പോലെ അങ്ങ് പൊട്ടി.പിന്നെ യൂഷ്വല്‍ വയലിന്‍ വായന,പൂ വിരിയണ എഫക്ട്,കളം കളം എഫക്ട് അതൊക്കെ കൂടി അങ്ങ് വന്നു നിറഞ്ഞു.

ഡീറ്റയില്‍സ് ഒക്കെ കിട്ടിയ സ്ഥിതിയ്ക്ക്,കേരളത്തിലെ ആമ്പിള്ളേരുടെ ഇഷ്ടവിനോദമായ വണ്‍ വേ ലൈനടി അങ്ങു അഘോഷമായിട്ട് തുടങ്ങി.ലൈനടീന്നു പറഞ്ഞ നിരുപദ്രവകരമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം,അതായത് ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാന്‍ പോകുമ്പോ വായ്നോക്കാന്‍ പാകത്തിനു എവിടെലും ഇരിക്കുക,വൈകുന്നേരത്തെ ചായയ്ക്ക് അവരുടെ ഗ്യാംഗ് പോയി എന്നുറപ്പ് വന്നു കഴിയുമ്പോ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നിര്‍ബന്ധിച്ച് ചായയ്ക്ക് ഇറക്കുക,ഒത്താല്‍ എതിര്‍ വശത്തുളള ടേബിളില്‍ ഇരിക്കുക,ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടെ കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ ചുമ്മാ ഒരു ഒളികണ്ണെറിയുക,അവളിരിക്കുന്ന വിംഗില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണം കൊണ്ട് ഓഫീസിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് വരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹമുറിയന്റെ സുഖവിവരം ഒന്നു വീതം മൂന്നു നേരം കണക്കില്‍ അവിടെ പോയി അന്വേഷിക്കുക തുടങ്ങിയ നിസ്സാരമായ ഐറ്റംസ്.ഡുണ്ടുമോള്‍ ഡീസന്റായത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ കണ്ടെങ്കിലും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു,ഒപ്പം മോളിക്കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞ് എന്റെ മാന്യതയുടെ മൂടുപടം വലിച്ച് കീറിതുമില്ല.

ഇതെന്നേലും നേരെ ചൊവ്വെ ആകുവാണെ കുടുംബക്കാരുടെ ഭാഗത്തുന്നു പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടാവില്ലാന്നുറപ്പാക്കാന്‍ അത്യാവശ്യം ഡാറ്റ ഒക്കെ കളക്ട് ചെയ്തു,ക്ലാസ്മേറ്റ്സില്‍ പറയുന്ന പോലെ അവളറിയാതെ ഞാന്‍ അവളെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി പ്രേമിച്ചിരുന്നു എന്ന ലൈനില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഡീസന്റായി പോയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണു ഒരു ഇടിത്തീ പോലെ എന്റെ കമ്മ്യൂണിക്കേറ്ററില്‍ മോളിക്കുട്ടിയുടെ ഏറ്റവുമാദ്യം പറഞ്ഞ ഹായ് വന്നത്.

ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് കഴിഞ്ഞു,ഇനി ലൈവ്.

ഹായ് കണ്ട് കമ്പ്ലീറ്റ് പകച്ച് പോയ ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം ആദ്യം തല പൊക്കി നോക്കിയത് ഡുണ്ടുമോള്‍ സീറ്റിലുണ്ടോ എന്നാണു.ഇനി അവളെങ്ങാനും മോളിക്കുട്ടിയുടെ സീറ്റില്‍ പോയി ഒപ്പിക്കുന്ന തമാശയാണൊ എന്നറിയില്ലല്ലോ.ഇമോഷന്‍സ് വച്ച് ടേബിള്‍ ടെന്നീസ് കളിക്കുക എന്നത് ഈ പെമ്പിള്ളേരുടെ ജന്മസഹജമായ ഒരു വാസനയല്ലേ,പക്ഷേ പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റിച്ച് കൊണ്ട് ഡുണ്ടുമോള്‍ അവളുടെ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു ഏതോ ഡാറ്റാ ടേബിളിനോട് മസിലു പിടിക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാലും ഒന്നുറപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ അവളുടെ സീറ്റില്‍ പോയി ചോദിച്ചു,മോളിക്കുട്ടിയുടെ സീറ്റില്‍ ആരെടി ഇരിക്കുന്നെ,നിങ്ങടെ പിള്ളേരാരെങ്കിലും ആണോ എന്നു.

"അല്ല,അവളു തന്നെയായിരിക്കും,എന്താ മൃദുലേട്ടാ?" നിഷകളങ്കതയുടെ പര്യായമായിട്ടാണു അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ കളളച്ചിരി കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും തോന്നിയില്ല.അവളത് കാണിക്കാണ്ടിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതുമില്ല എന്നതാണു ശരി.

എന്തോ പണി കിട്ടീട്ടുണ്ടെന്നുറപ്പായി.ചീത്ത വിളിക്കാനാവില്ല പിംഗ് ചെയ്തെന്നു മനസ്സില്‍ നൂറാവര്‍ത്തി പറഞ്ഞതെങ്കിലും എനിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.നാളതു വരെ ഒരുപാട് പേരെ അവരറിയാതെ പ്രേമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരതറിയാത്തത് കൊണ്ട് തിക്താനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല,ഡീസന്‍സിക്കൊരു കോട്ടവും തട്ടീട്ടില്ല.പക്ഷേ ഇതിപ്പോ,ഡുണ്ടുമോള്‍ ഉള്‍പ്പടെ മോളിക്കുട്ടീടെ കുട്ടത്തിലുളളവരൊക്കെ മറ്റേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ടേബിള്‍ ടെന്നീസിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വലിയ മോശമല്ലാത്തതു കൊണ്ടും, മോളിക്കുട്ടീനെ കളിയാക്കാന്‍ വലിയ ആരോപണങ്ങള്‍ ഒന്നും അവരുടേ കൈയ്യില്‍ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും, എന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് എന്തേലുമൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവന്‍ സാദ്ധ്യതയില്ലാതില്ല.ആദ്യത്തെ ഹായ് വന്നിട്ട് അരമണിക്കൂറാകുന്നു,ഇനിയെങ്കിലും റിപ്ലൈ കൊടുത്തില്ലേല്‍ മോശമാണു,അവള്‍ക്ക് സംശയം തോന്നാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ടെന്നു മനസ്സിനുളളില്‍ നിന്നു മറ്റേ ആള്‍,മറ്റേ മനസ്സാക്ഷി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.ഹാര്‍ട്ട് ബീറ്റ് ടോപ്പ് ഗീയറില്‍ കയറി ഒരുമാതിരി തോട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാം എന്ന അവസ്ഥേല്‍ ആയപ്പോ (ഓവറാക്കീതാ,അത്രയ്ക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു) രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് ഞാനൊരു മറുപടി ഹായ് അങ്ങടിച്ചു.

വീണ്ടും നിശബ്ദത..ടക്..ടക്..ടക്..പെട്ടന്നു സ്ക്രീനില്‍ 'മോളിക്കുട്ടി ഈസ് ടൈംപ്പിംഗ്' എന്നു തെളിഞ്ഞു.വീണ്ടും ടെന്‍ഷന്‍,ആശുപ്രതി..ഡോക്ടര്‍മാര്‍..ഡോക്ടര്‍മാര്‍..ആശുപ്രതി...

മെസേജ് വന്നു,വീണ്ടും ഒരു ഹായ് ..പുല്ല്, ഇതൊരെണ്ണം പറഞ്ഞതല്ലേ എന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തതും,അടുത്തതും വന്നു 'ഹൗ ആര്‍ യൂ'- കട്ട ഫോര്‍മല്‍ അപ്പ്രോച്ച്,ചീത്ത ആണെങ്കിലും ഡീസന്റായിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.ഇംഗ്ളീഷിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നിന്ന എലിസബത്ത് ടീച്ചറിനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് ഡീസന്റായി എങ്ങനെ ഉരുണ്ടു കളിക്കാം എന്ന ചിന്തകളിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ മനസ്സിനെ ഡൈവേര്‍ട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് 'ഐ ആം ഫയനു,താങ്ക്യൂ" എന്നൊരു പാണ്ടിപ്പട സ്റ്റൈല്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.

