Friday, July 17, 2015

മോളിക്കുട്ടീ..ഫുഡ്കോര്‍ട്ട് വിളിക്കുന്നു !

അനന്തപുരിയിലുണ്ടായിരുന്ന കാലം.

ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ക്യുബിക്കളില്‍ വന്നിരുന്നു സിസ്റ്റം ഓണ്‍ ചെയ്തു.ഓഫീസ് കമ്മ്യൂണിക്കേറ്ററില്‍ ഒരു മെസേജ് വന്നു കിടക്കുന്നു.പണിയാവരുതെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ വന്ന മെസേജില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തപ്പോള്‍ എന്റെ മറുപടിയ്ക്കായി കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഹായ് മാത്രം.പക്ഷേ അയച്ച ആളുടെ പേരു കണ്ടതും നെഞ്ചില്‍ ഒരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങി,നാടിഞരമ്പ് വലിഞ്ഞു മുറുകി,പേശികളാകെ ഉരുണ്ടു കയറി,ചങ്കിനകയ്ക്കത് തകിട തകിട താളമടിച്ചു,ഏ.സിയായിരുന്നിട്ടും നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പ് പൊടിഞ്ഞു.

ആ മെസേജ് അയച്ച ആളെ നമുക്ക് തത്കാലം മോളിക്കുട്ടി എന്നു വിളിക്കാം.കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഇന്റ്റോ ഫ്ലാഷ്ബാക്കിലാണു.അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു!

രണ്ടു മാസം മുന്‍പുളള അത്ര തണുപ്പില്ലാത്ത ഒരു വെളുപ്പാന്‍ കാലം.ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഫുഡ് കോര്‍ട്ട് കമിറ്റിയില്‍ ഉളളതിന്റെ ഒരു അധികാരത്തില്‍ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റിനു പോയ ഞാന്‍ അതിനകത്തൂടെ തേരാ പാരാ നടന്നു വെന്‍ഡേഴ്സിനോട് സൊറ ഒക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നു.സൊറ പറച്ചില്‍ കൂടിയത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ചോദിക്കാതെ തന്നെ ഫുഡ് കൂപ്പണ്‍ തന്നു മമ്മത കേറ്ററിംഗിലെ ഭായ് പയ്യെ സ്കൂട്ടായി.അതും കൊണ്ട് ഫുഡ് കൌണ്ടറിലേയ്ക്ക് നടക്കുന്ന വഴിയ്ക്ക്,പതിവുളള ഫേസ് സ്കാനിംഗിനിടെയാണു എന്റെ ടീം മേറ്റും നല്ലൊരു സുഹൃത്തുമായ ഒരു കുട്ടി - താത്കാലിക നാമം ഡുണ്ടുമോള്‍ -ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്.കണ്ട സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഒരു ഹായ് പറയാതിരിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ എന്നു കരുതി അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ഒന്നു ഫോക്കസ് ചെയ്തപ്പോഴാണു ഞാനാ കാഴച്ച കണ്ടത്.ഡുണ്ടുവിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ഒരാള്‍.വെളള സല്‍വാറില്‍ വലിയ കണ്ണുകളൊക്കെ ആയിട്ട്,കാണുമ്പോള്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷം തരുന്നൊരു മുഖം.ചില സിനിമേലൊക്കെ കാണുന്ന പോലെ ചുറ്റുമുളളതൊക്കെ ഒരു സ്ലോമോഷനില്‍ പതിയെ പതിയെ ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസിലേയ്ക്ക് പോയി,ഫോക്കസില്‍ മോളിക്കുട്ടി മാത്രം.മൊത്തത്തില്‍ ഒരു കിളി പോയ അവസ്ഥ.

മനസ്സില്‍ ഒരു ലഡു പൊട്ടി എന്നൊന്നു കണ്‍ഫേം ചെയ്ത വന്നുപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ കാലുകള്‍ ഫുഡ് കൗണ്ടറിലെത്തിയിരുന്നു.കൂപ്പണ്‍ ദീജിയേ സര്‍ എന്നു കൗണ്ടറിലെ ഭായി പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ ഊളചിരിയും ചിരിച്ച് ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നേനെ കുറേ നേരം കൂടി.മാന്യതയുടെ മൂടുപടം ഉളളത് കൊണ്ട് അവരിരിക്കുന്നതിനു എതിര്‍വശത്തുളള മേശയില്‍ പോയിരിക്കാതെ, കറക്റ്റ് വ്യൂവില്‍ മോളിക്കുട്ടിയുടെ മുഖം എനിക്ക് കാണാവുന്ന,എന്നെ അവര്‍ക്ക് കാണാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു സൈഡ് ടേബിളില്‍ പൂരിമസാല കഴിക്കുന്നു എന്ന വ്യാജേന ആ ചിരിയൊക്കെ കണ്ട് ഇങ്ങനെയിരുന്നു.

കട്ട് ട്ടു ക്യുബിക്കിള്‍ - ഞാന്‍ ഡുണ്ടു മോള്‍ടെ സീറ്റില്‍ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു.

"എന്താടി ഡുണ്ടുമോളേ, നിനക്കാകെ ക്ഷീണമാണല്ലോ.നീ നേരാം വണം ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ല കേട്ടോ.." . പറഞ്ഞു തീരണ്ട താമസം.

"പേര്‌ മോളിക്കുട്ടി,ഒരു കാഞ്ഞിരപ്പളളിക്കാരി അച്ചയാത്തിയാ"

കൂട്ടുകാരായാല്‍ ഇങ്ങനെ വേണം.കാള വാലു പൊക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ അവള്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.അച്ചായത്തിയാണെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും ഉറപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ആര്‍.സി ആണല്ലോ അല്ലേ ?

ആണെന്നു അവള്‍ പറഞ്ഞതും,പൊട്ടാന്‍ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു ലഡു കൂടി അമിട്ട് പൊട്ടണ പോലെ അങ്ങ് പൊട്ടി.പിന്നെ യൂഷ്വല്‍ വയലിന്‍ വായന,പൂ വിരിയണ എഫക്ട്,കളം കളം എഫക്ട് അതൊക്കെ കൂടി അങ്ങ് വന്നു നിറഞ്ഞു.

