Monday, April 18, 2016

എന്നവളേ,അടി എന്നവളെ

നാട്ടില്‍ ഇടവപ്പാതി തകര്‍ന്നു പെയ്യുന്ന സമയത്താണു നീലഗിരിയില്‍ സബര്‍ജില്ലികള്‍ വിളവെടുപ്പിനു തയ്യറാകുന്നത്.അന്‍പതും നൂറും ഏക്കറുകളില്‍ സബര്‍ജില്ലികള്‍ വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തോട്ടങ്ങള്‍ സാധാരണ കാഴച്ചയായ ആ മലയോരനഗരത്തില്‍ അയാളുടെ ആറേക്കര്‍ തോട്ടം അത്ര വലിയ സംഭവമല്ല.എങ്കിലും വിളവെടുപ്പിന്റെ തിരക്കിലാണു അയാളും ഒപ്പമുള്ള പണിക്കാരും.ഉച്ച തിരിഞ്ഞു മൂന്നര നാലു മണി വരെയെ അയാള്‍ അവരെ പണിയെടുപ്പിക്കാറുള്ളു.വൈകുന്നേരത്തെ കോടമഞ്ഞു പതിയെ മല കയറി വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ആ തോട്ടത്തിനു നടുവിലെ ചെറിയ വീട്ടില്‍ അയാള്‍ മാത്രമാകും,കൂട്ടിനു അല്പം സംഗീതവും,കുറെയേറെ ഓര്‍മ്മകളും.

"എന്നവളെ,അടി എന്നവളേ..." - അയാളുടെ അലസമായ വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ സംഗീതമതാണു.റഹ്മാന്റെ ഈണവും ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദവും ,പ്രേമിക്കാത്തവര്‍ക്ക് പോലും മനസ്സില്‍ പ്രണയം വരും ഇതു കേട്ടാല്‍ എന്നാണു അയാളുടെ പക്ഷം.പ്രേമിച്ചവര്‍ക്കോ എന്നൊരു മറുചോദ്യമുണ്ട് അതില്‍.ആരും അയാളോട് ചോദിക്കാത്ത,അയാള്‍ ഉത്തരം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യം.

അടിവാരത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെയാകണം വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ തണുപ്പിനും കോടമഞ്ഞിനും കട്ടി കൂടുതലാണു ജൂണ്‍-ജൂലൈ മാസങ്ങളില്‍.ഒരു കൈയ്യില്‍ ആവി പറക്കുന്ന നീലഗിരി ചായ നിറച്ച കപ്പുമായി ബാല്‍ക്കണിയിലെ തണുപ്പിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയിരിക്കുമ്പോള്‍ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉണ്ണിയിങ്ങനെ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു - "ഇത് സൊര്‍ഗമാ നരകമാ,സൊല്ലത് ഉള്ളപടി". ആ ചോദ്യം തന്നോടാണെന്ന പോലെ അയാള്‍ ഒന്നു ചിരിച്ചു.ചൂടു ചായ ഊതിക്കുടിച്ച് അയാള്‍ ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ പതിവു പോലെ കനത്ത മൂടല്‍മഞ്ഞ് അയാളുടെ കാഴച്ചകള്‍ക്ക് വേണ്ടി വഴി മാറി കൊടുത്തു.അങ്ങു ദൂരെ വെളുത്ത മഞ്ഞിന്റെ നനുത്ത പുതപ്പിനടിയില്‍ അവ്യക്തമായ കൊടൈ മലനിരകള്‍.ഊട്ടിയില്‍ നിന്നും അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാഴച്ചയല്ല ഇത്,അയാളുടെ അറിവില്‍ ഇവിടെ നിന്നു മാത്രമാണു മഞ്ഞും മേഘവും മൂടാതെ ഈ കാഴച്ച കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്.നഗരപ്രാന്തത്തില്‍ നിന്നും ഒരുപാട് മാറി ഈ തോട്ടം വാങ്ങാന്‍ അയാളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതിന്റെ പിന്നിലും ഈ ഒരു കാരണമുണ്ട്.