കൊള്ളാം ഐസ് ബ്രേക്കിംഗ് ഒക്കെ അറിയാം.കൊല്ലുവാണെങ്കിലും ഇങ്ങനെ വേണം,വെളളമൊക്കെ തന്നു,ഒരു പച്ച പ്ലാവില്ലയൊക്കെ വായിലേയ്ക്ക് വച്ച് തന്ന്‍.അടുത്ത മെസേജ് വരാന്‍ പഴയത് പോലെ താമസമുണ്ടായില്ല.

"സീ മൃദുല്‍,എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്"

കിട്ടുണ്ണിയാണു ഉള്ളിലിരുന്നു ആത്മഗതം പറഞ്ഞത്..മ്മ്..കേട്ടിട്ടുണ്ട്..കേട്ടിട്ടുണ്ട്.ആ പറഞ്ഞ കാര്യം സ്ക്രീനില്‍ തെളിയുന്നതിനു മുന്‍പ് മനസ്സില്‍ ഒരു ചാറ്റ് തെളിഞ്ഞു വന്നു.

"ഇയാള്‍ക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെ.എവിടെ പോയാലും,എപ്പോ നോക്കിയാലും വായും പൊളിച്ച് മുന്നില്‍ കാണും.നാണമില്ലേ തനിക്ക്,ഒന്നുമിലേലും ഇത്രേം പ്രായമായില്ലേ.എടോ തടിയാ,താനെന്നെങ്കിലും കണ്ണാടീല്‍ നോക്കിട്ടുണ്ടോ.അതോ ഒരു കണ്ണാടീല്‍ ഒതുങ്ങാറില്ലേ ? ചുമ്മാ ആളുകളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാനായിട്ട്.ഇനി മേലാല്‍ എന്റെ പിറകെ നടന്നാല്‍ ഞാന്‍ എച്ച്.ആറില്‍ കമ്പ്ലൈന്റ് ചെയ്യും."

ഇതോ,അല്ലെങ്കില്‍ ഇതിന്റെ ഒരു വേരിയന്റോ മുന്നിലെ സ്ക്രീനില്‍ കാണാന്‍ ഞാന്‍ മനസ്സ് കൊണ്ട് തയ്യാറെടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആ മെസേജ് വന്നു.

"ദക്കാനി ദേഗിലെ ഇന്നത്തെ വെജിറ്റിബിള്‍ ബിരിയാണി ചീത്തയായിരുന്നു"

മനസ്സില്‍ വന്നത് "ആരാ.." എന്നൊരു അലര്‍ച്ചയായിരുന്നു.കിട്ടിയ ഷോക്ക് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ
"ഓ..ആണോ" എന്നൊരു മറുപടി ഞാന്‍ അയച്ചു.

"ആ അതെ,ഡുണ്ടുമോളാണു പറഞ്ഞത് മൃദുല്‍ ഫുഡ് കമിറ്റിയില്‍ ഉണ്ട്,പറഞ്ഞാ മതിയെന്നു.തീരെ മോശമായിരുന്നു.അതിലെ വെജിറ്റബിള്‍സ് ഒന്നും വെന്തിട്ടില്ലായിരുന്നു.കുടെ കീട്ടിയ റൈത്തയ്ക്ക് ഉപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു." . ഒട്ടും അമാന്തമില്ലാതെ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഇല്ല,കാണില്ല എന്നൊരു മറുപടിയാണു മനസ്സില്‍ വന്നതെങ്കിലും "ഓ ആയിക്കോട്ടെ, ഞാന്‍ വേണ്ടത് ചെയ്തോളാം" എന്നാണു ടൈപ്പ് ചെയ്തതു

"അപ്പോ ശരി,ബൈ,താങ്ക്സ്" എന്നും പറഞ്ഞ് മോളിക്കുട്ടിയങ്ങ് പോയി.

ആരും കണ്ടില്ലല്ലോ എന്നുറപ്പ് വരുത്താന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ തൊട്ട് പുറകില്‍ അവളുണ്ട് ഡുണ്ടുമോള്‍ , ഒരവിഞ്ഞ,വളരെ വൃത്തിക്കെട്ട,ആക്കിയ ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് !! കൂടെ ഒരു ചോദ്യവും, "മോളിക്കുട്ടി എന്തു പറഞ്ഞു ചേട്ടാ.."

*ഒരു ഔപചാരികതയ്ക്കു വേണ്ടി‌-കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും കഥാസന്ദര്‍ഭങ്ങളും അത്ര സാങ്കല്പികം അല്ല.ഞാന്‍ കമ്പനി വിട്ടു.മോളിക്കുട്ടി എവിടെയുണ്ടെന്നറിയില്ല.ഞാനിപ്പോഴും സിംഗിളാണു !

Saturday, July 4, 2015

ബിരിയാണിയും,സുലൈമാനിയും പിന്നെ ഒരുപാട് മൊഹബ്ബത്തും

"ഒരാടിന്റെ ബിരിയാണി,പറ്റിലെഴുതിയേരെ"

ഇതും പറഞ്ഞു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നോക്കാതെ മമ്പറത്തെ കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ് പീടികയുടെ പടിയിറങ്ങിയപ്പോ,പെട്ടീലിരിക്കണ കരീം അകത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ബിരിയാണി വിളമ്പി കൊണ്ടിരുന്ന ഉസ്താദിനെ നോക്കി. അയാള്‍ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.കുറച്ചൂടി മസാല ഇടട്ടെ എന്നും ചോദിച്ച് നിരത്തിയിട്ടിരുന്ന ഡസ്കുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അയാള്‍ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.തന്റെ നോട്ടത്തിനു ഒരു മറുപടി കിട്ടില്ല എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്, മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരുന്ന തീരാറായ ഒരു കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ കരീം കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ് കഴിച്ച ബിരിയാണിയുടെ കണക്കും എഴുതി ചേര്‍ത്തു.

ഉസ്താദ് അങ്ങനെയാണു, ആ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ബിരിയാണിയുടെ രുചി പഠിപ്പിച്ച് കൊടുത്തത് അയാളാണു .പക്ഷേ അയാള്‍ ആ നാട്ടുകാരനല്ല, എവിടെ നിന്നു വന്നതാണെന്നു ആരുമൊട്ട് ചോദിച്ചതായോ,അയാള്‍ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞതായോ അവിടത്തുകാര്‍ക്കറിയില്ല. ഒരു ദിവസം നേരം പുലര്‍ന്നപ്പോ ഉസ്താദ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു , ഒപ്പം എല്ലാവര്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ ആവി പറക്കുന്ന ബിരിയാണിയും .കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിനുളള കാശ് കൃത്യമായി കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നത് ഒരിക്കലും അയാളുടെ വിഷയമായിരുന്നില്ല, തന്റെ ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നവരുടെ വയറും മനസ്സും നിറയ്ക്കുക, അതില്‍ മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ശ്രദ്ധ.വാ കീറിയ ദൈവം വയറു നിറയ്ക്കാനുളളതും തരുമെന്നു പറയുന്നത് പോലെ,ആ പീടികയിലെ അടുപ്പ് ഒരിക്കലും പുകയാതിരുന്നിട്ടില്ല,ഉസ്താദും കൂടെയുളളവരും ഒരിക്കലും പട്ടിണിയായിട്ടുമില്ല.

ഒപ്പം വളര്‍ന്നവരൊക്കെ പേര്‍ഷ്യയ്ക്കുളള ഉരു പിടിച്ച് തുടങ്ങിയ സമയത്താണു കരീം ഉപ്പയോട് പറഞ്ഞത് തനിക്ക് വെപ്പ് പഠിക്കണമെന്നു.പറമ്പില്‍ നിന്നും,കൊപ്രാക്കളത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടണതിന്റെ മുക്കാലും നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ചിലവാക്കിയിരുന്ന ഉപ്പ അതിനു എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രമല്ല "ന്റെ മോനല്ലേടി, എന്തേലും തിന്നണ പരിപാടി തന്നേ അവനു പറ്റൂളൂന്നു എനിക്കുറപ്പാര്‍ന്നു" എന്നു അറേലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കരീമിന്റെ ഉമ്മാനോട് അടക്കം പറയുകയും ചെയ്തു.ആറു മാസത്തിനിപ്പുറം കരീമിന്നു ഉസ്താദിന്റെ വലം കൈയാണു. മസാലയ്ക്കുള്ള കൂട്ട് അരയ്ക്കാനും , അരപ്പിന്റെ പാകം നോക്കാനും , അരീടെം ഇറച്ചീടെം വേവ് നോക്കാനും , മാവ് വച്ച് ദം അടച്ച് അതിന്റെ മേലെ കനലിടാനും , സമയം നോക്കി ദം പൊളിക്കാനുമൊക്കെ കരീം വേഗം പഠിച്ചു,പഠിച്ചെന്നു അവന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും.