ഡീറ്റയില്‍സ് ഒക്കെ കിട്ടിയ സ്ഥിതിയ്ക്ക്,കേരളത്തിലെ ആമ്പിള്ളേരുടെ ഇഷ്ടവിനോദമായ വണ്‍ വേ ലൈനടി അങ്ങു അഘോഷമായിട്ട് തുടങ്ങി.ലൈനടീന്നു പറഞ്ഞ നിരുപദ്രവകരമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം,അതായത് ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാന്‍ പോകുമ്പോ വായ്നോക്കാന്‍ പാകത്തിനു എവിടെലും ഇരിക്കുക,വൈകുന്നേരത്തെ ചായയ്ക്ക് അവരുടെ ഗ്യാംഗ് പോയി എന്നുറപ്പ് വന്നു കഴിയുമ്പോ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നിര്‍ബന്ധിച്ച് ചായയ്ക്ക് ഇറക്കുക,ഒത്താല്‍ എതിര്‍ വശത്തുളള ടേബിളില്‍ ഇരിക്കുക,ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടെ കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ ചുമ്മാ ഒരു ഒളികണ്ണെറിയുക,അവളിരിക്കുന്ന വിംഗില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു എന്ന ഒറ്റക്കാരണം കൊണ്ട് ഓഫീസിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് വരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹമുറിയന്റെ സുഖവിവരം ഒന്നു വീതം മൂന്നു നേരം കണക്കില്‍ അവിടെ പോയി അന്വേഷിക്കുക തുടങ്ങിയ നിസ്സാരമായ ഐറ്റംസ്.ഡുണ്ടുമോള്‍ ഡീസന്റായത് കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ കണ്ടെങ്കിലും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു,ഒപ്പം മോളിക്കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞ് എന്റെ മാന്യതയുടെ മൂടുപടം വലിച്ച് കീറിതുമില്ല.

ഇതെന്നേലും നേരെ ചൊവ്വെ ആകുവാണെ കുടുംബക്കാരുടെ ഭാഗത്തുന്നു പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടാവില്ലാന്നുറപ്പാക്കാന്‍ അത്യാവശ്യം ഡാറ്റ ഒക്കെ കളക്ട് ചെയ്തു,ക്ലാസ്മേറ്റ്സില്‍ പറയുന്ന പോലെ അവളറിയാതെ ഞാന്‍ അവളെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി പ്രേമിച്ചിരുന്നു എന്ന ലൈനില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഡീസന്റായി പോയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണു ഒരു ഇടിത്തീ പോലെ എന്റെ കമ്മ്യൂണിക്കേറ്ററില്‍ മോളിക്കുട്ടിയുടെ ഏറ്റവുമാദ്യം പറഞ്ഞ ഹായ് വന്നത്.

ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് കഴിഞ്ഞു,ഇനി ലൈവ്.

ഹായ് കണ്ട് കമ്പ്ലീറ്റ് പകച്ച് പോയ ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം ആദ്യം തല പൊക്കി നോക്കിയത് ഡുണ്ടുമോള്‍ സീറ്റിലുണ്ടോ എന്നാണു.ഇനി അവളെങ്ങാനും മോളിക്കുട്ടിയുടെ സീറ്റില്‍ പോയി ഒപ്പിക്കുന്ന തമാശയാണൊ എന്നറിയില്ലല്ലോ.ഇമോഷന്‍സ് വച്ച് ടേബിള്‍ ടെന്നീസ് കളിക്കുക എന്നത് ഈ പെമ്പിള്ളേരുടെ ജന്മസഹജമായ ഒരു വാസനയല്ലേ,പക്ഷേ പ്രതീക്ഷകള്‍ തെറ്റിച്ച് കൊണ്ട് ഡുണ്ടുമോള്‍ അവളുടെ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു ഏതോ ഡാറ്റാ ടേബിളിനോട് മസിലു പിടിക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാലും ഒന്നുറപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ അവളുടെ സീറ്റില്‍ പോയി ചോദിച്ചു,മോളിക്കുട്ടിയുടെ സീറ്റില്‍ ആരെടി ഇരിക്കുന്നെ,നിങ്ങടെ പിള്ളേരാരെങ്കിലും ആണോ എന്നു.

"അല്ല,അവളു തന്നെയായിരിക്കും,എന്താ മൃദുലേട്ടാ?" നിഷകളങ്കതയുടെ പര്യായമായിട്ടാണു അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ കളളച്ചിരി കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും തോന്നിയില്ല.അവളത് കാണിക്കാണ്ടിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതുമില്ല എന്നതാണു ശരി.

എന്തോ പണി കിട്ടീട്ടുണ്ടെന്നുറപ്പായി.ചീത്ത വിളിക്കാനാവില്ല പിംഗ് ചെയ്തെന്നു മനസ്സില്‍ നൂറാവര്‍ത്തി പറഞ്ഞതെങ്കിലും എനിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.നാളതു വരെ ഒരുപാട് പേരെ അവരറിയാതെ പ്രേമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവരതറിയാത്തത് കൊണ്ട് തിക്താനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല,ഡീസന്‍സിക്കൊരു കോട്ടവും തട്ടീട്ടില്ല.പക്ഷേ ഇതിപ്പോ,ഡുണ്ടുമോള്‍ ഉള്‍പ്പടെ മോളിക്കുട്ടീടെ കുട്ടത്തിലുളളവരൊക്കെ മറ്റേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ടേബിള്‍ ടെന്നീസിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വലിയ മോശമല്ലാത്തതു കൊണ്ടും, മോളിക്കുട്ടീനെ കളിയാക്കാന്‍ വലിയ ആരോപണങ്ങള്‍ ഒന്നും അവരുടേ കൈയ്യില്‍ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും, എന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് എന്തേലുമൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവന്‍ സാദ്ധ്യതയില്ലാതില്ല.ആദ്യത്തെ ഹായ് വന്നിട്ട് അരമണിക്കൂറാകുന്നു,ഇനിയെങ്കിലും റിപ്ലൈ കൊടുത്തില്ലേല്‍ മോശമാണു,അവള്‍ക്ക് സംശയം തോന്നാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ടെന്നു മനസ്സിനുളളില്‍ നിന്നു മറ്റേ ആള്‍,മറ്റേ മനസ്സാക്ഷി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.ഹാര്‍ട്ട് ബീറ്റ് ടോപ്പ് ഗീയറില്‍ കയറി ഒരുമാതിരി തോട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാം എന്ന അവസ്ഥേല്‍ ആയപ്പോ (ഓവറാക്കീതാ,അത്രയ്ക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു) രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് ഞാനൊരു മറുപടി ഹായ് അങ്ങടിച്ചു.