2005ന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലാണു അയാള്‍ ആദ്യമായി ഈ തോട്ടം കാണാനെത്തിയത്,ഒരു സുഹൃത്തിനൊപ്പം.മലനിരകളില്‍ എവിടെയെങ്കിലും കുറച്ച് മണ്ണു,അവിടെ നിറയെ സബര്‍ജില്ലി മരങ്ങള്‍.എപ്പോഴോ മനസ്സില്‍ കയറിയ ഒരാഗ്രഹമാണു,അതിനു അയാള്‍ക്ക് അന്നു കാരണങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് അത്രയൊന്നും ദഹിക്കാത്ത ഒരു കാരണം,ആരെയും പറഞ്ഞു മനസ്സില്ലാക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചതുമില്ല.ഒപ്പമുള്ളവര്‍ തനിക്ക് ചാര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് ഒരു കോമാളിപ്പട്ടം ആണെന്നറിഞ്ഞിട്ട് കൂടി.അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതും,കരഞ്ഞതും,ചിരിച്ചതും,ഈ മല കയറിയതുമൊക്കെ ഒരാള്‍ക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു.അയാളുടെ കണ്മുന്നില്‍ അവ്യക്തമായ കാണുന്ന ആ മലനിരകളില്‍ എവിടെയോ,തന്റെ ഇഷ്ടം ഒരിക്കലും അറിയാതെ,ഒരു പക്ഷേ താനെന്ന വ്യക്തിയെ കുറിച്ച് ചിതറിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലുമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന അയാളുടെ ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി.ഒന്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്,അവളൊരിക്കലും തന്റേതാകിലെന്നറിഞ്ഞ ദിവസം അയാള്‍ എത്തിയതാണിവിടെ.ഇവിടുത്തെ സ്കൂളിലെ ഒരു ചെറിയ അദ്ധ്യാപന ജോലി, ആറേക്കറില്‍ അയാള്‍ പണിതുണ്ടാകിയ ഒരു ചെറിയ ഫാം , വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ഒരു ചൂടു ചായ , അകമ്പടിയ്ക്ക് റഹ്മാന്റെ സംഗീതം,ഓര്‍മ്മകള്‍ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ദിവസം പെട്ടന്നുറങ്ങാന്‍ ഒരല്പ്ം റഷ്യന്‍ തീത്തൈലം - ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യത്തിനു ഇതു സ്വര്‍ഗ്ഗം തന്നെയാണെന്നു പലപ്പോഴും അയാള്‍ പറഞ്ഞു,നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ വേദനയില്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തിയ ഒരു കൊച്ചു സ്വര്‍ഗ്ഗം.

"ചാമി.." - വിറച്ച ശബ്ദത്തിലുള്ള പൊന്നയ്യന്റെ ശബ്ദമാണു അയാളെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നു വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത്.നേരം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഠൗണില്‍ പോയി വരുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിവിടെ കയറും, പോസ്റ്റോഫീസില്‍ നിന്നും കൊടുക്കുന്ന തനിക്കുള്ള കത്തുകള്‍ തരാനോ,തണുപ്പ് മാറ്റാന്‍ ഒരു ചെറിയ സ്മോളിനു വേണ്ടിയുമൊക്കെ.

"എന്നാ പൊന്നാ, പെഗ് വേണമാ ?" - അയാള്‍ വാതില്‍ തുറക്കാതെ തന്നെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു.

"വേണ്ട ചാമി,ഉങ്കള്‍ക്ക് ഇരണ്ട് കത്തിറുക്ക്,ഇങ്ക് വച്ചിറുക്ക്,നാന്‍ കലമ്പറേന്‍" - അയാള്‍ക്കുള്ള പതിവ് മറ്റെവിടെയോ തയ്യറായി ഇരിക്കുന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കണം വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാതെ പൊന്നയ്യന്‍ പോയി.

അയാള്‍ക്കങ്ങനെ അധികം കത്തുകള്‍ മല കയറി വരാറില്ല.അയാളിവിടെ ഉണ്ടെന്നറിയാവുന്നവര്‍ തന്നെ വളരെ ചുരുക്കമാണു.അവരില്‍ എഴുതുന്നവര്‍ അതിലും കുറവ്.ഒരുപാട് സംശയങ്ങളോടെയാണു അയാള്‍ വാതില്‍ തുറന്നത്,വാതിലിനപ്പുറം കണ്ട കാഴച്ച അയാളുടെ സംശയങ്ങള്‍ കൂട്ടുകയാണു ചെയ്തത്,കാരണം അവിടെ അയാളെ കാത്തിരുന്നത് ഇങ്ങനെ കുറിച്ച ഒരു കല്യാണക്കുറിയാണു,

ബി.വിമല്‍ കുമാര്‍
മലര്‍ ഫാംസ്
ബ്രിക്ക് ഫീല്‍ഡ് റോഡ്
ഊട്ടി,നീലഗിരീസ്
643001

പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ആ ഗാനം വീണ്ടും കേട്ടു..

"എന്നവളെ അടി എന്നവളെ,എന്തന്‍ ഇതയത്തൈ തൊലൈത്തു വിട്ടേന്‍"
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാള്‍ എടുത്ത ആ കവറിന്റെ താഴെ ഇടത്തു മൂലയ്ക്കായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു - ജോര്‍ജ്ജ് വെഡ്സ് സെലിന്‍.