"കരീമേ, ഈയ്യിവിടെ വന്നീ കൂട്ടോന്നരച്ചേ" , എന്ന ഉസ്താദിന്റെ നീട്ടിയുള്ള വിളിയ്ക്ക് പതിവുളള "ദൊ വന്നുസ്താദേ" എന്ന മറുപടി അന്നുണ്ടായില്ല.ഇതെന്തു പറ്റിയെന്നു ബേജാറായി പീടികപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന ഉസ്താദ് കണ്ടത് കടവരാന്തയിലെ തൂണിന്റെ മറവില്‍ നിന്നു എതിര്‍ വശത്തെ പലചരക്ക് പീടികയിലേയ്ക്ക് കണ്ണും നട്ട് നോക്കിയിരിക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.അവന്റെ പിറകില്‍ ചെന്നു നിന്ന ഉസ്താദിനു മനസ്സില്ലായി, ചെക്കന്റെ മെയ്യേ ഇവിടെയുളളു മനസ്സ് എതിര്‍വശത്തെ വരാന്തയിലാണു.കൂട്ടം കൂടി അവിടെ നിന്നിരുന്നവരില്‍ ആരുടെ അരികിലാണു കരീമെന്നു ഉസ്താദിനു പിടി കിട്ടീല.സുഖം പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന അവന്റെ കാഴച്ചയെ ശല്യം ചെയ്യണ്ടെന്നു അയാള്‍ക്ക് തോന്നി,ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഉസ്താദ് അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് കയറി തന്റെ പ്രണയത്തെ അടുപ്പില്‍ കയറ്റാനുളള പണികളില്‍ മുഴുകി.

"ഇയ്യെന്താ ഇന്നു അരയ്ക്കാനും ദം വയ്ക്കാനുമൊന്നും വരാതിരുന്നെ" ആ പകലിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ സന്ധ്യയ്ക്കാണു താന്‍ അനത്തികൊടുത്ത സുലൈമാനി ഊതിക്കുടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന കരീമിനോട് ഉസ്താദ് ഈ ചോദ്യമെറിഞ്ഞത്.

"അയ്യിന്നുസ്താദെന്നെയിന്നു വിളിച്ചില്ലാല്ലോ, ഞാനത് ചോദിക്കണോന്നും വച്ചിരിക്കുവാര്‍ന്നു.ഉസ്താദ് തന്നെയാണൊ ഇന്നെല്ലാം ചെയ്തെ?" ഉത്തരം പറയാന്‍ കരീമിനു താമസമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.ഉത്തരത്തിന്റെ ഒപ്പം വന്ന അവന്റെ മറുചോദ്യത്തിനു മറുപടിയായി ഉസ്താദ് ഒന്നു ചിരിച്ചു.

"ഇങ്ങളീ സുലൈമാനീല്‍ വേറെന്തേലും ചേര്‍ത്താ,സാധരണത്തെ രുചിയല്ലല്ലോ"

ഒഴിഞ്ഞ ബിരിയാണു ചെമ്പ് തേച്ച് കഴുകാന്‍ അടുപ്പില്‍ നിന്നെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്ന ഉസ്താദിനോട്,കൈയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ അവസാനത്തെ തുള്ളി കുടിച്ച് കൊണ്ട് അവന്‍ ചോദിച്ചു.പക്ഷേ ഇക്കുറി ചിരിക്കൊപ്പം സുലൈമാനിയില്‍ ചേര്‍ത്ത ചേരുവ കുടി അവനുളള ഉസ്താദിന്റെ മറുപടിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

"ഈയ്യ് കുടിച്ച സുലൈമനീല്‍ ഇച്ചിരി മൊഹബ്ബത്ത് കൂടിയുണ്ട് കരീമേ,പക്ഷേങ്കി അയ്യ് ചേര്‍ത്തത് ഞാനല്ല,ഇയ്യ് തന്നെയാ"

ആ പറഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കിയായി,പതിവില്ലാത്ത ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കൂടി ഉസ്താദിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുണ്ടായി.തന്റെ മനസ്സ് വായിച്ച് ഉസ്താദിന്റെ ആ ചിരിയില്‍ കരീമും കൂടെ കൂടി.

വഴിയ്ക്കപ്പുറമുളള വരാന്തയില്‍ ഒരു മിന്നായം പോലെ അന്നു കരീം കണ്ട ആ മുഖം , പിന്നീട് പലക്കുറി അവന്റെ കാഴച്ചയുടെയും കിനാവിന്റെയും ഭാഗമായി. ഒന്നടുത്ത് കാണാന്‍, ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാന്‍ , തന്റെ മൊഹബ്ബത്ത് അവളോട് പറയാന്‍ അവന്റെ ഖല്‍ബ് പിടച്ചു.നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ അവനു തെളിവ് കുറഞ്ഞ ഒരു ദൂരക്കാഴച്ചയാണു, ഉസ്താദിട്ട് തരുന്ന സുലൈമാനിക്ക് രുചി കൂട്ടുന്ന പേരറിയാതൊരു ചേരുവ മാത്രം. രണ്ട് ആടു ബിരിയാണിയുടെ ചിലവില്‍ ഒരു വിവരം മാത്രം ആ പീടികക്കാരനില്‍ നിന്നവന്‍ അറിഞ്ഞു, കാവുങ്കരേലെ മൗലവിയുടെ മകളും കൂട്ടുകാരികളുമാണു അവളുടെ ആ കൂട്ടം. ആ കൂട്ടത്തിലെ ആരാണു കരീമിന്റെ മൊഞ്ചത്തിയെന്നു അരസികനായ ആ കച്ചോടക്കാരനെ പറഞ്ഞു മനസ്സില്ലാക്കാന്‍ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല,അവനതിനു തുനിഞ്ഞില്ല എന്നതാണു സത്യം.കിട്ടിയ വിവരത്തിനു രണ്ട് ബിരിയാണിയെക്കാള്‍ വിലയുണ്ടെന്നു അവനു മനസ്സില്ലായത് ആഴച്ചകള്‍ക്കിപ്പുറമാണു.

"അടുത്ത ബെള്ളി,ശനി,ഞായര്‍ ഇയ്യെങ്ങും പോയ് കളയരുത്." ഒരു വൈകുന്നേരം കടയിലേയ്ക്ക് പുറത്ത് നിന്നു കയറി വന്ന ഉസ്താദിത് പറഞ്ഞപ്പോ കരീമിനു മനസ്സിലായി ഒരു വിരുന്നു വരുന്നുണ്ടെന്നു.ആ നാട്ടിലും ചുറ്റുവട്ടത്തുമൊക്കെ ഇപ്പോ പരിപാടിക്കൊക്കെ ഉസ്താദാണു വയ്പ്പ്,അതിപ്പോ മുടി വടിപ്പാണെലും,സുന്നത്താണെലും,നിക്കാഹാണെലും ഉസ്താദിന്റെ ബിരിയാണി മതിയെന്നത് ഒരു അലിഖിത നിയമം ആണു.അതിനും പക്ഷേ കണക്കു പറഞ്ഞ് കാശു വാങ്ങല്‍ ഇല്ല,വീട്ടുകാരു എന്തു തന്നാലും സന്തോഷത്തോടെ  അതും വാങ്ങി, മനസ്സും വയറും നിറച്ച സന്തോഷത്തില്‍ ഉസ്താദ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങും.

"എടെയാ ഉസ്താദെ പണി,ബിരിയാണി തന്നെയാ?"

"ആ..കാവുങ്കരേലെ മൗലവീടെ വീട്ടില്‍, അയാള്‍ക്കടെ മോള്‍ടെ നിക്കാഹാണ്‌" . ഉസ്താദിന്റെ മറുപടിയുടെ ഒപ്പം ഒരു പെരുമ്പറ കൊട്ടീത് കരീമിന്റെ നെഞ്ചിന്റെയുള്ളിലാണു. പലചരക്ക് പീടികക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് മൗലവീടെ മോള്‍ടെ കൂട്ടത്തിലുളളതാണു കരീമിന്റെ മൊഞ്ചത്തി.ഈ പണിയ്ക്ക് പോകുമ്പോ അവളെ കണ്‍ നിറയെ കാണാം.ഒത്താല്‍ ഒന്നു മിണ്ടാം.നെഞ്ചിലെ കൊട്ടല്‍ അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തിയപ്പോ ഒന്നു കൂടെ ഉറപ്പിക്കാന്‍ അവനുസ്താദിനോട് ചോദിച്ചു.