വീണ്ടും നിശബ്ദത..ടക്..ടക്..ടക്..പെട്ടന്നു സ്ക്രീനില്‍ 'മോളിക്കുട്ടി ഈസ് ടൈംപ്പിംഗ്' എന്നു തെളിഞ്ഞു.വീണ്ടും ടെന്‍ഷന്‍,ആശുപ്രതി..ഡോക്ടര്‍മാര്‍..ഡോക്ടര്‍മാര്‍..ആശുപ്രതി...

മെസേജ് വന്നു,വീണ്ടും ഒരു ഹായ് ..പുല്ല്, ഇതൊരെണ്ണം പറഞ്ഞതല്ലേ എന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തതും,അടുത്തതും വന്നു 'ഹൗ ആര്‍ യൂ'- കട്ട ഫോര്‍മല്‍ അപ്പ്രോച്ച്,ചീത്ത ആണെങ്കിലും ഡീസന്റായിരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.ഇംഗ്ളീഷിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നിന്ന എലിസബത്ത് ടീച്ചറിനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് ഡീസന്റായി എങ്ങനെ ഉരുണ്ടു കളിക്കാം എന്ന ചിന്തകളിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ മനസ്സിനെ ഡൈവേര്‍ട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് 'ഐ ആം ഫയനു,താങ്ക്യൂ" എന്നൊരു പാണ്ടിപ്പട സ്റ്റൈല്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.

കൊള്ളാം ഐസ് ബ്രേക്കിംഗ് ഒക്കെ അറിയാം.കൊല്ലുവാണെങ്കിലും ഇങ്ങനെ വേണം,വെളളമൊക്കെ തന്നു,ഒരു പച്ച പ്ലാവില്ലയൊക്കെ വായിലേയ്ക്ക് വച്ച് തന്ന്‍.അടുത്ത മെസേജ് വരാന്‍ പഴയത് പോലെ താമസമുണ്ടായില്ല.

"സീ മൃദുല്‍,എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്"

കിട്ടുണ്ണിയാണു ഉള്ളിലിരുന്നു ആത്മഗതം പറഞ്ഞത്..മ്മ്..കേട്ടിട്ടുണ്ട്..കേട്ടിട്ടുണ്ട്.ആ പറഞ്ഞ കാര്യം സ്ക്രീനില്‍ തെളിയുന്നതിനു മുന്‍പ് മനസ്സില്‍ ഒരു ചാറ്റ് തെളിഞ്ഞു വന്നു.

"ഇയാള്‍ക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെ.എവിടെ പോയാലും,എപ്പോ നോക്കിയാലും വായും പൊളിച്ച് മുന്നില്‍ കാണും.നാണമില്ലേ തനിക്ക്,ഒന്നുമിലേലും ഇത്രേം പ്രായമായില്ലേ.എടോ തടിയാ,താനെന്നെങ്കിലും കണ്ണാടീല്‍ നോക്കിട്ടുണ്ടോ.അതോ ഒരു കണ്ണാടീല്‍ ഒതുങ്ങാറില്ലേ ? ചുമ്മാ ആളുകളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാനായിട്ട്.ഇനി മേലാല്‍ എന്റെ പിറകെ നടന്നാല്‍ ഞാന്‍ എച്ച്.ആറില്‍ കമ്പ്ലൈന്റ് ചെയ്യും."

ഇതോ,അല്ലെങ്കില്‍ ഇതിന്റെ ഒരു വേരിയന്റോ മുന്നിലെ സ്ക്രീനില്‍ കാണാന്‍ ഞാന്‍ മനസ്സ് കൊണ്ട് തയ്യാറെടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആ മെസേജ് വന്നു.

"ദക്കാനി ദേഗിലെ ഇന്നത്തെ വെജിറ്റിബിള്‍ ബിരിയാണി ചീത്തയായിരുന്നു"

മനസ്സില്‍ വന്നത് "ആരാ.." എന്നൊരു അലര്‍ച്ചയായിരുന്നു.കിട്ടിയ ഷോക്ക് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ
"ഓ..ആണോ" എന്നൊരു മറുപടി ഞാന്‍ അയച്ചു.

"ആ അതെ,ഡുണ്ടുമോളാണു പറഞ്ഞത് മൃദുല്‍ ഫുഡ് കമിറ്റിയില്‍ ഉണ്ട്,പറഞ്ഞാ മതിയെന്നു.തീരെ മോശമായിരുന്നു.അതിലെ വെജിറ്റബിള്‍സ് ഒന്നും വെന്തിട്ടില്ലായിരുന്നു.കുടെ കീട്ടിയ റൈത്തയ്ക്ക് ഉപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു." . ഒട്ടും അമാന്തമില്ലാതെ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഇല്ല,കാണില്ല എന്നൊരു മറുപടിയാണു മനസ്സില്‍ വന്നതെങ്കിലും "ഓ ആയിക്കോട്ടെ, ഞാന്‍ വേണ്ടത് ചെയ്തോളാം" എന്നാണു ടൈപ്പ് ചെയ്തതു

"അപ്പോ ശരി,ബൈ,താങ്ക്സ്" എന്നും പറഞ്ഞ് മോളിക്കുട്ടിയങ്ങ് പോയി.

ആരും കണ്ടില്ലല്ലോ എന്നുറപ്പ് വരുത്താന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ തൊട്ട് പുറകില്‍ അവളുണ്ട് ഡുണ്ടുമോള്‍ , ഒരവിഞ്ഞ,വളരെ വൃത്തിക്കെട്ട,ആക്കിയ ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് !! കൂടെ ഒരു ചോദ്യവും, "മോളിക്കുട്ടി എന്തു പറഞ്ഞു ചേട്ടാ.."

*ഒരു ഔപചാരികതയ്ക്കു വേണ്ടി‌-കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും കഥാസന്ദര്‍ഭങ്ങളും അത്ര സാങ്കല്പികം അല്ല.ഞാന്‍ കമ്പനി വിട്ടു.മോളിക്കുട്ടി എവിടെയുണ്ടെന്നറിയില്ല.ഞാനിപ്പോഴും സിംഗിളാണു !

Saturday, July 4, 2015

ബിരിയാണിയും,സുലൈമാനിയും പിന്നെ ഒരുപാട് മൊഹബ്ബത്തും

"ഒരാടിന്റെ ബിരിയാണി,പറ്റിലെഴുതിയേരെ"

ഇതും പറഞ്ഞു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നോക്കാതെ മമ്പറത്തെ കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ് പീടികയുടെ പടിയിറങ്ങിയപ്പോ,പെട്ടീലിരിക്കണ കരീം അകത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ബിരിയാണി വിളമ്പി കൊണ്ടിരുന്ന ഉസ്താദിനെ നോക്കി. അയാള്‍ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.കുറച്ചൂടി മസാല ഇടട്ടെ എന്നും ചോദിച്ച് നിരത്തിയിട്ടിരുന്ന ഡസ്കുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അയാള്‍ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.തന്റെ നോട്ടത്തിനു ഒരു മറുപടി കിട്ടില്ല എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്, മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരുന്ന തീരാറായ ഒരു കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ കരീം കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ് കഴിച്ച ബിരിയാണിയുടെ കണക്കും എഴുതി ചേര്‍ത്തു.

ഉസ്താദ് അങ്ങനെയാണു, ആ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ബിരിയാണിയുടെ രുചി പഠിപ്പിച്ച് കൊടുത്തത് അയാളാണു .പക്ഷേ അയാള്‍ ആ നാട്ടുകാരനല്ല, എവിടെ നിന്നു വന്നതാണെന്നു ആരുമൊട്ട് ചോദിച്ചതായോ,അയാള്‍ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞതായോ അവിടത്തുകാര്‍ക്കറിയില്ല. ഒരു ദിവസം നേരം പുലര്‍ന്നപ്പോ ഉസ്താദ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു , ഒപ്പം എല്ലാവര്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ ആവി പറക്കുന്ന ബിരിയാണിയും .കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിനുളള കാശ് കൃത്യമായി കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നത് ഒരിക്കലും അയാളുടെ വിഷയമായിരുന്നില്ല, തന്റെ ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നവരുടെ വയറും മനസ്സും നിറയ്ക്കുക, അതില്‍ മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ശ്രദ്ധ.വാ കീറിയ ദൈവം വയറു നിറയ്ക്കാനുളളതും തരുമെന്നു പറയുന്നത് പോലെ,ആ പീടികയിലെ അടുപ്പ് ഒരിക്കലും പുകയാതിരുന്നിട്ടില്ല,ഉസ്താദും കൂടെയുളളവരും ഒരിക്കലും പട്ടിണിയായിട്ടുമില്ല.

ഒപ്പം വളര്‍ന്നവരൊക്കെ പേര്‍ഷ്യയ്ക്കുളള ഉരു പിടിച്ച് തുടങ്ങിയ സമയത്താണു കരീം ഉപ്പയോട് പറഞ്ഞത് തനിക്ക് വെപ്പ് പഠിക്കണമെന്നു.പറമ്പില്‍ നിന്നും,കൊപ്രാക്കളത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടണതിന്റെ മുക്കാലും നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ചിലവാക്കിയിരുന്ന ഉപ്പ അതിനു എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രമല്ല "ന്റെ മോനല്ലേടി, എന്തേലും തിന്നണ പരിപാടി തന്നേ അവനു പറ്റൂളൂന്നു എനിക്കുറപ്പാര്‍ന്നു" എന്നു അറേലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കരീമിന്റെ ഉമ്മാനോട് അടക്കം പറയുകയും ചെയ്തു.ആറു മാസത്തിനിപ്പുറം കരീമിന്നു ഉസ്താദിന്റെ വലം കൈയാണു. മസാലയ്ക്കുള്ള കൂട്ട് അരയ്ക്കാനും , അരപ്പിന്റെ പാകം നോക്കാനും , അരീടെം ഇറച്ചീടെം വേവ് നോക്കാനും , മാവ് വച്ച് ദം അടച്ച് അതിന്റെ മേലെ കനലിടാനും , സമയം നോക്കി ദം പൊളിക്കാനുമൊക്കെ കരീം വേഗം പഠിച്ചു,പഠിച്ചെന്നു അവന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും.

"കരീമേ, ഈയ്യിവിടെ വന്നീ കൂട്ടോന്നരച്ചേ" , എന്ന ഉസ്താദിന്റെ നീട്ടിയുള്ള വിളിയ്ക്ക് പതിവുളള "ദൊ വന്നുസ്താദേ" എന്ന മറുപടി അന്നുണ്ടായില്ല.ഇതെന്തു പറ്റിയെന്നു ബേജാറായി പീടികപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന ഉസ്താദ് കണ്ടത് കടവരാന്തയിലെ തൂണിന്റെ മറവില്‍ നിന്നു എതിര്‍ വശത്തെ പലചരക്ക് പീടികയിലേയ്ക്ക് കണ്ണും നട്ട് നോക്കിയിരിക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.അവന്റെ പിറകില്‍ ചെന്നു നിന്ന ഉസ്താദിനു മനസ്സില്ലായി, ചെക്കന്റെ മെയ്യേ ഇവിടെയുളളു മനസ്സ് എതിര്‍വശത്തെ വരാന്തയിലാണു.കൂട്ടം കൂടി അവിടെ നിന്നിരുന്നവരില്‍ ആരുടെ അരികിലാണു കരീമെന്നു ഉസ്താദിനു പിടി കിട്ടീല.സുഖം പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന അവന്റെ കാഴച്ചയെ ശല്യം ചെയ്യണ്ടെന്നു അയാള്‍ക്ക് തോന്നി,ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഉസ്താദ് അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് കയറി തന്റെ പ്രണയത്തെ അടുപ്പില്‍ കയറ്റാനുളള പണികളില്‍ മുഴുകി.