"ഞാനും വരണ്ടേ ഉസ്താദേ"

"പിന്നെയീ വരാണ്ടെങ്ങനെയാ,പത്തിരുന്നൂറ് പേര്‍ടെ പരിപാടിയാ,ഞാനൊറ്റയ്ക്ക് കൂടിയാ കൂടുന്നു അനയ്ക്ക് തോന്നണ്ണ്ടാ.പറ്റില്ലാന്നു പറയാനും അറിയില്ല,ഇടങ്ങറേക്കാനായിട്ട്".ഉസ്താദിന്റെ ആ മറുപടി അവനെയൊന്നു അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി.ഇതു വരെ ഉസ്താദിനെ വിളിച്ച പരിപാടിയെക്കുറിച്ചൊന്നും സന്തോഷത്തോടെയല്ലാതെ അയാള്‍ പറയുന്നത് അവന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല.ഇതാദ്യാണു ഒരു ദേഷ്യമൊക്കെ കാണുന്നത്.

"എന്താ ഉസ്താദേ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറേണത്,എന്തേലും പ്രശ്നുണ്ടാ".അവന്‍ രണ്ടും കല്പിച്ച് ചോദിച്ചു.

"കരീമേ, നിക്കാഹിനു വിളമ്പണതിനു രുചിയുണ്ടാവാണെങ്കി ആ നിക്കാഹിലൊരു സന്തോഷം വേണം.പുതിയാപ്ലേം പുതുപെണ്ണും അവരടെ കുടുംബക്കാരും സന്തോഷായിട്ട് ഇരിക്കണം.ഇതിപ്പോ,ആരാ പുതിയാപ്ലാന്നു അറിയോ അനക്ക് ? കൂന്താലീലെ കലന്തന്‍ ഹാജി.അനക്ക് ആളെ പിടികിട്ടിയാ"

"ഉസ്താദേ ..അയാടെ നിക്കാഹിനല്ലേ, നമ്മള്‌ മൂന്നാല്‌ മാസം മുന്‍പ് .."

"ഹാ...ആ ഹമ്മക്ക് തന്നെയാ" ഉസ്താദ് അവന്റെ ഉത്തരം മുഴുമിപ്പിക്കാതെ തുടര്‍ന്നു.

"മൗലവീടെ മോളൊരു നല്ല കൊച്ചാ ,കൂടി പോയാ ഒരു പതിനാറോ പതിനേഴോ വയസ്സ് കാണും.അതിനെ വല്ലതും പഠിക്കാനൊക്കെ വിടാന്‍ ഒളളതിനു, കാശിന്റേം മഹറിന്റേം പേരും പറഞ്ഞ് ആ ഹിമാറിനു കൊടുക്കാന്‍ പോകുവാ.ആ പെണ്ണിന്റെ കണ്ണീര്‌ വീഴാന്‍ പോണ ചോറ് ആരു വച്ചാലും രുചിയുണ്ടാവില്ല"

ഉസ്താദ് ഇതു പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തിയപ്പോഴാണു ഒരു വെള്ളിടി പോലെ കരീമിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു ചിന്ത കടന്നു പോയത്.മൗലവീടെ മോളായിരിക്കുവോ ഇനി അവന്റെ ഖല്‍ബിന്റെ സുല്‍ത്താന.ആയിരിക്കില്ലെന്നു അവന്‍ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു,ആയിരിക്കല്ലെയെന്നവന്‍ പടച്ചോനോട് കരഞ്ഞ് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെയുളള അഞ്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക്, അന്‍പത് വര്‍ഷത്തിന്റെ അകലമുളള പോലെ അവനു തോന്നി.വെള്ളിയാഴച്ച വൈകുന്നേരത്തെ അസര്‍ നമസ്കാരത്തിനു ശേഷമാണു ഉസ്താദും കരീമും ഒപ്പമുള്ളവരും മൗലവിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയത്.നേരത്തെ കൊടുത്തു വിട്ട കണക്ക് പ്രകാരമുള്ള സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി,ചെമ്പും പാത്രങ്ങളുമൊക്കെ കരി തേച്ച് കഴുകി, അടുപ്പ് കൂട്ടാനുളള സ്ഥലവും തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ആ രാത്രി ഏകദേശം അവസാനിക്കാറായിരുന്നു.ഈ പണികളെല്ലാം നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴും കരീമിന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവന്റെ നെഞ്ചിലുടക്കിയ ആ മുഖം തേടുകയായിരുന്നു.വിരുന്നുകാരൊക്കെ നാളത്തേയ്ക്കെ എത്തൂ എന്ന് അടുക്കളപ്പുറത്തു നിന്നാരോ ,വന്ന പെണ്ണുങ്ങളിലാരോടോ കുശലം പറയുന്നത് കേട്ടത് തത്ക്കാലത്തേയ്ക്ക് അവനൊരു ആശ്വാസമായി.

ശനിയാഴച്ച കാലത്തെ തന്നെ ഉസ്താദും കൂട്ടരുമെത്തി.അവരെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും വാങ്ങി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന മുട്ടനാടുകള്‍ കഷ്ണങ്ങളായി അവരുടെ പാചകപ്പുരയിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഉപ്പും നാരങ്ങനീരും പുരട്ടി വെള്ളം തോരാന്‍ അതിനെ ഒരറ്റത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി വച്ച് അവര്‍ ബാക്കി പണികളില്‍ മുഴുകി.അടുക്കളപ്പുറത്തേയ്ക്ക് സഹായങ്ങളും സാധനങ്ങളുമായി വരുന്ന ഒരോ ആളുകളിലും കരീം അവന്റെ മൊഞ്ചത്തിയെ തിരഞ്ഞു.അവളെ കാണാന്‍ കഴിയുംമോ എന്നതിനപ്പുറം അവനൊരുക്കുന്ന ബിരിയാണി അവളുടെ കല്യാണത്തിനുളളതാകുമോ എന്നതായിരുന്നു അവനെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന ചിന്ത. ഒരു പകലില്‍ തീരാത്ത പണികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്കവിടെ,പക്ഷേ എണ്ണയിട്ട ഒരു യന്ത്രം പോലെ ഒരോരോ ജോലികളായി തീര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.വൈകിട്ടായപ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രിയിലേയ്ക്കുളള ബിരിയാണി ചെമ്പുകള്‍ അടുപ്പില്‍ കയറി.ദം വയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പുളള അവസാനവട്ട ഇളയ്ക്കലുകളിലേയ്ക്ക് അവര്‍ കടന്നു.അടുപ്പില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയ ഒരു പൊരി ഒരു നിമിഷം കരീമിന്റെ ശ്രദ്ധ അവനിളകി കൊണ്ടിരുന്ന ചെമ്പില്‍ നിന്നു മാറ്റി.കണ്ണിലേയ്ക്ക് വീണ പൊടി,വിരല്‍ കൊണ്ട് തുടച്ച് നീക്കി ചെറിയ നീറ്റലോടെ കണ്ണു തുറന്ന അവന്‍ കണ്ടത്,മാളികപ്പുറത്തെ ജാലകത്തിന്റെ പടിയില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു ഹൂറിയെയാണു.കൂടിലടച്ച ഒരു കിളിയെ പോലെ,വിഷാദച്ഛായ പടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ വിദൂരതയിലെവിടെയ്ക്കോ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു മൊഞ്ചത്തി.അത് അവളായിരുന്നു, അവളും അവനുമറിയാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളമായി മാറിയ,ഖല്‍ബിന്റെ സുല്‍ത്താന.ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ ആ ഒരു നിമിഷത്തിലേയ്ക്ക് വന്നു ചേരുന്നത് പോലെ കരീമിനു തോന്നി.

ഇളക്കല്‍ നിന്നു അടിയില്‍ പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ബിരിയാണിയുടെ മണം മനസ്സിലായ ഉസ്താദ് ആ അടുപ്പിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് മറ്റൊരു ലോകത്ത് മുഴുകി നില്‍ക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.