"ഇയ്യെന്താ ഇന്നു അരയ്ക്കാനും ദം വയ്ക്കാനുമൊന്നും വരാതിരുന്നെ" ആ പകലിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ സന്ധ്യയ്ക്കാണു താന്‍ അനത്തികൊടുത്ത സുലൈമാനി ഊതിക്കുടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന കരീമിനോട് ഉസ്താദ് ഈ ചോദ്യമെറിഞ്ഞത്.

"അയ്യിന്നുസ്താദെന്നെയിന്നു വിളിച്ചില്ലാല്ലോ, ഞാനത് ചോദിക്കണോന്നും വച്ചിരിക്കുവാര്‍ന്നു.ഉസ്താദ് തന്നെയാണൊ ഇന്നെല്ലാം ചെയ്തെ?" ഉത്തരം പറയാന്‍ കരീമിനു താമസമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.ഉത്തരത്തിന്റെ ഒപ്പം വന്ന അവന്റെ മറുചോദ്യത്തിനു മറുപടിയായി ഉസ്താദ് ഒന്നു ചിരിച്ചു.

"ഇങ്ങളീ സുലൈമാനീല്‍ വേറെന്തേലും ചേര്‍ത്താ,സാധരണത്തെ രുചിയല്ലല്ലോ"

ഒഴിഞ്ഞ ബിരിയാണു ചെമ്പ് തേച്ച് കഴുകാന്‍ അടുപ്പില്‍ നിന്നെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്ന ഉസ്താദിനോട്,കൈയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ അവസാനത്തെ തുള്ളി കുടിച്ച് കൊണ്ട് അവന്‍ ചോദിച്ചു.പക്ഷേ ഇക്കുറി ചിരിക്കൊപ്പം സുലൈമാനിയില്‍ ചേര്‍ത്ത ചേരുവ കുടി അവനുളള ഉസ്താദിന്റെ മറുപടിയിലുണ്ടായിരുന്നു.

"ഈയ്യ് കുടിച്ച സുലൈമനീല്‍ ഇച്ചിരി മൊഹബ്ബത്ത് കൂടിയുണ്ട് കരീമേ,പക്ഷേങ്കി അയ്യ് ചേര്‍ത്തത് ഞാനല്ല,ഇയ്യ് തന്നെയാ"

ആ പറഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കിയായി,പതിവില്ലാത്ത ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കൂടി ഉസ്താദിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുണ്ടായി.തന്റെ മനസ്സ് വായിച്ച് ഉസ്താദിന്റെ ആ ചിരിയില്‍ കരീമും കൂടെ കൂടി.

വഴിയ്ക്കപ്പുറമുളള വരാന്തയില്‍ ഒരു മിന്നായം പോലെ അന്നു കരീം കണ്ട ആ മുഖം , പിന്നീട് പലക്കുറി അവന്റെ കാഴച്ചയുടെയും കിനാവിന്റെയും ഭാഗമായി. ഒന്നടുത്ത് കാണാന്‍, ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാന്‍ , തന്റെ മൊഹബ്ബത്ത് അവളോട് പറയാന്‍ അവന്റെ ഖല്‍ബ് പിടച്ചു.നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ അവനു തെളിവ് കുറഞ്ഞ ഒരു ദൂരക്കാഴച്ചയാണു, ഉസ്താദിട്ട് തരുന്ന സുലൈമാനിക്ക് രുചി കൂട്ടുന്ന പേരറിയാതൊരു ചേരുവ മാത്രം. രണ്ട് ആടു ബിരിയാണിയുടെ ചിലവില്‍ ഒരു വിവരം മാത്രം ആ പീടികക്കാരനില്‍ നിന്നവന്‍ അറിഞ്ഞു, കാവുങ്കരേലെ മൗലവിയുടെ മകളും കൂട്ടുകാരികളുമാണു അവളുടെ ആ കൂട്ടം. ആ കൂട്ടത്തിലെ ആരാണു കരീമിന്റെ മൊഞ്ചത്തിയെന്നു അരസികനായ ആ കച്ചോടക്കാരനെ പറഞ്ഞു മനസ്സില്ലാക്കാന്‍ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല,അവനതിനു തുനിഞ്ഞില്ല എന്നതാണു സത്യം.കിട്ടിയ വിവരത്തിനു രണ്ട് ബിരിയാണിയെക്കാള്‍ വിലയുണ്ടെന്നു അവനു മനസ്സില്ലായത് ആഴച്ചകള്‍ക്കിപ്പുറമാണു.

"അടുത്ത ബെള്ളി,ശനി,ഞായര്‍ ഇയ്യെങ്ങും പോയ് കളയരുത്." ഒരു വൈകുന്നേരം കടയിലേയ്ക്ക് പുറത്ത് നിന്നു കയറി വന്ന ഉസ്താദിത് പറഞ്ഞപ്പോ കരീമിനു മനസ്സിലായി ഒരു വിരുന്നു വരുന്നുണ്ടെന്നു.ആ നാട്ടിലും ചുറ്റുവട്ടത്തുമൊക്കെ ഇപ്പോ പരിപാടിക്കൊക്കെ ഉസ്താദാണു വയ്പ്പ്,അതിപ്പോ മുടി വടിപ്പാണെലും,സുന്നത്താണെലും,നിക്കാഹാണെലും ഉസ്താദിന്റെ ബിരിയാണി മതിയെന്നത് ഒരു അലിഖിത നിയമം ആണു.അതിനും പക്ഷേ കണക്കു പറഞ്ഞ് കാശു വാങ്ങല്‍ ഇല്ല,വീട്ടുകാരു എന്തു തന്നാലും സന്തോഷത്തോടെ  അതും വാങ്ങി, മനസ്സും വയറും നിറച്ച സന്തോഷത്തില്‍ ഉസ്താദ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങും.

"എടെയാ ഉസ്താദെ പണി,ബിരിയാണി തന്നെയാ?"

"ആ..കാവുങ്കരേലെ മൗലവീടെ വീട്ടില്‍, അയാള്‍ക്കടെ മോള്‍ടെ നിക്കാഹാണ്‌" . ഉസ്താദിന്റെ മറുപടിയുടെ ഒപ്പം ഒരു പെരുമ്പറ കൊട്ടീത് കരീമിന്റെ നെഞ്ചിന്റെയുള്ളിലാണു. പലചരക്ക് പീടികക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് മൗലവീടെ മോള്‍ടെ കൂട്ടത്തിലുളളതാണു കരീമിന്റെ മൊഞ്ചത്തി.ഈ പണിയ്ക്ക് പോകുമ്പോ അവളെ കണ്‍ നിറയെ കാണാം.ഒത്താല്‍ ഒന്നു മിണ്ടാം.നെഞ്ചിലെ കൊട്ടല്‍ അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തിയപ്പോ ഒന്നു കൂടെ ഉറപ്പിക്കാന്‍ അവനുസ്താദിനോട് ചോദിച്ചു.

"ഞാനും വരണ്ടേ ഉസ്താദേ"

"പിന്നെയീ വരാണ്ടെങ്ങനെയാ,പത്തിരുന്നൂറ് പേര്‍ടെ പരിപാടിയാ,ഞാനൊറ്റയ്ക്ക് കൂടിയാ കൂടുന്നു അനയ്ക്ക് തോന്നണ്ണ്ടാ.പറ്റില്ലാന്നു പറയാനും അറിയില്ല,ഇടങ്ങറേക്കാനായിട്ട്".ഉസ്താദിന്റെ ആ മറുപടി അവനെയൊന്നു അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി.ഇതു വരെ ഉസ്താദിനെ വിളിച്ച പരിപാടിയെക്കുറിച്ചൊന്നും സന്തോഷത്തോടെയല്ലാതെ അയാള്‍ പറയുന്നത് അവന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല.ഇതാദ്യാണു ഒരു ദേഷ്യമൊക്കെ കാണുന്നത്.

"എന്താ ഉസ്താദേ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറേണത്,എന്തേലും പ്രശ്നുണ്ടാ".അവന്‍ രണ്ടും കല്പിച്ച് ചോദിച്ചു.

"കരീമേ, നിക്കാഹിനു വിളമ്പണതിനു രുചിയുണ്ടാവാണെങ്കി ആ നിക്കാഹിലൊരു സന്തോഷം വേണം.പുതിയാപ്ലേം പുതുപെണ്ണും അവരടെ കുടുംബക്കാരും സന്തോഷായിട്ട് ഇരിക്കണം.ഇതിപ്പോ,ആരാ പുതിയാപ്ലാന്നു അറിയോ അനക്ക് ? കൂന്താലീലെ കലന്തന്‍ ഹാജി.അനക്ക് ആളെ പിടികിട്ടിയാ"

"ഉസ്താദേ ..അയാടെ നിക്കാഹിനല്ലേ, നമ്മള്‌ മൂന്നാല്‌ മാസം മുന്‍പ് .."

"ഹാ...ആ ഹമ്മക്ക് തന്നെയാ" ഉസ്താദ് അവന്റെ ഉത്തരം മുഴുമിപ്പിക്കാതെ തുടര്‍ന്നു.

"മൗലവീടെ മോളൊരു നല്ല കൊച്ചാ ,കൂടി പോയാ ഒരു പതിനാറോ പതിനേഴോ വയസ്സ് കാണും.അതിനെ വല്ലതും പഠിക്കാനൊക്കെ വിടാന്‍ ഒളളതിനു, കാശിന്റേം മഹറിന്റേം പേരും പറഞ്ഞ് ആ ഹിമാറിനു കൊടുക്കാന്‍ പോകുവാ.ആ പെണ്ണിന്റെ കണ്ണീര്‌ വീഴാന്‍ പോണ ചോറ് ആരു വച്ചാലും രുചിയുണ്ടാവില്ല"

ഉസ്താദ് ഇതു പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തിയപ്പോഴാണു ഒരു വെള്ളിടി പോലെ കരീമിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു ചിന്ത കടന്നു പോയത്.മൗലവീടെ മോളായിരിക്കുവോ ഇനി അവന്റെ ഖല്‍ബിന്റെ സുല്‍ത്താന.ആയിരിക്കില്ലെന്നു അവന്‍ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു,ആയിരിക്കല്ലെയെന്നവന്‍ പടച്ചോനോട് കരഞ്ഞ് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെയുളള അഞ്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക്, അന്‍പത് വര്‍ഷത്തിന്റെ അകലമുളള പോലെ അവനു തോന്നി.വെള്ളിയാഴച്ച വൈകുന്നേരത്തെ അസര്‍ നമസ്കാരത്തിനു ശേഷമാണു ഉസ്താദും കരീമും ഒപ്പമുള്ളവരും മൗലവിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയത്.നേരത്തെ കൊടുത്തു വിട്ട കണക്ക് പ്രകാരമുള്ള സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി,ചെമ്പും പാത്രങ്ങളുമൊക്കെ കരി തേച്ച് കഴുകി, അടുപ്പ് കൂട്ടാനുളള സ്ഥലവും തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ആ രാത്രി ഏകദേശം അവസാനിക്കാറായിരുന്നു.ഈ പണികളെല്ലാം നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴും കരീമിന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവന്റെ നെഞ്ചിലുടക്കിയ ആ മുഖം തേടുകയായിരുന്നു.വിരുന്നുകാരൊക്കെ നാളത്തേയ്ക്കെ എത്തൂ എന്ന് അടുക്കളപ്പുറത്തു നിന്നാരോ ,വന്ന പെണ്ണുങ്ങളിലാരോടോ കുശലം പറയുന്നത് കേട്ടത് തത്ക്കാലത്തേയ്ക്ക് അവനൊരു ആശ്വാസമായി.