"ഇയ്യിതെന്തു നോക്കി നിക്കുവാ കരീമേ,മസാല അടീല്‍ പിടിക്കണത് നീ കാണണില്ലേ.." കരീമിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നു ചട്ടുകം പിടിച്ച് വാങ്ങിയാണു ഉസ്താദിത് ചോദിച്ചത്.

ശബ്ദം കേട്ട് കരീമിന്റെ ഹൂറി താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് തന്നെ തന്നെ നോക്കി , പരിസരം മറന്നു നില്‍ക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.കണ്ണുകളിലെ വിഷാദത്തോട് കൂടി തന്നെ അവള്‍ കരീമിനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു.

"അനക്ക് ഇതെന്താണു പറ്റിയത്,ശ്രദ്ധ ഇവിടെയൊന്നുമല്ലല്ലോ" . ഇതിനകം കരീം ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്നിരുന്നു.ചെമ്പില്‍ വച്ച ദമിന്റെ മേലെ കനലു കോരിയിടുന്ന നേരത്ത് ,ജാലകപ്പടിയിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ട് അവന്‍ ഉസ്താദിനോട് പറഞ്ഞു

"ഉസ്താദേ,ഓള്‌.."

എല്ലാം മനസ്സില്ലായിട്ടും മനസ്സില്ലായില്ലെന്നു നടിച്ചു കൊണ്ട് ഉസ്താദ് നിസംഗതയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ഓള്‍ക്കെന്താ,ഓളാണു മൗലവീടെ മോള്, ഇവ്ടത്തെ പുതുപ്പെണ്ണ്"

"ഓളാണു ഉസ്താദേ ഇങ്ങളു പറഞ്ഞ ന്റെ സുലൈമാനീലെ മൊഹബ്ബത്ത്."തൊണ്ടയില്‍ വന്ന കരച്ചില്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി അവന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

"ഈ രാത്രി പൊലരുമ്പോ ഓളു കൂന്താലീലെ കലന്തന്‍ ഹാജീടെ രണ്ടാമത്തെ ബീടരാവും.ഈയങ്ങു മറന്നാളാ കരീമേ.അനക്ക് പടച്ചോന്‍ വിധിച്ചേക്കണ ഹൂറി ഓളല്ലാന്നങ്ങു ബിസ്വസിക്ക്" .കരീമിന്റെയുള്ളിലെ മൊഹബ്ബത്തിന്റെ ആഴമറിയാന്‍ വേണ്ടി ഉസ്താദ് അവനോട് പറഞ്ഞു.

"പറ്റില്ലയുസ്താദേ.ഓള്‍ക്ക് എന്നെ ഇസ്ടാണേല്‍ , ഓളെയെനിക്ക് വേണം."

"അനക്ക് അത്ര ഇസ്റ്റാ ഓളെ ? എങ്കീ ഈയ് പോയി ഓള്‍ക്കനെ ഇസ്റ്റാണോന്നു അറിഞ്ഞിട്ട് വാ.പെട്ടന്നു വേണം,ആലോചിച്ചും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാന്‍ ദെവസങ്ങളൊന്നുമില്ല അന്റെ മുന്നില്‌ " .ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെയാണു ഉസ്താദ് അവന്റെ ചെവിയില്‍ ഇതു പറഞ്ഞത്.എന്നിട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരും,മുകളിലെ ജനാലപ്പടിയില്‍ ഇവരെ നോക്കിയിരുന്നിരുന്ന മൗലവീടെ മോളും കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തിനു ഇങ്ങനെ കൂടി പറഞ്ഞു.

"കരീമേ,ഇയ്യാ തട്ടിന്റെ മേലെ കേറിട്ട് അച്ചാറിന്റെ ഭരണി ഇങ്ങെടുത്തോണ്ട് വന്നേ"

ഇതും കേട്ടതും കരീം അകത്തേയ്ക്കോടി.ഒപ്പം ജാലകപ്പടിയിലെ കാഴച്ചയും മറഞ്ഞു.

ദം പൊളിച്ച് ബിരിയാണി വിളമ്പുപാത്രങ്ങളിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു കരീം തിരിച്ചെത്തിയത്.നിക്കാഹ് വീടിന്റെ തിരക്കില്‍ പാചകപ്പുരയിലെ അവന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യവും, ഒന്നാം നിലയിലെ അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യവും ആരും കാര്യമാക്കിയില്ല.ഒന്നാം പന്തിയ്ക്കുളള ബിരിയാണിയും അനുസാരികാളും കലവറയിലേയ്ക്കെത്തിച്ച് ,പന്തിയിക്ക് ഇലയിട്ട് വിളമ്പു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു കരീമിനു ഉസ്താദിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയത്.

"ഉസ്താദേ , ഓളു വരും എന്റെ കൂടെ.രാത്രീലെ വിരുന്നു കഴിഞ്ഞു,കൂന്താലീന്നു ആളോള് ഇവിടെയെത്തണതു വരെ മുന്നു നാലു മണിക്കൂര്‍ സമയം കിട്ടൂം.അപ്പോ വരാന്നു പറഞ്ഞു ഓള്‌." ഇതു പറയുമ്പോ കരീം ഭൂമിയില്‍ നിന്നു ഒരടി മുകളിലേയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ പേയെന്നു ഉസ്താദിനു തോന്നി.ശാന്തമായ നിസംഗതയോടെ അയാള്‍ അവനോട് ചോദിച്ചു.

"വന്നിട്ട്. ഇയ്യെന്താ ചെയ്യമ്പോണേ ? ഓള്‍ടെ നിക്കാഹും മുടക്കീ ഈ നാട്ടീ തന്നെ നിക്കാന്നു തോന്നണുണ്ടാ അനക്ക്,തച്ചും കൊല്ലും അനേം ഓളേം.നാടു കടക്കാന്നു വച്ചാ പൊഴയ്ക്കപ്പുറം ഒരു നാട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ഇയ്യ്."

"എനിക്കതൊന്നും അറിയാമ്പാടില്ല ഉസ്താദേ.ഓളില്ലാതെ പറ്റില്ല എനിക്ക്.ഓള്‍ടെ മൊഞ്ചുള്ള  മൊഖത്തെക്കൂടെ കണ്ണീര്‌ ഒഴുക്കണതും കണാമ്പറ്റില്ല."

"രണ്ടാം പന്തിയ്ക്കുള്ള പകര്‍ച്ച എടുത്ത് കഴിയുമ്പോ ഞാന്‍ പീടിക വരെയൊന്നു പോവും.ഇവിടത്തെ കാര്യമൊക്കെ നോക്കിക്കോണം".യാതൊരു ഭാവപ്പകര്‍ച്ചയും ഇല്ലാതെ ഉസ്താദ് അവനോട് പറഞ്ഞു.അവനൊന്നും മനസ്സിലാകാത്ത പോലെ ദയനീയമായി ഉസ്താദിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.

മൗലവീടെ മോളേം എതിരെയിരുത്തി,ആ ചെറുവളളം അകരയ്ക്ക് ആഞ്ഞു തുഴയുമ്പോ കരീമിനു കാണാമായിരുന്നു പുഴയുടെ മറ്റൊരു കടവിലേയ്ക്ക് വന്നടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്ന കൂന്താലീകാരുടെ വള്ളങ്ങള്‍.ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേയ്ക്ക് അവന്‍ ഒന്നു കൂടെ കൈയ്യമര്‍ത്തി നോക്കി,ഉസ്താദ് തന്ന കാശും കത്തും ഭദ്രമായുണ്ട്.ഇതു വരെയുളള ഉസ്താദിന്റെ സമ്പാദ്യമാണു ആ കാശ്,കത്ത കോഴിക്കോടങ്ങാടിയിലെ മൊയ്തൂട്ടി ഹാജിയ്ക്കുളളതും.ആശങ്ക ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ലാത്ത അവന്റെ ഹൂറിയുടെ മുഖം,നിലാവെട്ടം അവനു കണ്‍നിറച്ച് കാണിച്ചു കൊടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു.

"ന്റെ പേരറിയോ അനക്ക് ? " കരീം ചോദിച്ചു.ഇല്ല എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവളൊന്നു മൂളി.

"അന്റെ പേര്‌ എനിക്കും അറിയൂല.പക്ഷേ ഒന്നറിയാം, ഇയ്യ് എനിക്കുള്ളതാ.ആര്‍ക്കും അന്നെ ഞാന്‍ വിട്ടും കൊടുക്കുല."

അവളുടെ മറുപടി ഒരു ചിരിയായിരുന്നു.വിഷാദം മാറിയ ഒരു ചിരി.

രണ്ടാഴച്ചക്കിപ്പുറം കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത്, മൊയ്തൂട്ടി ഹാജിയുടെ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില്‍ പുതിയൊരു ബോര്‍ഡ് ഉയര്‍ന്നു.

"ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍"


Saturday, February 7, 2015

ഫുള്‍ ബാക്ക്

തുണിത്തരങ്ങള്‍ വച്ചിരുന്ന പെട്ടിയിലേയ്ക്ക് കടലാസിട്ട് പൊതിഞ്ഞ്,അതിന്റെ മേലെ ഷിമ്മി കൂടും റബര്‍ ബാന്റും ഇട്ടുറപ്പിച്ച മീന്‍ അച്ചാറിന്റെ പൊതി വയ്ക്കാന്‍ നേരത്ത് ,അതില്‍ നിന്നു എണ്ണ ഒലിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ച് ഉമ്മച്ചി ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അസിയുടെ ശ്രദ്ധയും അവന്റെ കണ്ണുകളും പടിക്കലാണു.അതിനിടയില്‍ കൈയില്‍ തടയുന്നതൊക്കെ യാന്ത്രികമായി അവന്‍ പെട്ടിയിലേയ്ക്ക് എടുത്തു വയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

"ന്റെ അസി,യിതെന്താലോചിച്ചാ നിക്കണേ?"

"ചെക്കനു നാളെ പോണെനെക്കുറിച്ചല്ലല്ലോ ബേജാറ്,വൈകിട്ടത്തെ കളീനെ പറ്റിയല്ലേ,അപ്പോ പിന്നെ ആലോചനേം അതന്നെയാവും.അള്ളാണെ,ഇന്നു ഈ പടി കെടന്നാ ഒത്ത ചെക്കനാന്നൊന്നും നോക്കൂല,ചെള്ള അടിച്ച് പൊന്നാക്കും പറഞ്ഞേക്കാം"

ഉമ്മച്ചിയുടെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി ഉമ്മറത്ത് നിന്നു ഉപ്പയാണു കൊടുത്തത്.അതു കേട്ട് അവരുടെ മുഖം ഒന്നും വാടിയെങ്കിലും,അസി ഒന്നു ചിരിച്ചു.ഖാദര്‍ സുലൈമാന്‍ എന്ന ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഉപ്പയാണു അതു പറഞ്ഞതെന്നും,ആ നാട് കണ്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഫുള്‍ ബാക്ക്,നാട്ടുകാരുടെ 'സാന്റോസ്' ഖാദര്‍ വേറെയെന്തിനു തടഞ്ഞാലും കളിക്കാന്‍ പോകുന്നതില്‍ നിന്നു അവനെ തടയില്ലെന്നും അവനു നല്ല ഉറപ്പാണു.

അറുപതുകളുടെ അവസാനവും എഴുപതുകളിലുമൊക്കെ കേരളത്തിലെ സെവന്‍സ് ഫുട്ബോള്‍ മൈതാനങ്ങളിലെ ഒരു താരമായിരുന്നു ഖാദര്‍,എന്തിനും പോന്ന ഒരു ഫുള്‍ ബാക്ക്.പായുന്ന പന്തിനെ,അതിലും വേഗത്തില്‍ ഓടുന്ന സ്ട്രൈക്കറുടെ കാലില്‍ നിന്നും,അയാളെ ഒന്നു വേദനിപ്പിക്കാതെ, ഒരു മിന്നായം പോലെ കവര്‍ന്നെടുത്ത് മിഡ്ഫീല്‍ഡിലേയ്ക്ക് മറിക്കുന്ന ഖാദറിനെ ആദ്യം ബ്രസീലിന്റെ എക്കാലത്തെയും മിക്കച്ച ഡിഫന്‍ഡര്‍ നില്‍ട്ടണ്‍ സാന്റോസിന്റെ പേര് ചേര്‍ത്തു വിളിച്ചത് മലപ്പുറത്തെ ഏതോ സംഘാടകരാണു.പിന്നെ അതു കളിപ്രേമികള്‍ ഏറ്റെടുത്തു,അവസാനം സ്വന്തം പേരിന്റെ ഭാഗമായി.സെവന്‍സ് മൈതാനങ്ങളില്‍ ഒടുങ്ങി പോയ ഒട്ടനേകം പ്രതിഭാധനരായ കളിക്കാരില്‍ ഒരു പേരു മാത്രമല്ല 'സാന്റോസ്' ഖാദര്‍,എതിര്‍ വശത്തെ വല കുലുക്കിയവരെ കളിപ്രേമികള്‍ തോളത്തെടുത്ത് ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍,സ്വന്തം വലയുടെ വലയത്തിലേയ്ക്ക് ആരെയും നുഴഞ്ഞു കയറാനുവദിക്കാതെ കോട്ടയായി നിലകൊണ്ടവരെ ഓര്‍ക്കാന്‍ മറക്കുന്നതിനൊരുദാഹരണം കൂടിയാണു.

"അസിയേ" എന്നു നീട്ടിയുള്ളൊരു വിളിയും,ബൈക്കിന്റെ ഹോണും കേട്ടപ്പാടെ കട്ടിലിന്റെ അടിയില്‍ നിന്നും ജെഴ്സിയും ബൂട്ടും ഇട്ടു വച്ചിരിക്കുന്ന കൂടെടുത്ത് അസി ഉമ്മറത്തെത്തി.

'ഫൈനല്‍ അല്ലെടാ.. ?". പത്രം മുഖത്തു നിന്നും മാറ്റാതെയാണു ഉപ്പ ചോദിച്ചത്.വായനയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല, ഗൊഉരവത്തിനു കുറവ് വന്നത് മോനെ കാണിക്കാതെയിരിക്കാന്‍,രണ്ടു പേരും അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ഒരു ശ്രമം.

"അതെയുപ്പാ,ഫൈനല്‍ മാച്ചാ,എന്റേം ടൂര്‍ണ്ണമെന്റിന്റേം" .മനപ്പൂര്‍വമല്ലെങ്കിലും ഒരു വിഷാദച്ഛായ ഉണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടിയില്‍.

"ഫുട്ബോളില്ലാത്ത നാട്ടിലേയ്ക്കൊന്നും അല്ലാല്ലോ,എണ്‍പതാണു യു.എ.ഈടെ ഫിഫാ റാങ്ക്,നമ്മളെക്കാളും ഭേദാ."

മറുപടിയായി അസി ഒന്നു മൂളി.അതിനിടെ അനൂപിന്റെ വിളി വീണ്ടും വന്നു.

"അസി, സെവന്‍സില്‍ ഫുള്‍ ബാക്കാണു ടീമിന്റെ ചങ്ക്.പന്തു നിന്നെ കടന്നാ,ഗോള്‍ വീണാലും ഇല്ലേലും നീ തോറ്റു.പക്ഷേ മത്സരം പന്തുമായിട്ടാ,കളിക്കാരുമായിട്ടല്ല.അതീ മറക്കരുത്.പിന്നെ കാലീ കിട്ടണ ബോള്‌ അപ്പോ മറിച്ചോണം,കൈയ്യടി കേക്കുമ്പോ കേറി പോയി ഗോളടിക്കാന്‍ തോന്നും,അതന്റെ പണിയല്ല."

പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ കരിയറില്‍ സാന്റോസ് ഖാദറിനു കിട്ടിയ കാര്‍ഡുകളുടെ എണ്ണവും,അടിച്ച് ഗോളുകളുടെ എണ്ണവും പൂജ്യമാണു.അയാള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയെ അസിയെ ഉപദേശിക്കാന്‍ കഴിയൂ.മാറിയ കേളീശൈലിയുടെ സാങ്കേതികതകള്‍ പറഞ്ഞ് ഉപ്പയുമായി തര്‍ക്കിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും മൈതാനത്തില്‍ അവന്‍ ഉപ്പയുടെ മകനാണു,പൂജ്യം കാര്‍ഡുകള്‍,പൂജ്യം ഗോളുകള്‍.

അനൂപിന്റെ ബൈക്കില്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോ പത്രത്തില്‍ നിന്നും മുഖം മാറ്റി ഉപ്പ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

"ഇങ്ങളിന്നും ഒപ്പോസിറ്റല്ലേ ? വിസില്‍ അടിച്ചാ പിന്നെ ടീം മാത്രേയുണ്ടാകാവുള്ളു,കൂട്ടും കൂട്ടാരുമൊക്കെ സൈഡ് ലൈനിനു പുറത്ത്.അതോര്‍മ്മ വേണം രണ്ടിനും."

അസിയും അനൂപും അയല്‍ക്കാരാണു,ഓര്‍മ്മയുടെ ആദ്യചിത്രങ്ങള്‍ മുതല്‍ ഒരുമിച്ചുള്ള കൂട്ടുകാരും.അനൂപിന്റെ വീടിനു പിന്‍വശത്തുള്ള കോണ്‍ക്രീറ്റ് കളത്തിലാണു ഇരുവരും ആദ്യം പന്തു തട്ടി തുടങ്ങിയത്.പിന്നീടത് കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിലേയ്ക്കും,മോഡല്‍ ഹൈസ്കൂളിന്റെ മൈതാനത്തേയ്ക്കും മാറി.അവിടെ നിന്നു താല്‍ക്കാലിക ഗ്യാലറികള്‍ അതിരു വരച്ച സെവന്‍സ് സ്റ്റേഡിയങ്ങളിലേയ്ക്ക് കളി വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ കാലം ഒരു ചെറിയ കുസൃതി അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഒരുക്കി വച്ചിരുന്നു.അനൂപ് ബേസ് ക്ലബിന്റെ ഒന്നാം ഗോളിയായി,അസിയാകട്ടെ ഖാദറിക്ക കളിച്ചു വളര്‍ന്ന ലക്കി സ്റ്റാര്‍ എഫ്.സിയില്‍ ഉപ്പയുടെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തു.ക്ലബുകള്‍ തമ്മില്‍ മത്സരങ്ങള്‍ പതിവാണെങ്കിലും,മൈതാനത്തിന്റെ രണ്ടറ്റത്തു നിന്നു കളിക്കുന്നവരായത് കൊണ്ട്,ഒരിക്കലും അവര്‍ക്ക് പരസ്പരം ഒരു ബലപരീക്ഷണം വേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.

അനൂപിനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി അസി പോകുന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കണം , മൈതാനത്തേയ്ക്കുള്ള അന്നത്തെ യാത്രയില്‍ അവരുടെ ഇടയില്‍ പതിവില്ലാത്ത ഒരു നിശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.'വല്ലരി കൊച്ചാപ്പ് മെമ്മോറിയല്‍ അഖിലേന്ത്യാ സെവന്‍സ് ടൂര്‍ണ്ണമെന്റ്' സീസണിലെ അവസാനത്തെ ടൂര്‍ണ്ണമെന്റാണു.പേരിലൊരു അഖിലേന്ത്യമൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും,ഇപ്പോ കുറേ വര്‍ഷങ്ങളായി ലോക്കല്‍ ടീമുകള്‍ മാത്രമേയുള്ളു ടൂര്‍ണമെന്റില്‍.

"നാളെ എപ്പോഴാടാ പോണ്ടെ ? " അനൂപിന്റെ ചോദ്യമാണു നിശബ്ദത അവസാനിപ്പിച്ചത്.

"വൈകിട്ട് അഞ്ചരയ്ക്കാ ഫ്ലൈറ്റിന്റെ സമയം,കാലത്തത്തെ കാപ്പി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങും,നീ വരില്ലേ ?"

അനൂപ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അസി ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചതുമില്ല.

ഗോളൊന്നും വഴങ്ങാതെയാണു ബേസ് ഫൈനലു വരെയത്തിയത്.അസിയുടെ ലക്കി സ്റ്റാര്‍ രണ്ടെണ്ണം വഴങ്ങിയിട്ടുണ്ട് ഇതു വരെ.അറ്റസ്റ്റ് ചെയ്ത് എംബസീന്ന് വന്ന സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങാന്‍ അസി നോര്‍ക്കയില്‍ പോയ അന്നാണു ആ രണ്ടു ഗോളും വീണത്.അന്ന്‍ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അസി വേറെയാരെയെങ്കിലും വിട്ടേനെ,നേരിട്ട് ചെല്ലണമെന്ന് ഏജന്‍സീന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണു പറ്റിയത്.അനൂപിനെ മറികടന്ന്‍ ഒരു ഗോളടിക്കാന്‍ ഇതു വരെ ഈ ടൂര്‍ണമെന്റില്‍ ഒരു കളിക്കാരനു പറ്റിയിട്ടില്ല.അതിനു പറ്റുന്ന ആള്‍ക്കായിരിക്കും ഇന്നത്തെ ട്രോഫി.

താല്‍ക്കാലിക ഫ്ലഡ്ലൈറ്റ് സ്റ്റേഡിയത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയിലേയ്ക്ക്  തിരിഞ്ഞ അവരുടെ ബൈക്കിനെ തിരക്കിട്ട് മൈതാനത്തേയ്ക്ക് നടക്കുന്ന കാണികളില്‍ ചിലര്‍ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നുണ്ട്.അവരെ അറിയുന്നവരും,അവര്‍ക്കറിയാവുന്നവരുമാണു അവിടുത്തെ കളിപ്രേമികളില്‍ മിക്കവരും.ബൈക്ക് പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു ചെയര്‍ പാസിന്റെ കവാടത്തിലൂടെ അവരിരുവരും അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.ഗ്യാലറിയുടെ പിന്നില്‍ നിന്നു അവരവരുടെ ജേഴ്സികളിലേയ്ക്ക് വേഷം മാറി ടീമിനൊപ്പം ചേരാന്‍ രണ്ടു വശങ്ങളിലേയ്ക്ക് മാറുന്ന നേരത്ത്, അസി അനൂപിന്റെ  ചെവിയോട് ചേര്‍ന്ന്, അവര്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാന്‍ മാത്രമായി മനസ്സില്‍ ഒതുക്കി വച്ചത് അവനോട് പറഞ്ഞു.

"ഈ ടൂര്‍ണമെന്റിലു നീ വഴങ്ങാന്‍ പോണ ആദ്യത്തെ ഗോള്‌ എന്റേതായിരിക്കും. ഇനി കളിക്കാമ്പറ്റുവോന്നറിയില്ല,നിക്കൊരു ഗോളടിക്കണം ഇന്ന്.ഈ വന്നേക്കണോരു എന്നെ ഓര്‍ക്കണേല്‍ ഒരു ഗോളു വേണം, സാന്റോസ് ഖാദറിനെ പൊക്കി നടന്നവരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു, ഗോളടിക്കണവരേ ഇനിയുളള ആളോള് ഓര്‍ക്കൂ"

പെട്ടന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കേട്ട അനൂപ് ഒന്നു പകച്ചു.പക്ഷേ അത്പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവനൊന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അസിയോട് പറഞ്ഞു.

"ഞാന്‍ കാവലു നിക്കണ പോസ്റ്റിലേയ്ക്ക് നിന്റെ ഗോളു കേറണേല്‍ ഞാന്‍ ചാവണം.കൊല്ലാന്‍ നീ ശ്രമിച്ചോ,പക്ഷേ ചാവണേല്‍ ഞാന്‍ വിചാരിക്കണം.എന്റെ പോസ്റ്റില്‍ നിന്റെ ഗോളു കേറില്ല അസീ"

ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്നു ഫൈനലിലെ മുഖ്യാത്ഥി.കളിക്കാരെ പരിചയപ്പെടുന്നതിനിടെ അസിയോട് പ്രസിഡന്റ് ഉപ്പായെ കുറിച്ചു ചോദിച്ചു.മൂപ്പര്‌ സാന്റോസിന്റെ ഫാന്‍ ആയിരുന്നത്രേ.

വിസില്‍ മുഴങ്ങി.തിങ്ങി നിറഞ്ഞ മുളഗ്യാലറികളെ സാക്ഷിയാക്കി കളി തുടങ്ങി.

സെമിയില്‍ നിറുത്തിയിടത്ത് നിന്നാണു ഇരു ടീമുകളും കളി തുടര്‍ന്നത്.ലക്കി സ്റ്റാറിന്റെ നീക്കങ്ങള്‍ അനൂപ് എന്ന മതിലില്‍ ഇടിച്ചു നിന്നപ്പോള്‍,ബേസിന്റെ നീക്കങ്ങളൊന്നും പെനാല്‍റ്റി ബോക്സിനകം എത്താതെ അസിയുടെ കാലുകളിലൊതുങ്ങി.ഗോളടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം അസിയെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ബോളു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് കുതിപ്പിച്ചു.പക്ഷേ ചെറുപ്പം മുതല്‍ ഉപ്പ പറയാറുള്ളത് ഓര്‍ത്തിട്ടാവണം അവന്‍ പന്തു മിഡ്ഫീല്‍ഡിലേയ്ക്ക് മറിച്ചു.

ഗോളൊന്നും വീഴാതെ,കാണികളെ രസിപ്പിച്ച് ആദ്യത്തെ മുപ്പത് മിനിറ്റുകള്‍ കഴിഞ്ഞു.റഫറി ഹാഫ് ടൈം വിളിച്ചു.

തണുത്ത സോഡ പൊട്ടിച്ച് മുഖത്ത് ഒഴിക്കുന്ന നേരത്ത് അസിയുടെ തോളില്‍ ഒരു കൈ വീണു.സാന്റോസ് ഖാദറാണു,കളി കാണാന്‍ അയാള്‍ വരുമെന്നു അവനറിയാമായിരുന്നു.ചുറ്റുവട്ടത്ത് നടക്കുന്ന അസീടെ കളികളൊന്നും അയാള്‍ ഇതു വരെ ഒഴിവാക്കിയിട്ടില്ല.

"അസി,പന്തു കൊണ്ടും പോയി ഗോളടിക്കാന്‍ അനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ.അടിക്കാന്‍ പറ്റണ ഗോളു വേണ്ടാന്നും വച്ച് പന്ത് മിഡ് ലേയ്ക്ക് മറിച്ച് സ്വന്തം പെനാല്‍റ്റി ഏരിയാ കാക്കണേല്‍ ആണെടാ മക്കളെ ഒരു ബാക്കിന്റെ ജയം."

മറുപടിയായി അവന്‍ പതിവു പോലെ ഒന്നു മൂളി.പക്ഷേ അവന്റെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്തു നില്‍ക്കാതെ അയാള്‍,തന്റെ തരക്കാര്‍ ഇരുന്ന ഗ്യാലറിലേയ്ക്ക് പോയി.

രണ്ടാം പകുതി തുടങ്ങി.കളി തീരാനും,അസിയ്ക്ക് തന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ഗോളടിക്കാനും ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് മുപ്പത് മിനിറ്റുകളാണു,അനൂപിനു സ്വയം ചാവാതെയിരിക്കാനും.ആദ്യ പകുതിയുടെ,കുറച്ചു കൂടി തീവ്രമായ ആവര്‍ത്തനമായിരുന്നു രണ്ടാം പകുതി.കളി പലപ്പോഴും പരുക്കനായി,പക്ഷേ അസിയുടെ യുദ്ധം ഉപ്പ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത പോലെ പന്തിനോടു മാത്രമായിരുന്നു.അതുമായി തന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന കളിക്കാരെ അവന്‍ പതിവു പോലെ വെറുതെ വിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു.

നാല്പ്പത്തിയാറാം മിനിറ്റിലാണു അസിയ്ക്കു മാത്രം കഴിയുന്ന ഒരു ടാക്കിളിലൂടെ ബേസിന്റെ സ്ട്രൈക്കറുടെ കാലില്‍ നിന്നും ഒരു മിന്നായം പോലെ അസി പന്തു തന്റെ കാലിലേയ്ക്കു മാറ്റിയത്.മിഡ്ഫീല്‍ഡില്‍ മാര്‍ക്ക് ചെയ്യപ്പെടാതെ നില്‍ക്കുന്ന തന്റെ ടീമിലെ കളിക്കാരനെ അവന്‍ കണ്ടു.അസി പന്തു അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് മറിക്കുന്നത് മുന്നില്‍ കണ്ട് ബേസിന്റെ റൈറ്റ് ബാക്ക് അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് പാഞ്ഞെത്തി.പക്ഷേ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ച് അസി പന്തും കൊണ്ട് ഇടതു വശത്തോടെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.എതിര്‍ ടീമിന്റെ മിഡ്ഫീല്‍ഡെറെയും,ലെഫ്റ്റ് ബാക്കിനെയും ഡ്രിബിള്‍ ചെയ്ത് അസി ബേസിന്റെ ഡിയിലെത്തി.മുന്നില്‍ അനൂപുണ്ട്,ഒപ്പം അസിയുടെ നേര്‍ക്ക് പാഞ്ഞു വരുന്ന ബേസിന്റെ ഫുൾ ബാക്കും.തന്റെ കുതിപ്പിനൊരല്പ്പം വേഗത് കുറച്ച് അസി പെനാല്‍റ്റ് ഏരിയായിലേയ്ക്ക് കയറി.അനൂപ് മുന്നിലേയ്ക്ക് കയറി വന്നു.

പെട്ടന്നാണു പിന്നില്‍ നിന്നു വന്ന ഒരു സ്ലൈഡിംഗ് ടാക്കിളില്‍ അസി വീണത്.ടാക്കിള്‍ ചെയ്ത ഡിഫന്‍ഡറുടെ കാല്‍ അവസാനിച്ചത് മുന്നോട്ട് കയറി വന്നിരുന്ന അനൂപിന്റെ കാല്‍മുട്ടില്‍.അസിക്കൊപ്പം അനൂപും വീണു.ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്ക്   ഗ്യാലറി നിശബ്ദം.ബോക്സിനകത്തേയ്ക്ക് റഫറി വിരല്‍ ചൂണ്ടിയതും,നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് ലക്കി സ്റ്റാറിന്റെ ആരാധകര്‍ ആര്‍പ്പു വിളിച്ചു.പിന്നില്‍ നിന്നു ടാക്കിള്‍ ചെയ്ത ബേസിന്റെ ഡിഫന്‍ഡര്‍ക്ക് റെഡ് കാര്‍ഡ്.പെനാല്‍റ്റിയെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ലക്കിസ്റ്റാറിന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ പന്ത് അസിയ്ക്ക് കൊടുത്തു.വല കാക്കാന്‍ റിസര്വ് ഗോളിയെത്തി.കളിക്കാരുടെ തോളില്‍ കൈയിട്ട് ടീം ബെഞ്ചിലേയ്ക്ക് അനൂപ് മുടന്തി നടക്കവേ അസിയെ അടുത്ത് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

"ഇനി നീ അടിച്ചോ നിന്റെ ഗോള്‌".

വിസില്‍ മുഴങ്ങി.വല കുലുക്കി കൊണ്ട് എണ്‍പതാം മിനിറ്റില്‍ ലക്കി സ്റ്റാറിന്റെ ആദ്യ ഗോളു വീണു.ഗാലറികള്‍ ഇളകി മറിഞ്ഞു.

"നീയെന്താ പെനാല്‍റ്റിയെടുക്കാതെ കേറി പോന്നേ?"

സൈഡ് ലൈനിന്റെ പുറത്തിരുന്നിരുന്ന അനൂപ് അടുത്തിരുന്ന അസിയോട് ചോദിച്ചു.

"ഒന്നേ അടിക്കണൊള്ളേലും അത് ആണുങ്ങളെ പോലെ അടിക്കണ്ടേടാ,ഒരോത്തന്റെ ഹറാം പെറപ്പോണ്ട് കിട്ട്ണ പെനാല്‍റ്റി അടിച്ചിട്ട് എന്നെ നാട്ടാരു ഓര്‍ക്കണ്ട.ഞാനേ സാന്റോസ് ഖാദറിന്റെ ചെക്കനാ..പിന്നെ നീയൊള്ള പോസ്റ്റില്‍ അടിച്ചു കേറ്റണേല്‍ അല്ലേ അതിന്റെ ഒരു ഇത്"

ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന ഗ്യാലറികളുടെ ആരവത്തില്‍ മുങ്ങിപ്പോയ അവരുടെ ആ ചിരി നോക്കി,ഗ്യാലറിയില്‍ അയാള്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,മറ്റൊരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ.

കാലം ആ ഉപ്പയേയും മകനെയും ഇങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്തട്ടെ.

'സാന്റോസ്' ഖാദര്‍ സുലൈമാന്‍ - ഫുള്‍ ബാക്ക് - അടിച്ച ഗോളുകള്‍-0 - കിട്ടിയ കാര്‍ഡുകള്‍ - 0

അസീസ് ഖാദര്‍ - ഫുള്‍ ബാക്ക് - അടിച്ച ഗോളുകള്‍-0 - കിട്ടിയ കാര്‍ഡുകള്‍ - 0