ശനിയാഴച്ച കാലത്തെ തന്നെ ഉസ്താദും കൂട്ടരുമെത്തി.അവരെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും വാങ്ങി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന മുട്ടനാടുകള്‍ കഷ്ണങ്ങളായി അവരുടെ പാചകപ്പുരയിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഉപ്പും നാരങ്ങനീരും പുരട്ടി വെള്ളം തോരാന്‍ അതിനെ ഒരറ്റത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി വച്ച് അവര്‍ ബാക്കി പണികളില്‍ മുഴുകി.അടുക്കളപ്പുറത്തേയ്ക്ക് സഹായങ്ങളും സാധനങ്ങളുമായി വരുന്ന ഒരോ ആളുകളിലും കരീം അവന്റെ മൊഞ്ചത്തിയെ തിരഞ്ഞു.അവളെ കാണാന്‍ കഴിയുംമോ എന്നതിനപ്പുറം അവനൊരുക്കുന്ന ബിരിയാണി അവളുടെ കല്യാണത്തിനുളളതാകുമോ എന്നതായിരുന്നു അവനെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന ചിന്ത. ഒരു പകലില്‍ തീരാത്ത പണികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്കവിടെ,പക്ഷേ എണ്ണയിട്ട ഒരു യന്ത്രം പോലെ ഒരോരോ ജോലികളായി തീര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.വൈകിട്ടായപ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രിയിലേയ്ക്കുളള ബിരിയാണി ചെമ്പുകള്‍ അടുപ്പില്‍ കയറി.ദം വയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പുളള അവസാനവട്ട ഇളയ്ക്കലുകളിലേയ്ക്ക് അവര്‍ കടന്നു.അടുപ്പില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയ ഒരു പൊരി ഒരു നിമിഷം കരീമിന്റെ ശ്രദ്ധ അവനിളകി കൊണ്ടിരുന്ന ചെമ്പില്‍ നിന്നു മാറ്റി.കണ്ണിലേയ്ക്ക് വീണ പൊടി,വിരല്‍ കൊണ്ട് തുടച്ച് നീക്കി ചെറിയ നീറ്റലോടെ കണ്ണു തുറന്ന അവന്‍ കണ്ടത്,മാളികപ്പുറത്തെ ജാലകത്തിന്റെ പടിയില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു ഹൂറിയെയാണു.കൂടിലടച്ച ഒരു കിളിയെ പോലെ,വിഷാദച്ഛായ പടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ വിദൂരതയിലെവിടെയ്ക്കോ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു മൊഞ്ചത്തി.അത് അവളായിരുന്നു, അവളും അവനുമറിയാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളമായി മാറിയ,ഖല്‍ബിന്റെ സുല്‍ത്താന.ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ ആ ഒരു നിമിഷത്തിലേയ്ക്ക് വന്നു ചേരുന്നത് പോലെ കരീമിനു തോന്നി.

ഇളക്കല്‍ നിന്നു അടിയില്‍ പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ബിരിയാണിയുടെ മണം മനസ്സിലായ ഉസ്താദ് ആ അടുപ്പിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് മറ്റൊരു ലോകത്ത് മുഴുകി നില്‍ക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.

"ഇയ്യിതെന്തു നോക്കി നിക്കുവാ കരീമേ,മസാല അടീല്‍ പിടിക്കണത് നീ കാണണില്ലേ.." കരീമിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നു ചട്ടുകം പിടിച്ച് വാങ്ങിയാണു ഉസ്താദിത് ചോദിച്ചത്.

ശബ്ദം കേട്ട് കരീമിന്റെ ഹൂറി താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് തന്നെ തന്നെ നോക്കി , പരിസരം മറന്നു നില്‍ക്കുന്ന കരീമിനെയാണു.കണ്ണുകളിലെ വിഷാദത്തോട് കൂടി തന്നെ അവള്‍ കരീമിനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു.

"അനക്ക് ഇതെന്താണു പറ്റിയത്,ശ്രദ്ധ ഇവിടെയൊന്നുമല്ലല്ലോ" . ഇതിനകം കരീം ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്നിരുന്നു.ചെമ്പില്‍ വച്ച ദമിന്റെ മേലെ കനലു കോരിയിടുന്ന നേരത്ത് ,ജാലകപ്പടിയിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ട് അവന്‍ ഉസ്താദിനോട് പറഞ്ഞു

"ഉസ്താദേ,ഓള്‌.."

എല്ലാം മനസ്സില്ലായിട്ടും മനസ്സില്ലായില്ലെന്നു നടിച്ചു കൊണ്ട് ഉസ്താദ് നിസംഗതയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ഓള്‍ക്കെന്താ,ഓളാണു മൗലവീടെ മോള്, ഇവ്ടത്തെ പുതുപ്പെണ്ണ്"

"ഓളാണു ഉസ്താദേ ഇങ്ങളു പറഞ്ഞ ന്റെ സുലൈമാനീലെ മൊഹബ്ബത്ത്."തൊണ്ടയില്‍ വന്ന കരച്ചില്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി അവന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

"ഈ രാത്രി പൊലരുമ്പോ ഓളു കൂന്താലീലെ കലന്തന്‍ ഹാജീടെ രണ്ടാമത്തെ ബീടരാവും.ഈയങ്ങു മറന്നാളാ കരീമേ.അനക്ക് പടച്ചോന്‍ വിധിച്ചേക്കണ ഹൂറി ഓളല്ലാന്നങ്ങു ബിസ്വസിക്ക്" .കരീമിന്റെയുള്ളിലെ മൊഹബ്ബത്തിന്റെ ആഴമറിയാന്‍ വേണ്ടി ഉസ്താദ് അവനോട് പറഞ്ഞു.

"പറ്റില്ലയുസ്താദേ.ഓള്‍ക്ക് എന്നെ ഇസ്ടാണേല്‍ , ഓളെയെനിക്ക് വേണം."

"അനക്ക് അത്ര ഇസ്റ്റാ ഓളെ ? എങ്കീ ഈയ് പോയി ഓള്‍ക്കനെ ഇസ്റ്റാണോന്നു അറിഞ്ഞിട്ട് വാ.പെട്ടന്നു വേണം,ആലോചിച്ചും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാന്‍ ദെവസങ്ങളൊന്നുമില്ല അന്റെ മുന്നില്‌ " .ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെയാണു ഉസ്താദ് അവന്റെ ചെവിയില്‍ ഇതു പറഞ്ഞത്.എന്നിട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവരും,മുകളിലെ ജനാലപ്പടിയില്‍ ഇവരെ നോക്കിയിരുന്നിരുന്ന മൗലവീടെ മോളും കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തിനു ഇങ്ങനെ കൂടി പറഞ്ഞു.

"കരീമേ,ഇയ്യാ തട്ടിന്റെ മേലെ കേറിട്ട് അച്ചാറിന്റെ ഭരണി ഇങ്ങെടുത്തോണ്ട് വന്നേ"

ഇതും കേട്ടതും കരീം അകത്തേയ്ക്കോടി.ഒപ്പം ജാലകപ്പടിയിലെ കാഴച്ചയും മറഞ്ഞു.

ദം പൊളിച്ച് ബിരിയാണി വിളമ്പുപാത്രങ്ങളിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു കരീം തിരിച്ചെത്തിയത്.നിക്കാഹ് വീടിന്റെ തിരക്കില്‍ പാചകപ്പുരയിലെ അവന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യവും, ഒന്നാം നിലയിലെ അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യവും ആരും കാര്യമാക്കിയില്ല.ഒന്നാം പന്തിയ്ക്കുളള ബിരിയാണിയും അനുസാരികാളും കലവറയിലേയ്ക്കെത്തിച്ച് ,പന്തിയിക്ക് ഇലയിട്ട് വിളമ്പു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു കരീമിനു ഉസ്താദിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയത്.

"ഉസ്താദേ , ഓളു വരും എന്റെ കൂടെ.രാത്രീലെ വിരുന്നു കഴിഞ്ഞു,കൂന്താലീന്നു ആളോള് ഇവിടെയെത്തണതു വരെ മുന്നു നാലു മണിക്കൂര്‍ സമയം കിട്ടൂം.അപ്പോ വരാന്നു പറഞ്ഞു ഓള്‌." ഇതു പറയുമ്പോ കരീം ഭൂമിയില്‍ നിന്നു ഒരടി മുകളിലേയ്ക്ക് പഴയതു പോലെ പേയെന്നു ഉസ്താദിനു തോന്നി.ശാന്തമായ നിസംഗതയോടെ അയാള്‍ അവനോട് ചോദിച്ചു.

"വന്നിട്ട്. ഇയ്യെന്താ ചെയ്യമ്പോണേ ? ഓള്‍ടെ നിക്കാഹും മുടക്കീ ഈ നാട്ടീ തന്നെ നിക്കാന്നു തോന്നണുണ്ടാ അനക്ക്,തച്ചും കൊല്ലും അനേം ഓളേം.നാടു കടക്കാന്നു വച്ചാ പൊഴയ്ക്കപ്പുറം ഒരു നാട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ഇയ്യ്."

"എനിക്കതൊന്നും അറിയാമ്പാടില്ല ഉസ്താദേ.ഓളില്ലാതെ പറ്റില്ല എനിക്ക്.ഓള്‍ടെ മൊഞ്ചുള്ള  മൊഖത്തെക്കൂടെ കണ്ണീര്‌ ഒഴുക്കണതും കണാമ്പറ്റില്ല."

"രണ്ടാം പന്തിയ്ക്കുള്ള പകര്‍ച്ച എടുത്ത് കഴിയുമ്പോ ഞാന്‍ പീടിക വരെയൊന്നു പോവും.ഇവിടത്തെ കാര്യമൊക്കെ നോക്കിക്കോണം".യാതൊരു ഭാവപ്പകര്‍ച്ചയും ഇല്ലാതെ ഉസ്താദ് അവനോട് പറഞ്ഞു.അവനൊന്നും മനസ്സിലാകാത്ത പോലെ ദയനീയമായി ഉസ്താദിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.

മൗലവീടെ മോളേം എതിരെയിരുത്തി,ആ ചെറുവളളം അകരയ്ക്ക് ആഞ്ഞു തുഴയുമ്പോ കരീമിനു കാണാമായിരുന്നു പുഴയുടെ മറ്റൊരു കടവിലേയ്ക്ക് വന്നടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്ന കൂന്താലീകാരുടെ വള്ളങ്ങള്‍.ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലേയ്ക്ക് അവന്‍ ഒന്നു കൂടെ കൈയ്യമര്‍ത്തി നോക്കി,ഉസ്താദ് തന്ന കാശും കത്തും ഭദ്രമായുണ്ട്.ഇതു വരെയുളള ഉസ്താദിന്റെ സമ്പാദ്യമാണു ആ കാശ്,കത്ത കോഴിക്കോടങ്ങാടിയിലെ മൊയ്തൂട്ടി ഹാജിയ്ക്കുളളതും.ആശങ്ക ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ലാത്ത അവന്റെ ഹൂറിയുടെ മുഖം,നിലാവെട്ടം അവനു കണ്‍നിറച്ച് കാണിച്ചു കൊടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു.

"ന്റെ പേരറിയോ അനക്ക് ? " കരീം ചോദിച്ചു.ഇല്ല എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവളൊന്നു മൂളി.

"അന്റെ പേര്‌ എനിക്കും അറിയൂല.പക്ഷേ ഒന്നറിയാം, ഇയ്യ് എനിക്കുള്ളതാ.ആര്‍ക്കും അന്നെ ഞാന്‍ വിട്ടും കൊടുക്കുല."

അവളുടെ മറുപടി ഒരു ചിരിയായിരുന്നു.വിഷാദം മാറിയ ഒരു ചിരി.

രണ്ടാഴച്ചക്കിപ്പുറം കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത്, മൊയ്തൂട്ടി ഹാജിയുടെ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില്‍ പുതിയൊരു ബോര്‍ഡ് ഉയര്‍ന്നു.

"ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍"